వరాహపురాణమ్

సర్వకామానవాప్నోతి సౌభాగ్యం ద్రవ్యసమ్పదమ్ । ఆరోగ్యం చ సదా లోకే కాన్తిం పుష్టిం చ విన్దతి ।। ౨౨.

అలా చేస్తే అన్ని కోరికలు తీరతాయి, సౌభాగ్యం, ధనసంపద, ఆరోగ్యం, అందం, పోషణ లభిస్తాయి.

ప్రజాపాల ఉవాచ । కథం గణపతేర్జన్మ మూర్తిమన్తం చ సత్తమ । ఏతన్మే సంశయం ఛిన్ధి ధృతికష్టం వ్యవస్థితమ్ ।। ౨౩.

ప్రజాపాలుడు ఇలా అడిగాడు: ఓ మహానుభావా, గణపతికి మూర్తితో జననం ఎలా జరిగింది? ఈ విషయంలో నాకు ఉన్న బలమైన సందేహాన్ని దయచేసి తొలగించు.

మహాతపా ఉవాచ । పూర్వం దేవగణాః సర్వే ఋషయశ్చ తపోధనాః । కార్యారమ్భం తథా చక్రుః సిధ్యన్తే చ న సంశయః ।। ౨౩.

మహాతపస్వి ఇలా చెప్పాడు: పూర్వం దేవతలందరూ, తపస్సులో నిబద్ధులైన ఋషులూ, ఎన్నో పనులు ప్రారంభించారు. వారి కార్యాలు నిస్సందేహంగా విజయవంతమయ్యాయి.

సన్మార్గవర్తిషు యథా సిద్ధ్యన్తే విఘ్నతః క్రియాః । అసత్కారిషు సర్వేషు తద్వదేవమవిఘ్నతః ।। ౨౩.

ధర్మమార్గంలో నడిచేవారి పనులు నిర్బంధంగా సాఫీగా జరుగుతాయి. కానీ అధర్మమైన పనుల్లో మాత్రం ఎప్పుడూ అడ్డంకులు తప్పవు.

తతో దేవాః సపితరశ్చిన్తయామాసురోజసా । అసత్కార్యేషు విఘ్నార్థం సర్వ ఏవాభ్యమన్త్రయన్ ।। ౨౩.

అప్పుడే దేవతలు, పితృదేవతలతో కలిసి, అధర్మకార్యాల్లో అడ్డంకులు కలిగించాలనే సంకల్పంతో బలంగా ఆలోచించారు.

తతస్తేషాం తదా మన్త్రం కుర్వతస్త్రిదివౌకసామ్ । బభూవ బుద్ధిర్గమనే రుద్రం ప్రతి మహామతిమ్ ।। ౨౩.

ఆ స్వర్గవాసులు ఆ మంత్రాన్ని చేయుచుండగా, వారందరిలో రుద్రుని దగ్గరకు వెళ్లాలని ఆలోచన కలిగింది.

తే తత్ర రుద్రమాగమ్య కైలాసనిలయం గురుమ్ । ఊచుః సవినయం సర్వే ప్రణిపాతపురఃసరమ్ ।। ౨౩.

వారు అందరూ కైలాసంలో నివసించే గురువైన రుద్రుని వద్దకు వెళ్లి, వినయంతో నమస్కరించి, ఆయనతో మాట్లాడారు.

దేవా ఊచుః । దేవదేవ మహాదేవ శూలపాణే త్రిలోచన । విఘ్నార్థమవిశిష్టానాముత్పాదయితుమర్హసి ।। ౨౩.

దేవతలు ఇలా అన్నారు: దేవదేవా, మహాదేవా, త్రిశూలధారి, త్రినేత్రుడా, సద్గుణాలు లేని వారికీ అడ్డంకులు కలిగించాల్సిన బాధ్యత నీదే.

ఏవముక్తరస్తదా దేవైర్భవః పరమయా ముదా । ఉమాం నిరీక్షయామాస చక్షుషాఽనిమిషేణ హ ।। ౨౩.

దేవతలు ఇలా అడిగినప్పుడు, భవుడు పరమానందంతో ఉమాదేవిని కన్ను మిటకపెట్టకుండా చూస్తూ నిలిచాడు.

