వరాహపురాణమ్

సర్వేషాం చైవ దేవానాం యద్ విత్తం ఫలమేవ చ । తత్సర్వం పాహి యేనోక్తం తస్మాద్ ధనపతిర్భవత్ ।। ౩౦.

అన్ని దేవతలకు ఉన్న ధనం, ఫలితాలు అన్నీ నీవు కాపాడాలి అని చెప్పి, నీవు ధనపతిగా అవుతావు అని ఆజ్ఞాపించారు.

తస్య బ్రహ్మా దదౌ తుష్టస్తిథిమేకాదశీం ప్రభుః । తస్యామనగ్నిపక్వాశీ యో భవేన్నియతః శుచిః ।। ౩౦.

బ్రహ్మదేవుడు సంతోషంతో అతనికి ఏకాదశి వ్రతాన్ని ఇచ్చాడు. ఆ రోజు ఎవరైనా నియమంగా, పవిత్రంగా, అగ్నిలో వండని ఆహారం తింటే—

తస్యాశు ధనదో దేవస్తుష్టః సర్వం ప్రయచ్ఛతి । ఏషా ధనపతేర్మూర్తిః సర్వకిల్బిషనాశినీ ।। ౩౦.

అటువంటి వారికి ధనదేవుడు సంతోషంతో వెంటనే అన్నీ ఇస్తాడు. ఇదే ధనపతికి సంబంధించిన రూపం, ఇది అన్ని పాపాలను తొలగిస్తుంది.

య ఏతాం శ్రృణుయాద్ భక్త్యా పురుషః పఠతేఽపి వా । సర్వకామమవాప్నోతి స్వర్గలోకం చ గచ్ఛతి ।। ౩౦.

ఈ కథను భక్తితో వింటాడు లేదా చదువుతాడు ఎవడైనా, అతడు అన్ని కోరికలు నెరవేర్చుకుంటాడు, స్వర్గలోకానికి చేరుకుంటాడు.

మహాతపా ఉవాచ । మనోర్నామ మనుత్వం చ యదేతత్ పఠ్యతే కిల । ప్రయోజనవశాద్ విష్ణురసావేవ తు మూర్త్తిమాన్ ।। ౩౧.

మహాతపా ఇలా అన్నాడు: మనువు అనే పేరు, మనుత్వం అనే స్థితి గురించి చెప్పబడేది—అవసరాన్ని బట్టి, అదే విష్ణువు శరీరంతో జన్మించాడు.

యోఽసౌ నారాయణో దేవః పరాత్ పరతరో నృప । తస్య చిన్తా సముత్పన్నా సృష్టిం ప్రతి నరోత్తమ ।। ౩౧.

అతడే నారాయణుడు, దేవతల్లో శ్రేష్ఠుడు, రాజా! సృష్టి గురించి ఆలోచన అతనిలో పుట్టింది, ఓ ఉత్తమ పురుషుడా!

సృష్టా చేయం మయా సృష్టిః పాలనీయా మయైవ హ । కర్మకాణ్డం త్వమూర్త్తేన కర్తుం నైవేహ శక్యతే । తస్మాన్మూర్త్తిం సృజామ్యేకాం యయా పాల్యమిదం జగత్ ।। ౩౧.

ఈ సృష్టిని నేను సృష్టించాను; దీన్ని నేను కాపాడాలి. కానీ శరీరం లేకుండా కర్మలు చేయడం సాధ్యపడదు. అందుకే, ఈ లోకాన్ని కాపాడటానికి ఒక శరీరాన్ని నేను సృష్టిస్తాను.

ఏవం చిన్తయతస్తస్య సత్యాభిధ్యాయినో నృప । ప్రాక్సృష్టిజాతం రాజన్ వై మూర్త్తిమత్ తత్పురో బభౌ ।। ౩౧.

అలా నిజమైన సంకల్పంతో ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, రాజా! సృష్టికి ముందు పుట్టిన ఒక శరీరధారి అతని ముందర ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

పురోభూతే తతస్తస్మిన్ దేవో నారాయణః స్వయమ్ । ప్రవిశన్తం దదర్శాథ త్రైలోక్యం తస్య దేహతః ।। ౩౧.

ఆ శరీరధారి అతని ముందర నిలబడినప్పుడు, నారాయణుడు తన శరీరం నుంచి అతడు మూడూ లోకాలలో ప్రవేశిస్తున్నాడని చూశాడు.

తతః సస్మార భగవాన్ వరదానం పురాతనమ్ । వాగాదీనాం తతస్తుష్టః ప్రాదాత్ తస్య పునర్వరమ్ ।। ౩౧.

అప్పుడు భగవంతుడు పాత వరప్రదానాన్ని గుర్తు చేసుకున్నాడు. అతని మాటలు మొదలైన వాటితో సంతోషించి, మళ్లీ అతనికి వరం ఇచ్చాడు.

