వరాహపురాణమ్

ఇన్ద్రో భగ్నో గతః సోగ్నిం అగ్నిర్భగ్నో యమం యయౌ । యమో నిర్ఋతిమాగచ్ఛన్నిర్ఋతిర్వరుణం యయౌ ।। ౨౮.

ఇంద్రుడు ఓడిపోయి అగ్ని వద్దకు వెళ్లాడు; అగ్ని ఓడిపోయి యముని వద్దకు వెళ్లాడు; యముడు నిరృతిని ఆశ్రయించాడు; నిరృతి వరుణుని వద్దకు వెళ్లాడు.

ఇన్ద్రాదిభిరుపేతస్తు వరుణో వాయుమన్వగాత్ । వాయుర్ధనపతిం త్వాగాత్ సర్వైరిన్ద్రాదిభిః సహ ।। ౨౮.

ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతలతో కలసి వరుణుడు వాయువుని ఆశ్రయించాడు; వాయువు కూడా అందరితో కలిసి ధనదుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ధనదోఽపి స్వకం మిత్రమీశం దేవసమన్వితః । ఇయాయ గదయా సోఽపి దానవో బలదర్పితః । గదామాదాయ దుద్రావ శివలోకం ప్రతి ప్రభో ।। ౨౮.

ధనదుడు తన మిత్రుడు ఈశ్వరునితో, దేవతలందరితో కలిసి బయలుదేరాడు. కానీ ఆ దానవుడు బలవంతుడని గర్వంతో గదను తీసుకుని శివలోకాన్ని 향ించి పరుగెత్తాడు.

శివోఽప్యవధ్యం తం మత్వా దేవాన్ గుహ్య యయౌ పురీమ్ । బ్రహ్మణః సురసిద్ధాద్యైర్వన్దితాం పుణ్యకారిభిః ।। ౨౮.

శివుడు అతడిని ఓడించలేనివాడని భావించి, దేవతలతో కలిసి బ్రహ్మ మరియు ఇతర పుణ్యాత్ములు, సిద్ధులు పూజించే గుప్త నగరానికి వెళ్లాడు.

తత్ర బ్రహ్మా జగత్స్త్రష్టా విష్ణుపాదోద్భవే జలే । నియామితాకాశగతో జపత్యన్తర్జలే శుభే । క్షేత్రజ్ఞమాయాం గాయత్రీం తతో దేవా విచుక్రుశుః ।। ౨౮.

అక్కడ జగత్తును సృష్టించిన బ్రహ్మ, విష్ణువు పాదాల నుండి ఉద్భవించిన పవిత్ర జలంలో, ఆకాశంలో నిలబడి, ఆ జలంలో క్షేత్రజ్ఞమాయ అయిన గాయత్రీ మంత్రాన్ని జపించాడు. అప్పుడు దేవతలు అల్లాడారు.

త్రాహి ప్రజాపతే సర్వాన్ దేవానృషివరానపి । అసురాద్భయమాపన్నాన్ త్రాహి త్రాహీత్యచోదయన్ ।। ౨౮.

'ప్రజాపతీ! మమ్మల్ని, దేవతలను, ఋషులను, పితృదేవతలను రక్షించు. అసురుడి భయంనుంచి మమ్మల్ని కాపాడవయ్యా!' అని వారు వేడుకున్నారు.

ఏవముక్తస్తదా బ్రహ్మా దృష్ట్వా దేవాంస్తదాగతాన్ । చిన్తయామాస దేవస్య మాయేయం వితతం జగత్ । నాసురా న సురాశ్చాత్ర మాయేయం కీదృశీ మతా ।। ౨౮.

అలా దేవతలు అడిగినప్పుడు, బ్రహ్మ వారిని చూసి, 'ఈ జగత్తంతా భగవంతుని మాయతో నిండిపోయింది. ఇక్కడ అసురులు లేరు, దేవతలు లేరు — ఈ మాయ ఎలా ఉంది?' అని ఆలోచించాడు.

