వరాహపురాణమ్

సర్వజ్ఞః సర్వకర్తా త్వం సర్వలోకనమస్కృతః । త్రైలోక్యవిశనాచ్చ త్వం భవ విష్ణుః సనాతనః ।। ౩౧.

నీవు అన్నీ తెలిసినవాడు, అన్నీ చేసే వాడు, మూడూ లోకాలు నిన్ను గౌరవిస్తాయి. మూడూ లోకాలలో ప్రవేశించినందువల్ల, నీవు శాశ్వతమైన విష్ణువుగా ఉండు.

దేవానాం సర్వదా కార్యం కర్త్తవ్యం బ్రహ్మణస్తథా । సర్వజ్ఞత్వం చ భవతు తవ దేవ న సంశయః ।। ౩౧.

దేవతల పనులు, బ్రహ్మదేవుని పనులు ఎప్పుడూ నీవు చేయాలి. నీకు సర్వజ్ఞత కలుగుతుంది, దేవా! ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

ఏవముక్త్వా తతో దేవః ప్రకృతిస్థో బభూవ హ । విష్ణురప్యధునా పూర్వాం బుద్ధిం సస్మార చ ప్రభుః ।। ౩౧.

ఇలా చెప్పి ఆ దేవుడు తన సహజ స్థితిలోకి వెళ్లిపోయాడు. విష్ణువూ తన పూర్వ సంకల్పాన్ని మళ్లీ గుర్తు చేసుకున్నాడు.

తదా సంచిన్త్య భగవాన్ యోగనిద్రాం మహాతపాః । తస్యాం సంస్థాప్య భగవానిన్ద్రియార్థోద్భవాః ప్రజాః । ధ్యాత్వా పరేణ రూపేణ తతః సుష్వాప వై ప్రభుః ।। ౩౧.

అప్పుడు మహాతపస్వి అయిన భగవంతుడు యోగనిద్రను ఆలోచించి, తనలోని ఇంద్రియాల ద్వారా పుట్టిన ప్రాణులను ఆమెలో స్థాపించి, పరమరూపాన్ని ధ్యానిస్తూ నిద్రలోకి ప్రవేశించాడు.

తస్య సుప్తస్య జఠరాన్మహత్పద్మం వివిఃసృతమ్ । సప్తద్వీపవతీ పృథ్వీ ససముద్రా సకాననా ।। ౩౧.

ఆయన నిద్రిస్తున్నప్పుడు, ఆయన పొట్టనుండి ఒక మహా పద్మం పుట్టింది. ఆ పద్మంపై ఏడు ద్వీపాలతో, సముద్రాలతో, అరణ్యాలతో కూడిన భూమి కనిపించింది.

తస్య రూపస్య విస్తారం పాతాలం నాలసంస్థితమ్ । కర్ణికాయాం తథా మేరుస్తన్మధ్యే బ్రహ్మణో భవః ।। ౩౧.

ఆ రూపం విస్తారంగా పాతాళాన్ని తాకింది, దాని కాండం ఆధారంగా నిలిచింది. ఆ పద్మ మధ్యలో కర్ణికలో మేరు పర్వతం, దాని మధ్యలో బ్రహ్మ నివాసం ఉంది.

ఏవం దృష్ట్వా పరం తస్య శరీరస్య తు సంభవమ్ । ముముచే తచ్ఛరీరస్థో వాయుర్వాయుం సమం సృజత్ ।। ౩౧.

అలా ఆయన శరీరానికి పరమమైన ఆవిర్భావాన్ని చూసి, ఆ శరీరంలో ఉన్న వాయువు బయటికి వచ్చి, సమంగా వాయువును సృష్టించాడు.

అవిద్యావిజయం చేమం శఙ్ఖరూపేణ ధారయ । అజ్ఞానచ్ఛేదనార్థాయ ఖఙ్గం తేఽస్తు సదా కరే ।। ౩౧.

అజ్ఞానాన్ని జయించేందుకు ఈ శంఖాన్ని ధరించు. మాయను తొలగించేందుకు నీ చేతిలో ఖడ్గం ఎప్పుడూ ఉండాలి.

కాలచక్రమిమం ఘోరం చక్రం త్వం ధారయాచ్యుత । అధర్మగజఘాతార్థం గదాం ధారయ కేశవ ।। ౩౧.

ఘోరమైన కాలచక్రాన్ని ధరించు, అచ్యుతా! అధర్మాన్ని నాశనం చేయడానికి గదను ధరించు, కేశవా!

మాలేయం భూతమాతా తే కణ్ఠే తిష్ఠతు సర్వదా । శ్రీవత్సకౌస్తుభౌ చేమౌ చన్ద్రాదిత్యచ్ఛలేన హ ।। ౩౧.

ప్రాణులకు జనని అయిన మాల నీ మెడపై ఎప్పుడూ ఉండాలి. శ్రీవత్సం, కౌస్తుభం నీపై ఉండి, అవి చంద్రుడు, సూర్యుడు లాగా ప్రకాశించాలి.

