వరాహపురాణమ్

మహాతపా ఉవాచ । సోఽన్యజన్మని పుత్రోఽభూత్ త్వష్టుర్బలభృతాం వరః । అవధ్యః సర్వశస్త్రేషు అపాం ఫేనేన నాశితః ।। ౨౮.

మహాతపా చెప్పాడు: మునుపటి జన్మలో అతని కుమారుడు త్వష్టా అనే బలవంతుడు. అతడు అన్ని ఆయుధాలకు అవధ్యుడు, కానీ నీటి నురుగు వల్ల నాశనం అయ్యాడు.

జలఫేనేన నిహతస్తస్మిఁల్లయమవాప్నుయాత్ । పునర్బ్రహ్మాన్వయాజ్జాతః సిన్ధుద్వీపేతి సంజ్ఞితః । స తేపే పరమం తీవ్రం శక్రవైరమనుస్మరన్ ।। ౨౮.

ఆ నీటిలోని నురుగు తగిలి అతడు అక్కడే ప్రాణాలు కోల్పోయాడు. కానీ బ్రహ్మ వంశంలో మళ్లీ జన్మించి, 'సింధుద్వీపుడు' అని పేరుపొందాడు. ఇంద్రుడితో ఉన్న వైరం గుర్తుచేసుకుంటూ అతడు అత్యంత కఠినమైన తపస్సు చేశాడు.

తతః కాలేన మహతా నదీ వేత్రవతీ శుభా । మానుషం రూపమాస్థాయ సాలంకారం మనోరమమ్ । ఆజగామ యతో రాజా తేపే పరమకం తపః ।। ౨౮.

అంతటికి చాలా కాలం తరువాత, పవిత్రమైన వేత్రవతీ నది, అందమైన అలంకారాలతో మానవ రూపంలో, ఆ రాజు తపస్సు చేస్తున్న చోటికి వచ్చింది.

తాం దృష్ట్వా రూపసంపన్నాం స రాజా క్రుద్ధమానసః । ఉవాచ కాఽసి సుశ్రోణి సత్యం కథయ భామిని ।। ౨౮.

ఆమెను అందంగా చూసిన రాజు, కోపంతో మనసు కలవరపడి, 'ఓ సుందరీ! నీవెవరు? నిజం చెప్పు, భామినీ!' అని అడిగాడు.

నద్యువాచ । అహం జలపతేః పత్నీ వరుణస్య మహాత్మనః । నామ్నా వేత్రవతీ పుణ్యా త్వామిచ్ఛన్తీహమాగతా ।। ౨౮.

ఆ నది ఇలా చెప్పింది: 'నేను జలాధిపతి అయిన మహాత్ముడు వరుణుని భార్యను. నాకు వేత్రవతీ అని పేరు. నీతో కలవాలని వచ్చాను.'

సాభిలాషాం పరస్త్రీం చ భజమానాం విసర్జ్జయేత్ । స పాపః పురుషో జ్ఞేయో బ్రహ్మహత్యాం చ విన్దతి । ఏవం జ్ఞాత్వా మహారాజ భజమానాం భజస్వ మామ్ ।। ౨౮.

ఇతరుల భార్యను ఆకాంక్షించి అనుభవించే పురుషుడిని వదిలేయాలి; అతడు పాపి, బ్రాహ్మణ హత్య పాపాన్ని పొందుతాడు. ఇది తెలుసుకుని, ఓ మహారాజా! నేను నిన్ను కోరుకుంటూ వచ్చాను, నన్ను అంగీకరించు.

ఏవముక్తస్తయా రాజా సాభిలాషోపభుక్తవాన్ । తస్య సద్యోఽభవత్ పుత్రో ద్వాదశార్కసమప్రభః ।। ౨౮.

ఆమె ఈ విధంగా చెప్పిన తరువాత, రాజు కోరికతో ఆమెను అనుభవించాడు. వెంటనే, అతనికి పన్నెండు సూర్యుల్లా ప్రకాశించే కుమారుడు జన్మించాడు.

వేత్రవత్యుదరే జాతో నామ్నా వైత్రాసురోఽభవత్ । బలవానతితేజస్వీ ప్రాగ్జ్యోతిషపతిర్భవత్ ।। ౨౮.

