వరాహపురాణమ్

మోహః స్వయంభూః కౌమారీ మాత్సర్యం చేన్ద్రజం విదుః । యమదణ్డధరా దేవీ పైశున్యం స్వయమేవ చ । అసూయా చ వరాహాఖ్యా ఇత్యేతాః పరికీర్తితాః ।। ౨౭.

మోహం స్వయంభువుగా, మత్సర్యాన్ని కౌమారిగా, ఇంద్రుని జననంగా, యమదండాన్ని పట్టుకున్న దేవతను పైశున్యంగా, అసూయను వరాహిగా పరిగణిస్తారు.

కామాదిగణ ఏషోఽయం శరీరే పరికీర్తితః । జగ్రాహ మూర్త్తిం తు యథా తథా తే కీర్తితం మయా ।। ౨౭.

ఈ కామాది గణం శరీరంలో ఇలా ఏర్పడింది. అవి ఒక్కొక్కటి ఎలా రూపం దాల్చాయో నేను వివరంగా చెప్పాను.

ఏతాభిర్దేవతాభిశ్చ తస్య రక్తేఽతిశోషితే । క్షయం గతాఽఽసురీ మాయా స చ సిద్ధోఽన్ధకోఽభవత్ । ఏతత్ తే సర్వమాఖ్యాతమాత్మవిద్యాఽమృతం మయా ।। ౨౭.

ఈ దేవతలు అతని రక్తాన్ని బాగా పీల్చినప్పుడు, అసురి మాయ నశించింది. అంధకుడు సిద్ధిని పొందాడు. ఇదంతా ఆత్మజ్ఞాన అమృతంగా నేను నీకు వివరించాను.

య ఏతచ్ఛృణుయాన్నిత్యం మాతౄణాముద్భవం శుభమ్ । తస్య తాః సర్వతో రక్షాం కుర్వన్త్యనుదినం నృప ।। ౨౭.

ఎవరైనా ప్రతిరోజూ ఈ మాతృకల పవిత్ర జననాన్ని వినితే, వారికి ఆ దేవతలు ప్రతిదిక్కూ రక్షణ ఇస్తారు రాజా.

యశ్చైతత్ పఠతే జన్మ మాతౄణాం పురుషోత్తమ । స ధన్యః సర్వదా లోకే శివలోకం చ గచ్ఛతి ।। ౨౭.

ఎవరైనా మాతృకల జననాన్ని పఠిస్తే, ఆయన ఎప్పుడూ ధన్యుడవుతాడు, శివలోకాన్ని కూడా పొందుతాడు.

తాసాం చ బ్రహ్మణా దత్తా అష్టమీ తిథిరుత్తమా । ఏతాః సంపూజయేద్ భక్త్యా బిల్వాహారో నరః సదా । తస్య తాః పరితుష్టాస్తు క్షేమారోగ్యం దదన్తి చ ।। ౨౭.

బ్రహ్మ ఎనిమిదవ తిథిని వీరికి ఉత్తమంగా ఇచ్చాడు. ఎవరైనా భక్తితో వీరిని పూజిస్తూ ఎప్పుడూ బిల్వపత్రాలు తింటూ ఉంటే, ఆ దేవతలు సంతోషించి ఆయన్ని క్షేమంగా, ఆరోగ్యంగా ఉంచుతారు.

ప్రజాపాల ఉవాచ । కథం మాయా సముత్పన్నా దుర్గా కాత్యాయనీ శుభా । ఆదిక్షేత్రే స్థితా సూక్ష్మా పృథగ్మూర్త్తా వ్యజాయత ।। ౨౮.

ప్రజాపాలుడు అడిగాడు: మాయ ఎలా పుట్టింది? దుర్గా, కాత్యాయనీ అనే శుభదేవతలు ఆది స్థలంలో సూక్ష్మంగా ఉండి, వేరుగా ఎలా ప్రత్యక్షమయ్యారు?

మహాతపా ఉవాచ । ఆసీద్ రాజా పురా రాజన్ సిన్ధుద్వీపః ప్రతాపవాన్ । వరుణాంశో మహారాజ సోఽరణ్యే తపసి స్థితః ।। ౨౮.