దేవానాం సన్నిధౌ తస్య పశ్యతోమాం మహాత్మనః । చిన్తాఽభూద్ వ్యోమ్ని మూర్తిభ్యో దృశ్యతే కేన హేతునా ।। ౨౩.

ఆ మహాత్ముడు ఉమను చూస్తుండగా, దేవతల సమక్షంలో, 'ఆకాశంలో రూపాలు ఎందుకు కనిపిస్తాయి?' అనే ఆలోచన అతనికి కలిగింది.

పృథివ్యా విద్యతే మూర్త్తిరపాం మూర్త్తిస్తథైవ చ । తేజసః శ్వసనస్యాపి మూర్త్తిరేషా తు దృశ్యతే । ఆకాశం చ కథం నేతి మత్వా దేవో జహాస చ ।। ౨౩.

భూమికి రూపం ఉంది, నీటికీ అలాగే రూపం ఉంది, అగ్నికి, గాలికీ కూడా రూపం కనిపిస్తుంది. కాని ఆకాశానికి మాత్రం రూపం లేదని ఎందుకు అంటారు? అని ఆ దేవుడు ఆలోచించి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

జ్ఞానశక్తిముమాం దృష్ట్వా యద్ దృష్టం వ్యోమ్ని శంభునా । యచ్చోక్తం బ్రహ్మణా పూర్వం శరీరం తు శరీరిణామ్ ।। ౨౩.

జ్ఞానశక్తిస్వరూపిణి ఉమను చూసి, శంభువు ఆకాశంలో చూసిన దాన్ని, బ్రహ్మా ముందుగా చెప్పినదాన్ని — అంటే శరీరం అనేది జీవులకు మాత్రమే ఉంటుందని — గుర్తు చేసుకున్నాడు.

యచ్చాపి హసితం తేన దేవేన పరమేష్ఠినా । ఏతత్కార్యచతుష్కేణ పృథివ్యాదిచతుర్ష్వపి ।। ౨౩.

ఆ పరమేశ్వరుడు నవ్వినదీ, ఆయన ముందుగా చెప్పినదీ, ఈ నాలుగు కారణాలన్నీ భూమి మొదలైన నాలుగు మూలకాలకు సంబంధించినవే.

మూర్త్తిమానతితేజస్వీ హసతః పరమేష్ఠినః । ప్రదీప్తాస్యో మహాదీప్తః కుమారో భాసయన్ దిశః । పరమేష్ఠిగుణైర్యుక్తః సాక్షాద్ రుద్ర ఇవాపరః ।। ౨౩.

పరమేశ్వరుని నవ్వుతో, అద్భుతమైన తేజస్సుతో, ముఖం ప్రకాశించేలా, దిక్కులను వెలిగించేలా, పరమేశ్వరుని గుణాలతో, మరొక రుద్రుడిలా ఒక కుమారుడు జన్మించాడు.

ఉత్పన్నమాత్రో దేవానాం యోషితః సప్రమోహయన్ । కాన్త్యా దీప్త్యా తథా మూర్త్యా రూపేణ చ మహాత్మవాన్ ।। ౨౩.

ఆ కుమారుడు పుట్టిన వెంటనే, అతని కాంతి, తేజస్సు, రూపం, అందంతో దేవతా స్త్రీలందరి మనస్సును మాయలో పడేశాడు.

తం దృష్ట్వా పరమం రూపం కుమారస్య మహాత్మనః । ఉమాఽనిమేషనేత్రాభ్యాం తమపశ్యత భామినీ ।। ౨౩.

ఆ మహాత్ముడైన కుమారుని పరమరూపాన్ని చూసి, ఉమాదేవి కన్ను మిటకకుండా అతనిని చూస్తూ ఆశ్చర్యపోయింది.

తం దృష్ట్వా కుపితో దేవః స్త్రీభావం చఞ్చలం తథా । మత్వా కుమారరూపం తు శోభనం మోహనం దృశామ్ । తతః శశాప తం దేవః స్త్రీశఙ్కాం పరమేశ్వరః ।। ౨౩.

