వరాహపురాణమ్

దంష్ట్రాగ్రేణోద్ధృతా గౌరుదధిపరివృతా పర్వతైర్నిమ్నగాభిః సాకం మృత్పిణ్డవత్ ప్రాగ్బృహదురువపుషాఽనన్తరూపేణ యేన। సోఽయం కంసాసురారిర్మురనరకదశాస్యాన్తకృత్సర్వసంస్థః కృష్ణో విష్ణుః సురేశో నుదతు మమ రిపూనాదిదేవో వరాహః।। ౧.

దంతపు అంచుతో భూమిని ఎత్తినవాడు, పర్వతాలు, నదులతో చుట్టుముట్టబడి, పక్షిరాజుతో కూడి, మట్టి బంతిలా పట్టుకున్నవాడు, అపారమైన రూపాన్ని కలిగి, కంసుడు, మూరుడు, నరకాసురుడు, దశముఖుడు వంటి రాక్షసులను సంహరించినవాడు, కృష్ణుడు, విష్ణువు, దేవతాధిపతి, ఆదిదేవుడు అయిన వరాహుడు — ఆయన నా శత్రువులను తొలగించుగాక.

యః సంసారార్ణవే నౌరివ మరణజరావ్యాధినక్రోర్మిభీమే భక్తానాం భీతిహర్తా మురనరకదశాస్యాన్తకృత్ కోలరూపీ। విష్ణుః సర్వేశ్వరోఽయం యమిహ కృతధియో లీలయా ప్రాప్నువన్తి ముక్తాత్మానో నపాపం భవత్తు నుదితారాతిపక్షః క్షితీశః ।। ౧.

సూత ఉవాచ। యస్మిన్ కాలే క్షితిః పూర్వం వరాహవపుషా తు సా। ఉద్ధృతా విష్ణునా భక్త్యా పప్రచ్ఛ పరమేశ్వరమ్ ।। ౧.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: పుర్వకాలంలో వరాహరూపంలో విష్ణువు భూమిని పైకి ఎత్తినప్పుడు, భూమిదేవి భక్తితో పరమేశ్వరునిని ప్రశ్నించింది.

ధరణ్యువాచ। కల్పే కల్పే భవానేవ మాం సముద్ధరతే విభో। న చాహం వేద తే మూర్తిం నాదిసర్గం చ కేశవ।। ౧.

భూమి ఇలా అడిగింది: ప్రతి కల్పంలో నన్ను నీవే రక్షిస్తావు ప్రభూ! కానీ నీ నిజమైన రూపం, ఆది సృష్టి నాకు తెలియదు కేశవా.

వేదేషు చైవ నష్టేషు మత్స్యో భూత్వా రసాతలమ్। ప్రవిశ్య తానపాకృష్య బ్రహ్మణే దత్తవానసి ।। ౧.

వేదాలు పోయినప్పుడు, నీవు మత్స్యరూపం ధరించి, ఆ లోతైన జలాల్లోకి వెళ్లి, వాటిని తీసుకొని బ్రహ్మదేవునికి ఇచ్చావు.

అన్యత్ సురాసురమయం త్వం సముద్రస్య మన్థనే। ధృతవానసి కౌర్మ్యేణ మన్దరం మధుసూదన ।। ౧.

మరోసారి, దేవతలు, దానవులు సముద్రాన్ని మథించినప్పుడు, మధుసూదనా! నీవు కూర్మరూపంలో మందరపర్వతాన్ని మోశావు.

పునర్వారాహరూపేణ మాం గచ్ఛన్తీం రసాతలమ్ । ఉజ్జహారైకదంష్ట్రేణ భగవాన్ వై మహార్ణవాత్।। ౧.

మరొకసారి, వరాహరూపంలో భగవంతుడు, నేను మహాసముద్రంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు, ఒకే ఒక్క దంతంతో నన్ను పైకి లాగాడు.

అన్యద్ధిరణ్యకశిపుర్వరదానేన దర్పితః। ఆబాధమానః పృథివీం స త్వయా వినిపాతితః । బలిస్తు బద్ధో భగవంస్త్వయా వామనరూపిణా ।। ౧.

ఇంకొకసారి, వరదప్రభావంతో గర్వించి, భూమిని బాధించిన హిరణ్యకశిపుని నీవు సంహరించావు. బాలిచక్రవర్తిని వామనరూపంలో బంధించావు ప్రభూ.

పునర్నిఃక్షత్రియా దేవ త్వయా చాపి పురా కృతా । జామదగ్న్యేన రామేణ త్వయా భూత్వాఽసకృత్ప్రభో ।। ౧.

మరొకసారి, నీవు జామదగ్నిపుత్రుడైన రామునిగా అవతరించి, భూమిని క్షత్రియుల నుంచి పున:పున: శూన్యంగా చేసావు దేవా.

పునశ్చ రావణో రక్షః క్షపితం క్షాత్రతేజసా । న చ జానామ్యహం దేవ తవ కిఞ్చిద్విచేష్టితమ్ ।। ౧.