మహాతపా చెప్పాడు: ఓ రాజా! ఒకప్పుడు సింధుద్వీప అనే మహాశక్తివంతుడైన రాజు ఉండేవాడు. అతడు వరుణుని అంసంగా, అరణ్యంలో తపస్సు చేస్తూ ఉండేవాడు.

పుత్రో మే శక్రనాశాయ భవేదితి నారధిపః । ఏవం కృతమతిః సోఽథ మహతా తపసా స్వకమ్ । కలేవరం స్థితో భూత్వా శోషయామాస సువ్రత ।। ౨౮.

అతడు తన కుమారుడు ఇంద్రుని నాశనం చేయాలని సంకల్పించాడు. అందుకే గొప్ప తపస్సుతో తన శరీరాన్ని ఎండబెట్టుకుంటూ, అచంచలంగా ఉండిపోయాడు.

ప్రజాపాల ఉవాచ । కథం తస్య ద్విజశ్రేష్ఠ శక్రేణాపకృతం భవేత్ । యేనాసౌ తద్వినాశాయ పుత్రమిచ్ఛన్ వ్రతే స్థితః ।। ౨౮.

ప్రజాపాలుడు అడిగాడు: ద్విజశ్రేష్ఠా! ఇంద్రుడు అతనికి ఎలా అన్యాయం చేశాడు? అందుకే అతడు ఇంద్రుని నాశనం చేయాలని ఈ వ్రతాన్ని చేపట్టాడా?

మహాతపా ఉవాచ । సోఽన్యజన్మని పుత్రోఽభూత్ త్వష్టుర్బలభృతాం వరః । అవధ్యః సర్వశస్త్రేషు అపాం ఫేనేన నాశితః ।। ౨౮.

మహాతపా చెప్పాడు: మునుపటి జన్మలో అతని కుమారుడు త్వష్టా అనే బలవంతుడు. అతడు అన్ని ఆయుధాలకు అవధ్యుడు, కానీ నీటి నురుగు వల్ల నాశనం అయ్యాడు.

జలఫేనేన నిహతస్తస్మిఁల్లయమవాప్నుయాత్ । పునర్బ్రహ్మాన్వయాజ్జాతః సిన్ధుద్వీపేతి సంజ్ఞితః । స తేపే పరమం తీవ్రం శక్రవైరమనుస్మరన్ ।। ౨౮.

ఆ నీటిలోని నురుగు తగిలి అతడు అక్కడే ప్రాణాలు కోల్పోయాడు. కానీ బ్రహ్మ వంశంలో మళ్లీ జన్మించి, 'సింధుద్వీపుడు' అని పేరుపొందాడు. ఇంద్రుడితో ఉన్న వైరం గుర్తుచేసుకుంటూ అతడు అత్యంత కఠినమైన తపస్సు చేశాడు.

తతః కాలేన మహతా నదీ వేత్రవతీ శుభా । మానుషం రూపమాస్థాయ సాలంకారం మనోరమమ్ । ఆజగామ యతో రాజా తేపే పరమకం తపః ।। ౨౮.

అంతటికి చాలా కాలం తరువాత, పవిత్రమైన వేత్రవతీ నది, అందమైన అలంకారాలతో మానవ రూపంలో, ఆ రాజు తపస్సు చేస్తున్న చోటికి వచ్చింది.

తాం దృష్ట్వా రూపసంపన్నాం స రాజా క్రుద్ధమానసః । ఉవాచ కాఽసి సుశ్రోణి సత్యం కథయ భామిని ।। ౨౮.

ఆమెను అందంగా చూసిన రాజు, కోపంతో మనసు కలవరపడి, 'ఓ సుందరీ! నీవెవరు? నిజం చెప్పు, భామినీ!' అని అడిగాడు.

నద్యువాచ । అహం జలపతేః పత్నీ వరుణస్య మహాత్మనః । నామ్నా వేత్రవతీ పుణ్యా త్వామిచ్ఛన్తీహమాగతా ।। ౨౮.

ఆ నది ఇలా చెప్పింది: 'నేను జలాధిపతి అయిన మహాత్ముడు వరుణుని భార్యను. నాకు వేత్రవతీ అని పేరు. నీతో కలవాలని వచ్చాను.'