అతన్ని చూసి, స్త్రీల మనస్సు చంచలమని, కుమారుని రూపం అందంగా, మనస్సును మోహింపజేసేదిగా ఉందని భావించి, పరమేశ్వరుడు కోపంతో అతనికి శాపమిచ్చాడు.

కుమార గజవక్త్రస్త్వం ప్రలమ్బజఠరస్తథా । భవిష్యసి తథా సర్పైరుపవీతగతిర్ధ్రువమ్ । ఏవం శశాప తం దేవస్తీవ్రకోపసమన్వితః ।। ౨౩.

ఓ కుమారా! నీవు ఎలుగుబంటి ముఖంతో, పెద్ద పొట్టతో, పాములను యజ్ఞోపవీతంగా, కట్టుగా ధరించే వాడవుగా మారిపోతావు. ఇలా పరమేశ్వరుడు తీవ్రమైన కోపంతో అతనికి శాపమిచ్చాడు.

అర్ద్ధకోట్యా చ రోమాణామాత్మనోఽఙ్గే త్రిలోచనః । కూపకాస్వేదసలిలపూర్ణశూలధరస్తథా । ధున్వన్ శరీరముత్థాయ తతో దేవో రుషాన్వితః ।। ౨౩.

తన శరీరంపై అర కోట్ల రోమాలు, రోమకూపాలు చెమటతో నిండిపోయి, త్రినేత్రుడైన త్రిశూలధారి దేవుడు కోపంతో శరీరాన్ని ఊపుకుంటూ లేచాడు.

యథా యథాఽసౌ స శరీరమాద్యం ధునోతి దేవస్త్రిశిఖాస్త్రపాణిః । తథా తథా చాఙ్గరుహాశ్చకాసు- ర్జలం క్షితౌ సంన్యపతంస్తథాన్యాః ।। ౨౩.

ఆ దేవుడు త్రిశూలాన్ని చేతిలో పట్టుకుని తన ఆది శరీరాన్ని ఎంతసేపూ ఊపుతుండగా, ఆయన శరీరంలోని రోమాలు నీటిలా భూమిపై పడిపోతుండేవి. అలాగే మరికొన్ని వస్తువులు కూడా భూమికి దిగిపడతాయి.

వినాయకానేకవిధా గజాస్యా - స్తమాలనీలాఞ్జనసంనికాశాః । ఉత్తస్థురుచ్చైర్వివిధాస్త్రహస్తా - స్తతస్తు దేవా మనసాకులేన ।। ౨౩.

అనేక రూపాలున్న వినాయకులు, ఏనుగు ముఖాలతో, మేఘాలా నలుపు రంగులో, చేతుల్లో విభిన్న ఆయుధాలు పట్టుకుని, ఎత్తుగా పైకి వచ్చారు. అప్పుడు దేవతలు మనసులో కలవరపడ్డారు.

కిమేతదిత్యద్భుతకర్మకారీ హ్యేకః కరోత్యప్రతిమం మహచ్చ । కార్యం సురాణాం కృతమేతదిష్టం భవేదథైతం పరితం కుతస్తత్ ।। ౨౩.

ఇది ఏమిటి? ఈయన ఎంత అద్భుతమైన పని చేస్తున్నాడు! ఒక్కడే ఇంత గొప్పదాన్ని, ఎవరూ చేయలేనిది సాధించాడు. ఇది దేవతల కోరిక నెరవేరిందా? లేక ఇంకేదైనా కారణం ఉందా? ఇది ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది? అని వారు ఆశ్చర్యపడ్డారు.

దివౌకసాం చిన్తయతాం తథా తు వినాయకైః క్ష్మా క్షుభితా బభూవ । చతుర్ముఖశ్చాప్రతిమో విమాన - మారుహ్య ఖే వాక్యమిదం జగాద ।। ౨౩.

దేవతలు ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగా, వినాయకుల వల్ల భూమి కంపించిపోయింది. అప్పుడు నాలుగు ముఖాలవాడు, ఎవరికీ సమానుడి కానివాడు, తన విమానంపై ఎక్కి, ఆకాశంలో ఇలా పలికాడు.