ఏవం చిన్తయతస్తస్య ప్రాదురాసీదయోనిజా । శుక్లామ్బరధరా కన్యా స్త్రక్కిరీటోజ్జ్వలాననా । అష్టభిర్బాహుభిర్యుక్తా దివ్యప్రహరణోద్యతా ।। ౨౮.

అలా ఆలోచిస్తున్న సమయంలో, బ్రహ్మ శరీరంలో నుండి ఒక కన్యక ప్రकटమైంది. ఆమె తెల్ల వస్త్రాలు ధరించి, పుష్పమాల, కిరీటంతో ముఖం ప్రకాశిస్తూ, ఎనిమిది చేతులతో, ప్రతి చేతిలో దివ్య ఆయుధాలు పట్టుకుని నిలిచింది.

చక్రం శఙ్ఖం గదాం పాశం ఖఙ్గం ఘణ్టాం తథా ధనుః । ధారయన్తీ తథా చాన్యాన్ బద్ధతూణా జలాద్ బహిః ।। ౨౮.

ఆమె చేతిలో చక్రం, శంఖం, గద, పాశం, ఖడ్గం, గంట, ధనుస్సు మరియు ఇతర ఆయుధాలు ఉన్నాయి. తునీరు మెడకు కట్టుకుని, జలంలో నుండి బయటకు వచ్చింది.

నిశ్చక్రామ మహాదేవీ సింహవాహనవేగితా । యుయుధే చాసురాన్ సర్వానేకైవ బహుధా స్థితా ।। ౨౮.

అప్పుడు మహాదేవి సింహవాహనంలా వేగంగా బయటికొచ్చింది. ఆమె ఒంటరిగా ఉన్నా, అనేక రూపాల్లో కనిపిస్తూ, అందరు అసురులతో యుద్ధం చేసింది.

దివ్యం వర్షసహస్త్రం తు దివ్యైరస్త్రైర్మహాబలమ్ । యుద్ధ్వా కాలాత్యయే దేవ్యా హతో వైత్రాసురో రణే । తతః కిలకిలాశబ్దో దేవసైన్యేఽభవన్మహాన్ ।। ౨౮.

దేవతలు వంద సంవత్సరాలు గడిచేంతవరకు, ఆ మహాబలశాలి వైత్రాసురుడితో, ఆ దేవి దివ్యాయుధాలతో యుద్ధం చేసింది. కాలం పూర్తయ్యాక, ఆ యుద్ధంలో వైత్రాసురుడిని ఆమె సంహరించింది. వెంటనే దేవతల సైన్యంలో గొప్ప హర్షధ్వని వినిపించింది.

హతే వైత్రాసురే భీమే తదా సర్వే దివౌకసః । ప్రణేముర్జయ యుద్ధేతి స్వయమీశః స్తుతిం జగౌ ।। ౨౮.

భయంకరుడైన వైత్రాసురుడు చనిపోయినప్పుడు, అందరు దేవతలు భూమికి వందనం చేసి, 'యుద్ధంలో విజయము!' అని ఆనందంగా పలికారు. ఆ సమయంలో స్వయంగా పరమేశ్వరుడు ఆమెను స్తుతించాడు.

మహేశ్వర ఉవాచ । జయస్వ దేవి గాయత్రే మహామాయే మహాప్రభే । మహాదేవి మహాభాగే మహాసత్త్వే మహోత్సవే ।। ౨౮.

పరమేశ్వరుడు ఇలా అన్నాడు: 'విజయము నీకే గాయత్రి దేవి! మహామాయ, మహాప్రభ, మహాదేవి, మహాభాగ్యవంతురాలు, మహాశక్తి, ఈ మహోత్సవంలో నీకు జయము.'

దివ్యగన్ధానులిప్తాఙ్గి దివ్యస్త్రగ్దామభూషితే । వేదమాతర్నమస్తుభ్యం త్ర్యక్షరస్థే మహేశ్వరి ।। ౨౮.

దివ్యసుగంధాలతో అలంకరించబడినవాడివి, దివ్యాయుధాల మాలలతో, ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన వాడివి, వేదమాత, మూడక్షరాలలో నివసించే మహేశ్వరి, నీకు నమస్కారం.