సాభిలాషాం పరస్త్రీం చ భజమానాం విసర్జ్జయేత్ । స పాపః పురుషో జ్ఞేయో బ్రహ్మహత్యాం చ విన్దతి । ఏవం జ్ఞాత్వా మహారాజ భజమానాం భజస్వ మామ్ ।। ౨౮.

ఇతరుల భార్యను ఆకాంక్షించి అనుభవించే పురుషుడిని వదిలేయాలి; అతడు పాపి, బ్రాహ్మణ హత్య పాపాన్ని పొందుతాడు. ఇది తెలుసుకుని, ఓ మహారాజా! నేను నిన్ను కోరుకుంటూ వచ్చాను, నన్ను అంగీకరించు.

ఏవముక్తస్తయా రాజా సాభిలాషోపభుక్తవాన్ । తస్య సద్యోఽభవత్ పుత్రో ద్వాదశార్కసమప్రభః ।। ౨౮.

ఆమె ఈ విధంగా చెప్పిన తరువాత, రాజు కోరికతో ఆమెను అనుభవించాడు. వెంటనే, అతనికి పన్నెండు సూర్యుల్లా ప్రకాశించే కుమారుడు జన్మించాడు.

వేత్రవత్యుదరే జాతో నామ్నా వైత్రాసురోఽభవత్ । బలవానతితేజస్వీ ప్రాగ్జ్యోతిషపతిర్భవత్ ।। ౨౮.

వేత్రవతీ గర్భంలో జన్మించిన ఆ బాలుడు 'వైత్రాసురుడు' అని పిలవబడ్డాడు. అతడు బలవంతుడు, అపారమైన తేజస్సుతో, ప్రాగ్జ్యోతిషపటిని పాలించాడు.

స కాలేన యువా జాతో బలవాన్ దృఢవిక్రమః । మహాయోగేన సంయుక్తో జిగాయేమాం వసుంధరామ్ ।। ౨౮.

కాలక్రమంలో అతడు యువకుడై, బలవంతుడు, దృఢమైన వీరుడై, గొప్ప యోగబలంతో ఈ భూమిని జయించాడు.

సప్తద్వీపవతీం పశ్చాన్మేరుపర్వతమారుహత్ । తత్రేన్ద్రం ప్రథమం జిగ్యే పశ్చాదగ్నిం యమం తతః । నిర్ఋతిం వరుణం వాయుం ధనదశ్చేశ్వరం తతః ।। ౨౮.

ఏడు ద్వీపాలతో కూడిన భూమిని జయించిన తరువాత, అతడు మేరు పర్వతాన్ని ఎక్కాడు. అక్కడ ముందుగా ఇంద్రుణ్ని, ఆ తరువాత అగ్నిని, యముని, నిరృతిని, వరుణుని, వాయువును, ధనదుడిని, చివరికి ఈశ్వరుణ్ని కూడా ఓడించాడు.

ఇన్ద్రో భగ్నో గతః సోగ్నిం అగ్నిర్భగ్నో యమం యయౌ । యమో నిర్ఋతిమాగచ్ఛన్నిర్ఋతిర్వరుణం యయౌ ।। ౨౮.

ఇంద్రుడు ఓడిపోయి అగ్ని వద్దకు వెళ్లాడు; అగ్ని ఓడిపోయి యముని వద్దకు వెళ్లాడు; యముడు నిరృతిని ఆశ్రయించాడు; నిరృతి వరుణుని వద్దకు వెళ్లాడు.

ఇన్ద్రాదిభిరుపేతస్తు వరుణో వాయుమన్వగాత్ । వాయుర్ధనపతిం త్వాగాత్ సర్వైరిన్ద్రాదిభిః సహ ।। ౨౮.

ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతలతో కలసి వరుణుడు వాయువుని ఆశ్రయించాడు; వాయువు కూడా అందరితో కలిసి ధనదుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ధనదోఽపి స్వకం మిత్రమీశం దేవసమన్వితః । ఇయాయ గదయా సోఽపి దానవో బలదర్పితః । గదామాదాయ దుద్రావ శివలోకం ప్రతి ప్రభో ।। ౨౮.