సర్వజ్ఞః సర్వకర్తా త్వం సర్వలోకనమస్కృతః । త్రైలోక్యవిశనాచ్చ త్వం భవ విష్ణుః సనాతనః ।। ౩౧.

నీవు అన్నీ తెలిసినవాడు, అన్నీ చేసే వాడు, మూడూ లోకాలు నిన్ను గౌరవిస్తాయి. మూడూ లోకాలలో ప్రవేశించినందువల్ల, నీవు శాశ్వతమైన విష్ణువుగా ఉండు.

దేవానాం సర్వదా కార్యం కర్త్తవ్యం బ్రహ్మణస్తథా । సర్వజ్ఞత్వం చ భవతు తవ దేవ న సంశయః ।। ౩౧.

దేవతల పనులు, బ్రహ్మదేవుని పనులు ఎప్పుడూ నీవు చేయాలి. నీకు సర్వజ్ఞత కలుగుతుంది, దేవా! ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.

ఏవముక్త్వా తతో దేవః ప్రకృతిస్థో బభూవ హ । విష్ణురప్యధునా పూర్వాం బుద్ధిం సస్మార చ ప్రభుః ।। ౩౧.

ఇలా చెప్పి ఆ దేవుడు తన సహజ స్థితిలోకి వెళ్లిపోయాడు. విష్ణువూ తన పూర్వ సంకల్పాన్ని మళ్లీ గుర్తు చేసుకున్నాడు.

తదా సంచిన్త్య భగవాన్ యోగనిద్రాం మహాతపాః । తస్యాం సంస్థాప్య భగవానిన్ద్రియార్థోద్భవాః ప్రజాః । ధ్యాత్వా పరేణ రూపేణ తతః సుష్వాప వై ప్రభుః ।। ౩౧.

అప్పుడు మహాతపస్వి అయిన భగవంతుడు యోగనిద్రను ఆలోచించి, తనలోని ఇంద్రియాల ద్వారా పుట్టిన ప్రాణులను ఆమెలో స్థాపించి, పరమరూపాన్ని ధ్యానిస్తూ నిద్రలోకి ప్రవేశించాడు.

తస్య సుప్తస్య జఠరాన్మహత్పద్మం వివిఃసృతమ్ । సప్తద్వీపవతీ పృథ్వీ ససముద్రా సకాననా ।। ౩౧.

ఆయన నిద్రిస్తున్నప్పుడు, ఆయన పొట్టనుండి ఒక మహా పద్మం పుట్టింది. ఆ పద్మంపై ఏడు ద్వీపాలతో, సముద్రాలతో, అరణ్యాలతో కూడిన భూమి కనిపించింది.

తస్య రూపస్య విస్తారం పాతాలం నాలసంస్థితమ్ । కర్ణికాయాం తథా మేరుస్తన్మధ్యే బ్రహ్మణో భవః ।। ౩౧.

ఆ రూపం విస్తారంగా పాతాళాన్ని తాకింది, దాని కాండం ఆధారంగా నిలిచింది. ఆ పద్మ మధ్యలో కర్ణికలో మేరు పర్వతం, దాని మధ్యలో బ్రహ్మ నివాసం ఉంది.

ఏవం దృష్ట్వా పరం తస్య శరీరస్య తు సంభవమ్ । ముముచే తచ్ఛరీరస్థో వాయుర్వాయుం సమం సృజత్ ।। ౩౧.

అలా ఆయన శరీరానికి పరమమైన ఆవిర్భావాన్ని చూసి, ఆ శరీరంలో ఉన్న వాయువు బయటికి వచ్చి, సమంగా వాయువును సృష్టించాడు.

అవిద్యావిజయం చేమం శఙ్ఖరూపేణ ధారయ । అజ్ఞానచ్ఛేదనార్థాయ ఖఙ్గం తేఽస్తు సదా కరే ।। ౩౧.

అజ్ఞానాన్ని జయించేందుకు ఈ శంఖాన్ని ధరించు. మాయను తొలగించేందుకు నీ చేతిలో ఖడ్గం ఎప్పుడూ ఉండాలి.

కాలచక్రమిమం ఘోరం చక్రం త్వం ధారయాచ్యుత । అధర్మగజఘాతార్థం గదాం ధారయ కేశవ ।। ౩౧.

ఘోరమైన కాలచక్రాన్ని ధరించు, అచ్యుతా! అధర్మాన్ని నాశనం చేయడానికి గదను ధరించు, కేశవా!

మాలేయం భూతమాతా తే కణ్ఠే తిష్ఠతు సర్వదా । శ్రీవత్సకౌస్తుభౌ చేమౌ చన్ద్రాదిత్యచ్ఛలేన హ ।। ౩౧.

ప్రాణులకు జనని అయిన మాల నీ మెడపై ఎప్పుడూ ఉండాలి. శ్రీవత్సం, కౌస్తుభం నీపై ఉండి, అవి చంద్రుడు, సూర్యుడు లాగా ప్రకాశించాలి.