మారుతస్తే గతిర్వీర గరుత్మాన్ స చ కీర్త్తితః । త్రైలోక్యగామినీ దేవీ లక్ష్మీస్తేఽస్తు సదాశ్రయే । ద్వాదశీ చ తిథిస్తేఽస్తు కామరూపీ చ జాయతే ।। ౩౧.

వాయువు నీ గమనం కావాలి, వీరా! గరుత్మంతుడు నీ వాహనం కావాలి. మూడు లోకాలలో తిరిగే లక్ష్మీ ఎప్పుడూ నీ ఆశ్రయంగా ఉండాలి. ద్వాదశి తిథి నీదిగా ఉండాలి, ఆమె కావలసిన రూపంలో అవతరించాలి.

ఘృతాశనో భవేద్యస్తు ద్వాదశ్యాం త్వల్పరాయణః । స స్వర్గవాసీ భవతు పుమాన్ స్త్రీ వా విశేషతః ।। ౩౧.

ద్వాదశి రోజున ఎవరు తక్కువ భక్తితోనైనా నెయ్యి తింటారో, వారు పురుషుడైనా, స్త్రీయైనా, ముఖ్యంగా స్వర్గంలో నివసించగలుగుతారు.

ఏష విష్ణుస్తవాఖ్యాతో మూర్తయో దేవదానవాన్ । హన్తి పాతి శరీరాణి సృజత్యన్యాని చాత్మనః ।। ౩౧.

ఈ విష్ణువు, నీకు వివరించినట్టు, దేవతలు మరియు దానవుల శరీరాలను రక్షించడానికి, నాశనం చేయడానికి, తనలో నుండే మరొకరిని సృష్టించడానికి రూపాలు ధరిస్తాడు.

యుగే యుగే సర్వగోఽయం వేదాన్తే పురుషో హ్యసౌ । న హీనబుద్ధ్యా వక్తవ్యో మనుష్యోఽయం కదాచన ।। ౩౧.

ప్రతి యుగంలో ఈ సర్వవ్యాపి పురుషుడు వేదాంతంలో ప్రకటించబడతాడు. తక్కువ బుద్ధి ఉన్నవారు ఎప్పుడూ ఆయనను మానవుడిగా చెప్పరాదు.

య ఏవం శ్రృణుయాత్ సర్గం వైష్ణవం పాపనాశనమ్ । స కీర్తిమిహ సంప్రాప్య స్వర్గలోకే మహీయతే ।। ౩౧.

విష్ణువు సృష్టి గురించి ఈ కథను ఎవరు వినితే, అది పాపాలను నశింపజేస్తుంది. వారు ఈ లోకంలో కీర్తిని పొందుతారు, స్వర్గంలో గౌరవించబడతారు.

పూర్వం బ్రహ్మాఽవ్యయః శుద్ధః పరాదపరసంజ్ఞితః । స సిసృక్షుః ప్రజాస్త్వాదౌ పాలనం చ విచిన్తయత్ ।। ౩౨.

మునుపు, అవినాశి, పవిత్రుడైన బ్రహ్మ, పరమాత్మ అని పిలవబడే ఆయన, ప్రాణులను సృష్టించాలనే కోరికతో, వాటి రక్షణను కూడా ఆలోచించాడు.

తస్య చిన్తయతస్త్వఙ్గాద్ దక్షిణాచ్ఛ్వేతకుణ్డలః । ప్రాదుర్బభూవ పురుషః శ్వేతమాల్యానులేపనః ।। ౩౨.

అతను ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, అతని శరీరంలోని కుడి భాగం నుండి తెల్లని కుండలాలు, మాలలు, లేపనాలతో అలంకరించబడిన ఒక పురుషుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

తం దృష్ట్వోవాచ భగవాంశ్చతుష్పాదం వృషాకృతిమ్ । పాలయేమాః ప్రజాః సాధో త్వం జ్యేష్ఠో జగతో భవ ।। ౩౨.

ఆయనను చూసి, భగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: "ధర్మబలం కలిగిన నీవు, నలుగురు కాళ్లతో ఉన్న వృషభ రూపంలో ఈ ప్రాణులను రక్షించు. నీవు లోకంలో పెద్దవాడవు."

ఇత్యుక్తః సమవస్థోఽసౌ చతుఃపద్భ్యాం కృతే యుగే । త్రేతాయాం స సమస్తృభ్యాం ద్వే చైవ ద్వాపరేఽభవత్ । కలావేకేన పాదేన ప్రజాః పాలయతే ప్రభుః ।। ౩౨.

అలా చెప్పిన తర్వాత, అతను కృతయుగంలో నాలుగు కాళ్లపై నిలిచాడు. త్రేతాయుగంలో మూడు కాళ్లపై, ద్వాపరయుగంలో రెండు కాళ్లపై, కలియుగంలో ఒక్క కాళితోనే ప్రాణులను రక్షిస్తున్నాడు.

షడ్భేదో బ్రాహ్మణానాం స త్రిధా క్షత్రే వ్యవస్థితః । ద్విధా వైశ్యేకధా శూద్రే స్థితః సర్వగతః ప్రభుః । రసాతలేషు సర్వేషు ద్వీపవర్షే స్వయం ప్రభుః ।। ౩౨.