ధనదుడు తన మిత్రుడు ఈశ్వరునితో, దేవతలందరితో కలిసి బయలుదేరాడు. కానీ ఆ దానవుడు బలవంతుడని గర్వంతో గదను తీసుకుని శివలోకాన్ని 향ించి పరుగెత్తాడు.

శివోఽప్యవధ్యం తం మత్వా దేవాన్ గుహ్య యయౌ పురీమ్ । బ్రహ్మణః సురసిద్ధాద్యైర్వన్దితాం పుణ్యకారిభిః ।। ౨౮.

శివుడు అతడిని ఓడించలేనివాడని భావించి, దేవతలతో కలిసి బ్రహ్మ మరియు ఇతర పుణ్యాత్ములు, సిద్ధులు పూజించే గుప్త నగరానికి వెళ్లాడు.

తత్ర బ్రహ్మా జగత్స్త్రష్టా విష్ణుపాదోద్భవే జలే । నియామితాకాశగతో జపత్యన్తర్జలే శుభే । క్షేత్రజ్ఞమాయాం గాయత్రీం తతో దేవా విచుక్రుశుః ।। ౨౮.

అక్కడ జగత్తును సృష్టించిన బ్రహ్మ, విష్ణువు పాదాల నుండి ఉద్భవించిన పవిత్ర జలంలో, ఆకాశంలో నిలబడి, ఆ జలంలో క్షేత్రజ్ఞమాయ అయిన గాయత్రీ మంత్రాన్ని జపించాడు. అప్పుడు దేవతలు అల్లాడారు.

త్రాహి ప్రజాపతే సర్వాన్ దేవానృషివరానపి । అసురాద్భయమాపన్నాన్ త్రాహి త్రాహీత్యచోదయన్ ।। ౨౮.

'ప్రజాపతీ! మమ్మల్ని, దేవతలను, ఋషులను, పితృదేవతలను రక్షించు. అసురుడి భయంనుంచి మమ్మల్ని కాపాడవయ్యా!' అని వారు వేడుకున్నారు.

ఏవముక్తస్తదా బ్రహ్మా దృష్ట్వా దేవాంస్తదాగతాన్ । చిన్తయామాస దేవస్య మాయేయం వితతం జగత్ । నాసురా న సురాశ్చాత్ర మాయేయం కీదృశీ మతా ।। ౨౮.

అలా దేవతలు అడిగినప్పుడు, బ్రహ్మ వారిని చూసి, 'ఈ జగత్తంతా భగవంతుని మాయతో నిండిపోయింది. ఇక్కడ అసురులు లేరు, దేవతలు లేరు — ఈ మాయ ఎలా ఉంది?' అని ఆలోచించాడు.

ఏవం చిన్తయతస్తస్య ప్రాదురాసీదయోనిజా । శుక్లామ్బరధరా కన్యా స్త్రక్కిరీటోజ్జ్వలాననా । అష్టభిర్బాహుభిర్యుక్తా దివ్యప్రహరణోద్యతా ।। ౨౮.

అలా ఆలోచిస్తున్న సమయంలో, బ్రహ్మ శరీరంలో నుండి ఒక కన్యక ప్రकटమైంది. ఆమె తెల్ల వస్త్రాలు ధరించి, పుష్పమాల, కిరీటంతో ముఖం ప్రకాశిస్తూ, ఎనిమిది చేతులతో, ప్రతి చేతిలో దివ్య ఆయుధాలు పట్టుకుని నిలిచింది.

చక్రం శఙ్ఖం గదాం పాశం ఖఙ్గం ఘణ్టాం తథా ధనుః । ధారయన్తీ తథా చాన్యాన్ బద్ధతూణా జలాద్ బహిః ।। ౨౮.

ఆమె చేతిలో చక్రం, శంఖం, గద, పాశం, ఖడ్గం, గంట, ధనుస్సు మరియు ఇతర ఆయుధాలు ఉన్నాయి. తునీరు మెడకు కట్టుకుని, జలంలో నుండి బయటకు వచ్చింది.