వేత్రవతీ గర్భంలో జన్మించిన ఆ బాలుడు 'వైత్రాసురుడు' అని పిలవబడ్డాడు. అతడు బలవంతుడు, అపారమైన తేజస్సుతో, ప్రాగ్జ్యోతిషపటిని పాలించాడు.

స కాలేన యువా జాతో బలవాన్ దృఢవిక్రమః । మహాయోగేన సంయుక్తో జిగాయేమాం వసుంధరామ్ ।। ౨౮.

కాలక్రమంలో అతడు యువకుడై, బలవంతుడు, దృఢమైన వీరుడై, గొప్ప యోగబలంతో ఈ భూమిని జయించాడు.

సప్తద్వీపవతీం పశ్చాన్మేరుపర్వతమారుహత్ । తత్రేన్ద్రం ప్రథమం జిగ్యే పశ్చాదగ్నిం యమం తతః । నిర్ఋతిం వరుణం వాయుం ధనదశ్చేశ్వరం తతః ।। ౨౮.

ఏడు ద్వీపాలతో కూడిన భూమిని జయించిన తరువాత, అతడు మేరు పర్వతాన్ని ఎక్కాడు. అక్కడ ముందుగా ఇంద్రుణ్ని, ఆ తరువాత అగ్నిని, యముని, నిరృతిని, వరుణుని, వాయువును, ధనదుడిని, చివరికి ఈశ్వరుణ్ని కూడా ఓడించాడు.

ఇన్ద్రో భగ్నో గతః సోగ్నిం అగ్నిర్భగ్నో యమం యయౌ । యమో నిర్ఋతిమాగచ్ఛన్నిర్ఋతిర్వరుణం యయౌ ।। ౨౮.

ఇంద్రుడు ఓడిపోయి అగ్ని వద్దకు వెళ్లాడు; అగ్ని ఓడిపోయి యముని వద్దకు వెళ్లాడు; యముడు నిరృతిని ఆశ్రయించాడు; నిరృతి వరుణుని వద్దకు వెళ్లాడు.

ఇన్ద్రాదిభిరుపేతస్తు వరుణో వాయుమన్వగాత్ । వాయుర్ధనపతిం త్వాగాత్ సర్వైరిన్ద్రాదిభిః సహ ।। ౨౮.

ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతలతో కలసి వరుణుడు వాయువుని ఆశ్రయించాడు; వాయువు కూడా అందరితో కలిసి ధనదుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ధనదోఽపి స్వకం మిత్రమీశం దేవసమన్వితః । ఇయాయ గదయా సోఽపి దానవో బలదర్పితః । గదామాదాయ దుద్రావ శివలోకం ప్రతి ప్రభో ।। ౨౮.

ధనదుడు తన మిత్రుడు ఈశ్వరునితో, దేవతలందరితో కలిసి బయలుదేరాడు. కానీ ఆ దానవుడు బలవంతుడని గర్వంతో గదను తీసుకుని శివలోకాన్ని 향ించి పరుగెత్తాడు.

శివోఽప్యవధ్యం తం మత్వా దేవాన్ గుహ్య యయౌ పురీమ్ । బ్రహ్మణః సురసిద్ధాద్యైర్వన్దితాం పుణ్యకారిభిః ।। ౨౮.

శివుడు అతడిని ఓడించలేనివాడని భావించి, దేవతలతో కలిసి బ్రహ్మ మరియు ఇతర పుణ్యాత్ములు, సిద్ధులు పూజించే గుప్త నగరానికి వెళ్లాడు.

తత్ర బ్రహ్మా జగత్స్త్రష్టా విష్ణుపాదోద్భవే జలే । నియామితాకాశగతో జపత్యన్తర్జలే శుభే । క్షేత్రజ్ఞమాయాం గాయత్రీం తతో దేవా విచుక్రుశుః ।। ౨౮.

అక్కడ జగత్తును సృష్టించిన బ్రహ్మ, విష్ణువు పాదాల నుండి ఉద్భవించిన పవిత్ర జలంలో, ఆకాశంలో నిలబడి, ఆ జలంలో క్షేత్రజ్ఞమాయ అయిన గాయత్రీ మంత్రాన్ని జపించాడు. అప్పుడు దేవతలు అల్లాడారు.