త్రిలోకస్థే త్రితత్త్వస్థే త్రివహ్నిస్థే త్రిశూలిని । త్రినేత్రే భీమవక్త్రే చ భీమనేత్రే భయానకే । కమలాసనజే దేవి సరస్వతి నమోఽస్తు తే ।। ౨౮.

మూడు లోకాలలో నివసించే దేవి, మూడు తత్త్వాలలో స్థిరమైనవాడివి, మూడు అగ్నుల్లో ఉన్నవాడివి, త్రిశూలాన్ని ధరించినవాడివి, మూడు కళ్లతో ఉన్నవాడివి, భయంకరమైన ముఖంతో, భయానకమైన కళ్లతో ఉన్నవాడివి, కమలాసనంలో పుట్టిన సరస్వతి దేవి, నీకు నమస్కారం.

నమః పఙ్కజపత్రాక్షి మహామాయేఽమృతస్త్రవే । సర్వగే సర్వభూతేశి స్వాహాకారే స్వధేఽమ్బికే ।। ౨౮.

పద్మాక్షి, మహామాయ, అమృత ప్రవాహమై నిండినవాడివి, అన్నింటినీ వ్యాపించినవాడివి, సమస్త భూతాలకు అధిపతివి, స్వాహా, స్వధా రూపిణి, అంబికా, నీకు నమస్కారం.

సంపూర్ణే పూర్ణచన్ద్రాభే భాస్వరాఙ్గే భవోద్భవే । మహావిద్యే మహావేద్యే మహాదైత్యవినాశిని । మహాబుద్ధ్యుద్భవే దేవి వీతశోకే కిరాతిని ।। ౨౮.

పూర్ణ చంద్రునిలా ప్రకాశించే, దివ్యమైన రూపంతో ఉన్నవాడివి, జగత్తుకు మూలమైనవాడివి, మహావిద్య, మహావేద్య, మహాదైత్య సంహారిణి, మహాబుద్ధి ఉద్భవించినవాడివి, శోకరహితురాలు, కిరాతిని దేవి!

త్వం నీతిస్త్వం మహాభాగే త్వం గీస్త్వం గౌస్త్వమక్షరమ్ । త్వం ధీస్త్వం శ్రీస్త్వమోఙ్కారస్తత్త్వే చాపి పరిస్థితా । సర్వసత్త్వాహితే దేవి నమస్తే పరమేశ్వరి ।। ౨౮.

మహాభాగ్యవంతురాలా! నీవే నీతి, నీవే గానం, నీవే ఆవు, నీవే నశించని పరమార్థం, నీవే బుద్ధి, నీవే శ్రీ, నీవే ఓంకారము, నీవు సత్య తత్త్వంలో స్థిరమై ఉన్నావు. సమస్త జీవులకు హితకారిణివైన పరమేశ్వరి, నీకు నమస్కారం.

ఇత్యేవం సంస్తుతా దేవీ భవేన పరమేష్ఠినా । దేవైరపి జయేత్యుచ్చైరిత్యుక్తా పరమేశ్వరీ ।। ౨౮.

ఇలా భవుడు పరమేశ్వరుడు ఆ దేవిని స్తుతించినప్పుడు, దేవతలు కూడా 'జయము!' అని గట్టిగా పలికారు.

యావదాస్తే చతుర్వక్త్రస్తావదన్తర్జలాద్ బహిః । నిశ్చక్రామ తతో దేవీం కృతకృత్యాం దదర్శ సః ।। ౨౮.

నాలుగు ముఖాలవాడు ఉన్నంత కాలం, ఆ దేవి నీటిలో నుండి బయట ఉండింది. తరువాత, తన కార్యాన్ని పూర్తిచేసిన ఆ దేవిని అతడు చూశాడు.

తాం దృష్ట్వా దేవకార్యం చ సిద్ధం మత్వా పితామహః । భవిష్యం కార్యముద్దిశ్య తతో వచనమబ్రవీత్ ।। ౨౮.