బ్రాహ్మణుల్లో ఆరు రూపాలలో, క్షత్రియుల్లో మూడు, వైశ్యుల్లో రెండు, శూద్రుల్లో ఒక రూపంలో ఉన్నాడు. ప్రభువు అన్ని లోకాలలో, అన్ని ద్వీపాల్లో, భూభాగాల్లో స్వయంగా ఉన్నాడు.

ద్రవ్యగుణక్రియాజాతిచతుఃపాదః ప్రకీర్తితః । సంహితాపదక్రమశ్చైవ త్రిశ్రృఙ్గోఽసౌ స్మృతో బుధైః ।। ౩౨.

ద్రవ్యము, గుణము, క్రియ, జాతి అనే నాలుగు భాగాలతో ఆయన నలుగురు కాళ్లు కలవాడిగా పిలవబడతాడు. సంహితా పదక్రమంలో ఆయనను మూడుకోళ్ళవాడిగా జ్ఞానులు గుర్తిస్తారు.

తథా ఆద్యన్త ఓఙ్కార ద్విశిరాః సప్తహస్తవాన్ । త్రిబద్ధబద్ధో విప్రాణాం ముఖ్యః పాలయతే జగత్ ।। ౩౨.

అదేవిధంగా, ఆ ఆదిమయైన, అంతములేని ఓంకార స్వరూపుడు, రెండు తలలతో, ఏడు చేతులతో, మూడు బంధాలతో కూడి, బ్రాహ్మణులలో ప్రధానుడై, ఈ లోకాన్ని కాపాడుతుంటాడు.

స ధర్మః పీడితః పూర్వం సోమేనాద్భుతకర్మణ । తారాం జిఘృక్షతా పత్నీం భ్రాతురాఙ్గిరసస్య హ ।। ౩౨.

ఆ ధర్ముడు, ఒకప్పుడు అద్భుతమైన కార్యాలు చేసిన సోమునిచేత బాధించబడి, తన అన్నయ్య అంగిరసుని భార్య అయిన తారను దక్కించుకోవాలని ప్రయత్నించిన సోముని చేత బాధపడ్డాడు.

సోఽపాయాద్ భీషితస్తేన బలినా క్రూరకర్మణా । అరణ్యం గహనం ఘోరమావివేశ తదా ప్రభుః ।। ౩౨.

ఆ ధర్ముడు, ఆ బలమైన క్రూరుడైన సోముని చేత భయపడిపోయి, అక్కడి నుండి వెళ్లి, ఒక దట్టమైన భయంకరమైన అడవిలోకి ప్రవేశించాడు.

తస్మిన్ గతే సురాః సర్వే అసురాణాం తు పత్నయః । జిఘృక్షన్తస్తదౌకాంసి బభ్రముర్ధర్మవఞ్చితాః । అసురా అపి తద్వచ్చ సురవేశ్మని బభ్రముః ।। ౩౨.

ఆయన వెళ్లిపోయిన తరువాత, అసురుల భార్యలు ధర్మం లేకుండా దేవతల ఇళ్లను ఆక్రమించాలనే కోరికతో తిరిగారు. అలాగే అసురులు కూడా దేవతల ఇళ్లలో సంచరించారు.

నిర్మర్యాదే తథా జాతే ధర్మనాశే చ పార్థివ । దేవాసురా యుయుధిరే సోమదోషేణ కోపితాః । స్త్రీహేతోశ్చ మహాభాగ వివిధాయుధపాణయః ।। ౩౨.

ధర్మం నశించి, వ్యవస్థ పోయినప్పుడు, రాజా! సోముని తప్పుతో కోపంతో, స్త్రీల కోసం దేవతలు, అసురులు వివిధ ఆయుధాలు పట్టుకుని యుద్ధానికి దిగారు.

తాన్ దృష్ట్వా యుధ్యతో దేవానసురైః సహ కోపితాన్ । నారదః ప్రాహ సంగమ్య పిత్రే బ్రహ్మణి హర్షితః ।। ౩౨.

దేవతలు, అసురులు కోపంతో యుద్ధం చేస్తున్నదాన్ని చూసి, నారదుడు ఆనందంతో తన తండ్రి బ్రహ్మను కలిసి చెప్పాడు.

స హంసయానమారుహ్య సర్వలోకపితామహః । నివారయామాస తదా కస్యార్థే యుద్ధమబ్రవీత్ ।। ౩౨.

అప్పుడు అన్ని లోకాల పితామహుడైన బ్రహ్మ, హంస వాహనంపై ఎక్కి వచ్చి, వారిని ఆపుతూ, ఈ యుద్ధం ఎవరి కోసం జరుగుతోందని అడిగాడు.

సర్వే శశంసుః సోమం తు స తు బుద్ధ్వా స్వకం సుతమ్ । పీడనాదపయాతం తు గహనం వనమాశ్రితమ్ ।। ౩౨.

అందరూ ఇది సోమునివల్ల జరిగిందని చెప్పారు. తన కుమారుడు బాధపడుతూ దట్టమైన అడవిలోకి పారిపోయాడని బ్రహ్మ తెలుసుకున్నాడు.