త్రాహి ప్రజాపతే సర్వాన్ దేవానృషివరానపి । అసురాద్భయమాపన్నాన్ త్రాహి త్రాహీత్యచోదయన్ ।। ౨౮.

'ప్రజాపతీ! మమ్మల్ని, దేవతలను, ఋషులను, పితృదేవతలను రక్షించు. అసురుడి భయంనుంచి మమ్మల్ని కాపాడవయ్యా!' అని వారు వేడుకున్నారు.

ఏవముక్తస్తదా బ్రహ్మా దృష్ట్వా దేవాంస్తదాగతాన్ । చిన్తయామాస దేవస్య మాయేయం వితతం జగత్ । నాసురా న సురాశ్చాత్ర మాయేయం కీదృశీ మతా ।। ౨౮.

అలా దేవతలు అడిగినప్పుడు, బ్రహ్మ వారిని చూసి, 'ఈ జగత్తంతా భగవంతుని మాయతో నిండిపోయింది. ఇక్కడ అసురులు లేరు, దేవతలు లేరు — ఈ మాయ ఎలా ఉంది?' అని ఆలోచించాడు.

ఏవం చిన్తయతస్తస్య ప్రాదురాసీదయోనిజా । శుక్లామ్బరధరా కన్యా స్త్రక్కిరీటోజ్జ్వలాననా । అష్టభిర్బాహుభిర్యుక్తా దివ్యప్రహరణోద్యతా ।। ౨౮.

అలా ఆలోచిస్తున్న సమయంలో, బ్రహ్మ శరీరంలో నుండి ఒక కన్యక ప్రकटమైంది. ఆమె తెల్ల వస్త్రాలు ధరించి, పుష్పమాల, కిరీటంతో ముఖం ప్రకాశిస్తూ, ఎనిమిది చేతులతో, ప్రతి చేతిలో దివ్య ఆయుధాలు పట్టుకుని నిలిచింది.

చక్రం శఙ్ఖం గదాం పాశం ఖఙ్గం ఘణ్టాం తథా ధనుః । ధారయన్తీ తథా చాన్యాన్ బద్ధతూణా జలాద్ బహిః ।। ౨౮.

ఆమె చేతిలో చక్రం, శంఖం, గద, పాశం, ఖడ్గం, గంట, ధనుస్సు మరియు ఇతర ఆయుధాలు ఉన్నాయి. తునీరు మెడకు కట్టుకుని, జలంలో నుండి బయటకు వచ్చింది.

నిశ్చక్రామ మహాదేవీ సింహవాహనవేగితా । యుయుధే చాసురాన్ సర్వానేకైవ బహుధా స్థితా ।। ౨౮.

అప్పుడు మహాదేవి సింహవాహనంలా వేగంగా బయటికొచ్చింది. ఆమె ఒంటరిగా ఉన్నా, అనేక రూపాల్లో కనిపిస్తూ, అందరు అసురులతో యుద్ధం చేసింది.

దివ్యం వర్షసహస్త్రం తు దివ్యైరస్త్రైర్మహాబలమ్ । యుద్ధ్వా కాలాత్యయే దేవ్యా హతో వైత్రాసురో రణే । తతః కిలకిలాశబ్దో దేవసైన్యేఽభవన్మహాన్ ।। ౨౮.

దేవతలు వంద సంవత్సరాలు గడిచేంతవరకు, ఆ మహాబలశాలి వైత్రాసురుడితో, ఆ దేవి దివ్యాయుధాలతో యుద్ధం చేసింది. కాలం పూర్తయ్యాక, ఆ యుద్ధంలో వైత్రాసురుడిని ఆమె సంహరించింది. వెంటనే దేవతల సైన్యంలో గొప్ప హర్షధ్వని వినిపించింది.

హతే వైత్రాసురే భీమే తదా సర్వే దివౌకసః । ప్రణేముర్జయ యుద్ధేతి స్వయమీశః స్తుతిం జగౌ ।। ౨౮.

భయంకరుడైన వైత్రాసురుడు చనిపోయినప్పుడు, అందరు దేవతలు భూమికి వందనం చేసి, 'యుద్ధంలో విజయము!' అని ఆనందంగా పలికారు. ఆ సమయంలో స్వయంగా పరమేశ్వరుడు ఆమెను స్తుతించాడు.