ఆమెను చూసి, దేవకార్యం పూర్తయిందని భావించిన బ్రహ్మ, భవిష్యత్తులో జరగబోయే కార్యాన్ని ఉద్దేశించి ఆమెతో మాట్లాడాడు.

బ్రహ్మోవాచ । ఇయం దేవీ వరారోహా యాతు శైలం హిమోద్భవమ్ । తత్ర యూయం సురాః సర్వే గత్వా నన్దత మాచిరమ్ ।। ౨౮.

బ్రహ్మ ఇలా అన్నాడు: 'ఈ సుందర రూపముగల దేవి, హిమవంతుని పర్వతానికి వెళ్లాలి. అక్కడ మీరు అందరు దేవతలు వెంటనే వెళ్లి ఆనందించండి.'

నవమ్యాం చ సదా పూజ్యా ఇయం దేవీ సమాధినా । వరదా సర్వలోకానాం భవిష్యతి న సంశయః ।। ౨౮.

'నవమి రోజున ఎప్పుడూ ఈ దేవిని ధ్యానంతో పూజించాలి. ఆమె అన్ని లోకాలకూ వరాలిచ్చే తల్లిగా నిలుస్తుంది. దీనిలో సందేహం లేదు.'

నవమ్యాం యశ్చ పిష్టాశీ భవిష్యతి హి మానవః । నారీ వా తస్య సంపన్నం భవిష్యతి మనోగతమ్ ।। ౨౮.

'నవమి రోజున ఎవరు పిండి తింటారో, ఆ మానవుడు లేదా ఆ మహిళ వారి మనసులోని కోరిక నెరవేరుతుంది.'

యశ్చ సాయం తథా ప్రాతరిదం స్తోత్రం పఠిష్యతి । త్వయేరితం మహాదేవ తస్య దేవ్యా సమం భవాన్ ।। ౨౮.

'మహాదేవా! నీవు చెప్పిన ఈ స్తోత్రాన్ని ఎవరు ఉదయం, సాయంత్రం పఠిస్తారో, వారు దేవితో ఐక్యమవుతారు.'

వరదో దేవ సర్వాసు ఆపత్స్వప్యుద్ధరస్వ తమ్ । ఏవముక్త్వా భవం బ్రహ్మా పునర్దేవీం స చాబ్రవీత్ ।। ౨౮.

'దేవా! వరదాతవు, అన్ని కష్టాల్లోనూ అతడిని రక్షించు.' అని చెప్పి, బ్రహ్మ మళ్లీ దేవిని ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు.

త్వయా దేవి మహత్కార్యం కర్తవ్యం చాన్యదస్తి నః । భవిష్యం మహిషాఖ్యస్య అసురస్య వినాశనమ్ ।। ౨౮.

'దేవి! నీ చేత మాకు ఇంకొక గొప్ప పని చేయాల్సి ఉంది. భవిష్యత్తులో మహిష అనే అసురుని సంహారం చేయాలి.'

ఏవముక్త్వా తతో బ్రహ్మా సర్వే దేవాశ్చ పార్థివ । యథాగతం తతో జగ్ముర్ద్దేవీం స్థాప్య హిమే గిరౌ । సంస్థాప్య నన్దితా యస్మాత్ తస్మాన్నన్దాఽభవత్ తు సా ।। ౨౮.

ఇలా చెప్పిన తర్వాత, ఓ రాజా, బ్రహ్మా మరియు అందరు దేవతలు వచ్చిన దారిలోనే తిరిగి వెళ్లిపోయారు. వారు ఆ దేవిని మంచు పర్వతంపై స్థాపించి వెళ్లారు. ఆనందంతో అక్కడ నిలిపినందువల్ల ఆమెకు నందా అనే పేరు వచ్చింది.

యశ్చేదం శ్రృణుయాజ్జన్మ దేవ్యా యశ్చ స్వయం పఠేత్ । సర్వపాపవినిర్ముక్తః పరం నిర్వాణమృచ్ఛతి ।। ౨౮.

ఈ దేవి జన్మకథను ఎవరు వినినా లేదా చదివినా, వారు అన్నిపాపాల నుంచి విముక్తి పొంది, పరమ శాంతిని పొందుతారు.