మారుతస్తే గతిర్వీర గరుత్మాన్ స చ కీర్త్తితః । త్రైలోక్యగామినీ దేవీ లక్ష్మీస్తేఽస్తు సదాశ్రయే । ద్వాదశీ చ తిథిస్తేఽస్తు కామరూపీ చ జాయతే ।। ౩౧.

వాయువు నీ గమనం కావాలి, వీరా! గరుత్మంతుడు నీ వాహనం కావాలి. మూడు లోకాలలో తిరిగే లక్ష్మీ ఎప్పుడూ నీ ఆశ్రయంగా ఉండాలి. ద్వాదశి తిథి నీదిగా ఉండాలి, ఆమె కావలసిన రూపంలో అవతరించాలి.

ఘృతాశనో భవేద్యస్తు ద్వాదశ్యాం త్వల్పరాయణః । స స్వర్గవాసీ భవతు పుమాన్ స్త్రీ వా విశేషతః ।। ౩౧.

ద్వాదశి రోజున ఎవరు తక్కువ భక్తితోనైనా నెయ్యి తింటారో, వారు పురుషుడైనా, స్త్రీయైనా, ముఖ్యంగా స్వర్గంలో నివసించగలుగుతారు.

ఏష విష్ణుస్తవాఖ్యాతో మూర్తయో దేవదానవాన్ । హన్తి పాతి శరీరాణి సృజత్యన్యాని చాత్మనః ।। ౩౧.

ఈ విష్ణువు, నీకు వివరించినట్టు, దేవతలు మరియు దానవుల శరీరాలను రక్షించడానికి, నాశనం చేయడానికి, తనలో నుండే మరొకరిని సృష్టించడానికి రూపాలు ధరిస్తాడు.

యుగే యుగే సర్వగోఽయం వేదాన్తే పురుషో హ్యసౌ । న హీనబుద్ధ్యా వక్తవ్యో మనుష్యోఽయం కదాచన ।। ౩౧.

ప్రతి యుగంలో ఈ సర్వవ్యాపి పురుషుడు వేదాంతంలో ప్రకటించబడతాడు. తక్కువ బుద్ధి ఉన్నవారు ఎప్పుడూ ఆయనను మానవుడిగా చెప్పరాదు.

య ఏవం శ్రృణుయాత్ సర్గం వైష్ణవం పాపనాశనమ్ । స కీర్తిమిహ సంప్రాప్య స్వర్గలోకే మహీయతే ।। ౩౧.

విష్ణువు సృష్టి గురించి ఈ కథను ఎవరు వినితే, అది పాపాలను నశింపజేస్తుంది. వారు ఈ లోకంలో కీర్తిని పొందుతారు, స్వర్గంలో గౌరవించబడతారు.

పూర్వం బ్రహ్మాఽవ్యయః శుద్ధః పరాదపరసంజ్ఞితః । స సిసృక్షుః ప్రజాస్త్వాదౌ పాలనం చ విచిన్తయత్ ।। ౩౨.

మునుపు, అవినాశి, పవిత్రుడైన బ్రహ్మ, పరమాత్మ అని పిలవబడే ఆయన, ప్రాణులను సృష్టించాలనే కోరికతో, వాటి రక్షణను కూడా ఆలోచించాడు.

తస్య చిన్తయతస్త్వఙ్గాద్ దక్షిణాచ్ఛ్వేతకుణ్డలః । ప్రాదుర్బభూవ పురుషః శ్వేతమాల్యానులేపనః ।। ౩౨.

అతను ఆలోచిస్తున్నప్పుడు, అతని శరీరంలోని కుడి భాగం నుండి తెల్లని కుండలాలు, మాలలు, లేపనాలతో అలంకరించబడిన ఒక పురుషుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

తం దృష్ట్వోవాచ భగవాంశ్చతుష్పాదం వృషాకృతిమ్ । పాలయేమాః ప్రజాః సాధో త్వం జ్యేష్ఠో జగతో భవ ।। ౩౨.

ఆయనను చూసి, భగవంతుడు ఇలా అన్నాడు: "ధర్మబలం కలిగిన నీవు, నలుగురు కాళ్లతో ఉన్న వృషభ రూపంలో ఈ ప్రాణులను రక్షించు. నీవు లోకంలో పెద్దవాడవు."

ఇత్యుక్తః సమవస్థోఽసౌ చతుఃపద్భ్యాం కృతే యుగే । త్రేతాయాం స సమస్తృభ్యాం ద్వే చైవ ద్వాపరేఽభవత్ । కలావేకేన పాదేన ప్రజాః పాలయతే ప్రభుః ।। ౩౨.

అలా చెప్పిన తర్వాత, అతను కృతయుగంలో నాలుగు కాళ్లపై నిలిచాడు. త్రేతాయుగంలో మూడు కాళ్లపై, ద్వాపరయుగంలో రెండు కాళ్లపై, కలియుగంలో ఒక్క కాళితోనే ప్రాణులను రక్షిస్తున్నాడు.