మహేశ్వర ఉవాచ । జయస్వ దేవి గాయత్రే మహామాయే మహాప్రభే । మహాదేవి మహాభాగే మహాసత్త్వే మహోత్సవే ।। ౨౮.

పరమేశ్వరుడు ఇలా అన్నాడు: 'విజయము నీకే గాయత్రి దేవి! మహామాయ, మహాప్రభ, మహాదేవి, మహాభాగ్యవంతురాలు, మహాశక్తి, ఈ మహోత్సవంలో నీకు జయము.'

దివ్యగన్ధానులిప్తాఙ్గి దివ్యస్త్రగ్దామభూషితే । వేదమాతర్నమస్తుభ్యం త్ర్యక్షరస్థే మహేశ్వరి ।। ౨౮.

దివ్యసుగంధాలతో అలంకరించబడినవాడివి, దివ్యాయుధాల మాలలతో, ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన వాడివి, వేదమాత, మూడక్షరాలలో నివసించే మహేశ్వరి, నీకు నమస్కారం.

త్రిలోకస్థే త్రితత్త్వస్థే త్రివహ్నిస్థే త్రిశూలిని । త్రినేత్రే భీమవక్త్రే చ భీమనేత్రే భయానకే । కమలాసనజే దేవి సరస్వతి నమోఽస్తు తే ।। ౨౮.

మూడు లోకాలలో నివసించే దేవి, మూడు తత్త్వాలలో స్థిరమైనవాడివి, మూడు అగ్నుల్లో ఉన్నవాడివి, త్రిశూలాన్ని ధరించినవాడివి, మూడు కళ్లతో ఉన్నవాడివి, భయంకరమైన ముఖంతో, భయానకమైన కళ్లతో ఉన్నవాడివి, కమలాసనంలో పుట్టిన సరస్వతి దేవి, నీకు నమస్కారం.

నమః పఙ్కజపత్రాక్షి మహామాయేఽమృతస్త్రవే । సర్వగే సర్వభూతేశి స్వాహాకారే స్వధేఽమ్బికే ।। ౨౮.

పద్మాక్షి, మహామాయ, అమృత ప్రవాహమై నిండినవాడివి, అన్నింటినీ వ్యాపించినవాడివి, సమస్త భూతాలకు అధిపతివి, స్వాహా, స్వధా రూపిణి, అంబికా, నీకు నమస్కారం.

సంపూర్ణే పూర్ణచన్ద్రాభే భాస్వరాఙ్గే భవోద్భవే । మహావిద్యే మహావేద్యే మహాదైత్యవినాశిని । మహాబుద్ధ్యుద్భవే దేవి వీతశోకే కిరాతిని ।। ౨౮.

పూర్ణ చంద్రునిలా ప్రకాశించే, దివ్యమైన రూపంతో ఉన్నవాడివి, జగత్తుకు మూలమైనవాడివి, మహావిద్య, మహావేద్య, మహాదైత్య సంహారిణి, మహాబుద్ధి ఉద్భవించినవాడివి, శోకరహితురాలు, కిరాతిని దేవి!

త్వం నీతిస్త్వం మహాభాగే త్వం గీస్త్వం గౌస్త్వమక్షరమ్ । త్వం ధీస్త్వం శ్రీస్త్వమోఙ్కారస్తత్త్వే చాపి పరిస్థితా । సర్వసత్త్వాహితే దేవి నమస్తే పరమేశ్వరి ।। ౨౮.

మహాభాగ్యవంతురాలా! నీవే నీతి, నీవే గానం, నీవే ఆవు, నీవే నశించని పరమార్థం, నీవే బుద్ధి, నీవే శ్రీ, నీవే ఓంకారము, నీవు సత్య తత్త్వంలో స్థిరమై ఉన్నావు. సమస్త జీవులకు హితకారిణివైన పరమేశ్వరి, నీకు నమస్కారం.

ఇత్యేవం సంస్తుతా దేవీ భవేన పరమేష్ఠినా । దేవైరపి జయేత్యుచ్చైరిత్యుక్తా పరమేశ్వరీ ।। ౨౮.

ఇలా భవుడు పరమేశ్వరుడు ఆ దేవిని స్తుతించినప్పుడు, దేవతలు కూడా 'జయము!' అని గట్టిగా పలికారు.