మరలా, రాక్షసుడైన రావణుడిని నీ క్షత్రియవీర్యంతో సంహరించావు. అయినా నీ కార్యాలు నాకు ఏమాత్రం తెలియవు దేవా.

ఉద్ధృత్య మాం కథం సృష్టిం సృజసే కిం చ సా త్వయా। సకృద్ ధ్రియేత కృత్వా చ పాల్యతే చాపి కేన చ ।। ౧.

నన్ను పైకి ఎత్తిన తర్వాత, నీవు సృష్టిని ఎలా సృష్టిస్తావు? ఆ సృష్టిని ఎవరు పోషిస్తారు, ఎలా కాపాడుతారు?

కేన వా సులభో దేవ జాయసే సతతం విభో । కథం చ సృష్టేరాదిః స్యాదవసానం కథం భవేత్ ।। ౧.

ప్రభూ! నీవు ఎవరివల్ల ఇలా సులభంగా పున:పున: జన్మిస్తావు? సృష్టి ఎలా మొదలవుతుంది, ఎలా ముగుస్తుంది?

కథం యుగస్య గణనా సంఖ్యాఽస్యానుచతుర్యుగమ్ । కే వా విశేషాస్తేష్వస్మిన్ కా వాఽవస్థా మహేశ్వర ।। ౧.

యుగాల లెక్క ఎలా ఉంటుంది? ఒక్కొక్క చతుర్యుగంలో ఎంత సమయం? వాటిలో ఉన్న ప్రత్యేకతలు ఏమిటి? ప్రతి యుగంలో స్థితి ఎలా ఉంటుంది మహేశ్వరా?

యజ్వానః కే చ రాజానః కే చ సిద్ధిం పరాం గతాః । ఏతత్సర్వం సమాసేన కథయస్వ ప్రసీద మే ।। ౧.

యజ్ఞాలు చేసినవారు ఎవరు? పరమసిద్ధిని పొందిన రాజులు ఎవరు? ఇవన్నీ సంక్షిప్తంగా చెప్పు ప్రభూ, దయచేసి నాకు అనుగ్రహించు.

ఇత్యుక్తః క్రోడరూపేణ జహాస పరమేశ్వరః । హసతస్తస్య కుక్షౌ తు జగద్ధాత్రీ దదర్శ హ ౧.

ఇలా అడిగినప్పుడు, వరాహరూపంలో ఉన్న పరమేశ్వరుడు నవ్వాడు. ఆయన నవ్వుతున్నప్పుడు, భూమిదేవి ఆయన పొట్టలో జగత్తును పోషించే వాడిని చూచింది.

సచన్ద్రసూర్యగ్రహసప్తలోకా- నన్తః స్థితాంస్తావదుపాత్తధర్మాన్ । ఇతీదృశం పశ్యతి సా సమస్తం యావత్క్షితిర్వేపితసర్వగాత్రా ।। ౧.

ఆయన లోపల చంద్రుడు, సూర్యుడు, గ్రహాలు, ఏడు లోకాలు, వాటి ధర్మాలను నిర్వహించేవారు అన్నీ స్థిరంగా ఉన్నట్టు భూమి చూచింది. ఇది చూసి ఆమె శరీరమంతా వణికిపోయింది.

ఉన్మీలితాస్యస్తు యదా మహాత్మా దృష్టో ధరణ్యాఽమలసర్వగాత్ర్యా । తావత్స్వరూపేణ చతుర్భుజేన మహోదధౌ సుప్తమథోఽన్వపశ్యత్ ।। ౧.

ఆ మహాత్ముడు నోటిని విప్పినప్పుడు, పాపరహితమైన భూమిదేవి ఆయనను చూచింది. ఆ తరువాత, తన సహజ స్వరూపమైన నాలుగు భుజాలతో మహాసముద్రంలో నిద్రిస్తున్నవాడిని ఆమె దర్శించింది.

శేషపర్యఙ్కశయనే సుప్తం దేవం జనార్దనమ్ । దృష్ట్వా తన్నాభిపఙ్కస్థమన్తఃస్థం చ చతుర్ముఖమ్। కృతాఞ్జలిపుటా దేవీ స్తుతిం ధాత్రీ జగాద హ ।। ౧.

శేషుని మీద పరుపు వేసుకుని నిద్రిస్తున్న జనార్దనుని, ఆయన నాభిలోని కమలంలో కూర్చున్న నాలుగు ముఖాల బ్రహ్మను చూసి, భూమిదేవి చేతులు జోడించి ధాత్రిని స్తుతిస్తూ ఇలా పలికింది.

ధరణ్యువాచ। నమః కమలపత్రాక్ష నమస్తే పీతవాససే। నమః సురారివిధ్వంసకారిణే పరమాత్మనే ।। ౧.

భూమి దేవి ఇలా చెప్పింది: కమలదళాల్లాంటి కళ్లవాడా! నీకు నమస్కారం. పసుపు వస్త్రాలు ధరించినవాడా! నీకు నమస్కారం. దేవతలకు శత్రువులను నశింపజేసేవాడా, పరమాత్మా! నీకు నమస్కారం.