ధన్యాః స్థ దేవాః సురనాయకేన త్రిలోచనేనాద్భుతరూపిణా చ । అనుగృహీతాః పరమేశ్వరేణ సురద్విషాం విఘ్నకృతాం నతౌ చ ।। ౨౩.

దేవతలారా! మీరు ధన్యులు. ఎందుకంటే దేవతల అధిపతి అయిన త్రినేత్రుడు, అద్భుత రూపధారి, పరమేశ్వరుడు మీపై అనుగ్రహం చూపించాడు. దేవతలకు శత్రువులైన, విఘ్నాలు కలిగించే వారిని ఆయన సంహరించాడు.

ఇత్యేవముక్త్వా ప్రపితామహస్తా - నువాచ దేవస్త్రిశిఖాస్త్రపాణిమ్ । యస్తే విభో వక్త్రసముద్భవః ప్రభు- ర్వినాయకానాం భవతు త్విమేఽనుగాః ।। ౨౩.

ఇలా చెప్పిన అనంతరం, ప్రపితామహుడు త్రిశూలాన్ని పట్టుకున్న దేవునితో ఇలా అన్నాడు: ప్రభూ! నీ ముఖం నుంచి పుట్టినవాడు వినాయకులలో ప్రధానుడు అవ్వాలి. వీరు అతని అనుచరులుగా ఉండాలి.

భవాంస్తథాఽస్యాత్మవరేణ చామ్బరే త్వయా చతుర్ష్వస్తు శరీరచారీ । ఆకాశమేతద్ బహుధా వ్యవస్థితం త్వయా వరేణ్యః కృత ఏవ నాన్యః ।। ౨౩.

మీరు కూడా మీ స్వంత వరంతో, ఆకాశంలో దేవతల మధ్య నాలుగు రూపాలలో సంచరించాలి. ఈ విశాలమైన ఆకాశాన్ని అనేక విధాలుగా స్థాపించినవారు మీరు మాత్రమే. మీకు సమానుడు మరొకరు లేరు.

ప్రభుర్భవ త్వం ప్రతిమాస్త్రపాణినా ఇమాని చాస్త్రాణి వరాంశ్చ దేహి । ఇత్యేవముక్త్వాఽధిగతే పితామహే త్రిలోచనశ్చాత్మభవం జగాద ।। ౨౩.

త్రిశూలాన్ని పట్టుకున్నవాడవై ప్రభువుగా మారి, ఈ ఆయుధాలు, వరాలు ఇవ్వు. అని చెప్పి, ప్రపితామహుడు వెళ్లిపోయిన తరువాత, త్రినేత్రుడు తన కుమారుడితో ఇలా అన్నాడు.

వినాయకో విఘ్నకరో గజాస్యో గణేశనామా చ భవస్య పుత్రః । ఏతే చ సర్వే తవ యాన్తు భృత్యా వినాయకాః క్రూరదృశః ప్రచణ్డాః । ఉచ్ఛుష్మదానాదివివృద్ధదేహాః కార్యేషు సిద్ధిం ప్రతిపాదయన్తః ।। ౨౩.

నీవే వినాయకుడు, విఘ్నాలను తొలగించేవాడు, ఏనుగు ముఖమున్నవాడు, గణేశుడు, భవుని కుమారుడవు. వీరు అందరూ నీ సేవకులు, క్రూరమైన చూపులు కలిగిన వినాయకులు. ఎండిన నైవేద్యాన్ని తిని శరీరాలు పెరిగిన వీరు, కార్యాలలో విజయాన్ని ప్రసాదిస్తారు.

భవాంశ్చ దేవేషు తథా మఖేషు కార్యేషు చాన్యేషు మహానుభావాత్ । అగ్రేషు పూజాం లభతేఽన్యథా చ వినాశయిష్యస్యథ కార్యసిద్ధిమ్ ।। ౨౩.

దేవతలలో, యజ్ఞాలలో, ఇతర మహత్తర కార్యాలలో, నీ గొప్పతనం వల్ల ముందుగా నిన్ను పూజిస్తారు. లేకపోతే, కార్యసిద్ధిని నీవే నాశనం చేస్తావు.