శేషపర్యఙ్కశపనే ధృతవక్షస్థలశ్రియే । నమస్తే సర్వదేవేశ నమస్తే మోక్షకారిణే ।। ౧.

శేషుని మీద విశ్రమిస్తూ, వక్షస్థలంపై ప్రకాశంతో ఉన్నవాడా! నీకు నమస్కారం. సమస్త దేవతలకు అధిపతివాడా! నీకు నమస్కారం. మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవాడా! నీకు నమస్కారం.

నమః శార్ఙ్గాసిచక్రాయ జన్మమృత్యువివర్జితే। నమో నాభ్యుత్థితమహత్కమలాసనజన్మనే ।। ౧.

ధనుస్సు, ఖడ్గం, చక్రం ధరించినవాడా! జననం మరణం లేని వాడా! నీకు నమస్కారం. నీ నాభిలోంచి పుట్టిన మహా కమలంలో కూర్చున్నవాడా! నీకు నమస్కారం.

నమో విద్రుమరక్తాస్యపాణిపల్లవశోభినే । శరణం త్వాం ప్రసన్నాఽస్మి త్రాహి నారీమనాగసమ్ ।। ౧.

పగడరంగు పెదవులు, తేనెపల్లవాల్లాంటి చేతులు కలవాడా! నీకు నమస్కారం. ప్రభూ! నేను నీ ఆశ్రయాన్ని కోరుతున్నాను. స్త్రీల బాధలనుండి, పాముల భయంనుండి నన్ను రక్షించు.

పూర్ణనీలాఞ్జనాకారం వారాహం తే జనార్దన। దృష్ట్వా భీతాఽస్మి భూయోఽపి జగత్ త్వద్దేహగోచరమ్। ఇదానీం కురు మే నాథ దయాం త్రాహి మహాభయాత్।। ౧.

పూర్తిగా నీలం రంగులో వర్ణమున్న వరాహ రూపాన్ని చూసి, జనార్దనా! నీ శరీరంలో ఈ లోకం అంతా నిండిపోయిందని చూసి మళ్లీ భయపడ్డాను. ప్రభూ! ఇప్పుడు నాకు దయ చూపి, ఈ మహాభయంనుండి నన్ను రక్షించు.

కేశవః పాతు మే పాదౌ జఙ్ఘే నారాయణో మమ । మాధవో మే కటిం పాతు గోవిన్దో గుహ్యమేవ చ ।। ౧.

నా పాదాలను కేశవుడు రక్షించాలి. నా కాళ్లను నారాయణుడు రక్షించాలి. నా నడుమును మాధవుడు రక్షించాలి. నా గుప్తాంగాన్ని గోవిందుడు రక్షించాలి.

నాభిం విష్ణుస్తు మే పాతు ఉదరం మధుసూదనః । ఊరుం త్రివిక్రమః పాతు హృదయం పాతు వామనః ।। ౧.

నా నాభిని విష్ణువు రక్షించాలి. నా పొట్టను మధుసూదనుడు రక్షించాలి. నా తొడలను త్రివిక్రముడు రక్షించాలి. నా హృదయాన్ని వామనుడు రక్షించాలి.

శ్రీధరః పాతు మే కణ్ఠం హృషీకేశో ముఖం మమ । పద్మనాభస్తు నయనే శిరో దామోదరో మమ ।। ౧.

నా మెడను శ్రీధరుడు రక్షించాలి. నా నోటిని హృషీకేశుడు రక్షించాలి. నా కళ్లను పద్మనాభుడు రక్షించాలి. నా తలను దామోదరుడు రక్షించాలి.

ఏవం న్యస్య హరేర్న్యాసమామాని జగతీ తదా । నమస్తే భగవన్ విష్ణో ఇత్యుక్త్వా విరరామ హ ।। ౧.

ఈ విధంగా హరిదేవుని రక్షణ మంత్రాన్ని చెప్పిన తర్వాత, భూమి 'నమస్కారం భగవంతుడా, విష్ణువా!' అని పలికి మౌనంగా నిలిచింది.

సూత ఉవాచ । తతస్తుష్టో హరిర్భక్త్యా ధరణ్యాత్మశరీరగామ్ । మాయాం ప్రకాశ్య తేనైవ స్థితో వారాహమూర్త్తినా ।। ౨.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: భూమిదేవి చేసిన భక్తిని చూసి హరిదేవుడు సంతోషించి, తన మాయను ప్రదర్శించి, అక్కడే వరాహ రూపంలో నిలిచాడు.

జగాద కిం తే సుశ్రోణి ప్రశ్నమేనం సుదుర్లభమ్ । కథయామి పురాణస్య విషయం సర్వశాస్త్రతః ।। ౨.

ఆయన ఇలా అన్నాడు: సుందర నడుము కలదేవీ! నీకు ఏ ప్రశ్న ఉంది? ఈ ప్రశ్న చాలా అరుదైనది. అన్ని శాస్త్రాల సారంగా పురాణ విషయాన్ని నేను చెప్పుతాను.