వరాహపురాణమ్

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गौरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिः साकं मृत्पिण्डवत् प्राग्बृहदुरुवपुषाऽनन्तरूपेण येन। सोऽयं कंसासुरारिर्मुरनरकदशास्यान्तकृत्सर्वसंस्थः कृष्णो विष्णुः सुरेशो नुदतु मम रिपूनादिदेवो वराहः।। १.

దంతపు అంచుతో భూమిని ఎత్తినవాడు, పర్వతాలు, నదులతో చుట్టుముట్టబడి, పక్షిరాజుతో కూడి, మట్టి బంతిలా పట్టుకున్నవాడు, అపారమైన రూపాన్ని కలిగి, కంసుడు, మూరుడు, నరకాసురుడు, దశముఖుడు వంటి రాక్షసులను సంహరించినవాడు, కృష్ణుడు, విష్ణువు, దేవతాధిపతి, ఆదిదేవుడు అయిన వరాహుడు — ఆయన నా శత్రువులను తొలగించుగాక.

यः संसारार्णवे नौरिव मरणजराव्याधिनक्रोर्मिभीमे भक्तानां भीतिहर्ता मुरनरकदशास्यान्तकृत् कोलरूपी। विष्णुः सर्वेश्वरोऽयं यमिह कृतधियो लीलया प्राप्नुवन्ति मुक्तात्मानो नपापं भवत्तु नुदितारातिपक्षः क्षितीशः ।। १.

सूत उवाच। यस्मिन् काले क्षितिः पूर्वं वराहवपुषा तु सा। उद्धृता विष्णुना भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ।। १.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: పుర్వకాలంలో వరాహరూపంలో విష్ణువు భూమిని పైకి ఎత్తినప్పుడు, భూమిదేవి భక్తితో పరమేశ్వరునిని ప్రశ్నించింది.

धरण्युवाच। कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते विभो। न चाहं वेद ते मूर्तिं नादिसर्गं च केशव।। १.

భూమి ఇలా అడిగింది: ప్రతి కల్పంలో నన్ను నీవే రక్షిస్తావు ప్రభూ! కానీ నీ నిజమైన రూపం, ఆది సృష్టి నాకు తెలియదు కేశవా.

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम्। प्रविश्य तानपाकृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि ।। १.

వేదాలు పోయినప్పుడు, నీవు మత్స్యరూపం ధరించి, ఆ లోతైన జలాల్లోకి వెళ్లి, వాటిని తీసుకొని బ్రహ్మదేవునికి ఇచ్చావు.

अन्यत् सुरासुरमयं त्वं समुद्रस्य मन्थने। धृतवानसि कौर्म्येण मन्दरं मधुसूदन ।। १.

మరోసారి, దేవతలు, దానవులు సముద్రాన్ని మథించినప్పుడు, మధుసూదనా! నీవు కూర్మరూపంలో మందరపర్వతాన్ని మోశావు.

पुनर्वाराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातलम् । उज्जहारैकदंष्ट्रेण भगवान् वै महार्णवात्।। १.

మరొకసారి, వరాహరూపంలో భగవంతుడు, నేను మహాసముద్రంలో మునిగిపోతున్నప్పుడు, ఒకే ఒక్క దంతంతో నన్ను పైకి లాగాడు.

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः। आबाधमानः पृथिवीं स त्वया विनिपातितः । बलिस्तु बद्धो भगवंस्त्वया वामनरूपिणा ।। १.

ఇంకొకసారి, వరదప్రభావంతో గర్వించి, భూమిని బాధించిన హిరణ్యకశిపుని నీవు సంహరించావు. బాలిచక్రవర్తిని వామనరూపంలో బంధించావు ప్రభూ.

पुनर्निःक्षत्रिया देव त्वया चापि पुरा कृता । जामदग्न्येन रामेण त्वया भूत्वाऽसकृत्प्रभो ।। १.

మరొకసారి, నీవు జామదగ్నిపుత్రుడైన రామునిగా అవతరించి, భూమిని క్షత్రియుల నుంచి పున:పున: శూన్యంగా చేసావు దేవా.

पुनश्च रावणो रक्षः क्षपितं क्षात्रतेजसा । न च जानाम्यहं देव तव किञ्चिद्विचेष्टितम् ।। १.

మరలా, రాక్షసుడైన రావణుడిని నీ క్షత్రియవీర్యంతో సంహరించావు. అయినా నీ కార్యాలు నాకు ఏమాత్రం తెలియవు దేవా.

उद्धृत्य मां कथं सृष्टिं सृजसे किं च सा त्वया। सकृद् ध्रियेत कृत्वा च पाल्यते चापि केन च ।। १.

నన్ను పైకి ఎత్తిన తర్వాత, నీవు సృష్టిని ఎలా సృష్టిస్తావు? ఆ సృష్టిని ఎవరు పోషిస్తారు, ఎలా కాపాడుతారు?

केन वा सुलभो देव जायसे सततं विभो । कथं च सृष्टेरादिः स्यादवसानं कथं भवेत् ।। १.

ప్రభూ! నీవు ఎవరివల్ల ఇలా సులభంగా పున:పున: జన్మిస్తావు? సృష్టి ఎలా మొదలవుతుంది, ఎలా ముగుస్తుంది?

कथं युगस्य गणना संख्याऽस्यानुचतुर्युगम् । के वा विशेषास्तेष्वस्मिन् का वाऽवस्था महेश्वर ।। १.

యుగాల లెక్క ఎలా ఉంటుంది? ఒక్కొక్క చతుర్యుగంలో ఎంత సమయం? వాటిలో ఉన్న ప్రత్యేకతలు ఏమిటి? ప్రతి యుగంలో స్థితి ఎలా ఉంటుంది మహేశ్వరా?

यज्वानः के च राजानः के च सिद्धिं परां गताः । एतत्सर्वं समासेन कथयस्व प्रसीद मे ।। १.

యజ్ఞాలు చేసినవారు ఎవరు? పరమసిద్ధిని పొందిన రాజులు ఎవరు? ఇవన్నీ సంక్షిప్తంగా చెప్పు ప్రభూ, దయచేసి నాకు అనుగ్రహించు.

इत्युक्तः क्रोडरूपेण जहास परमेश्वरः । हसतस्तस्य कुक्षौ तु जगद्धात्री ददर्श ह १.

ఇలా అడిగినప్పుడు, వరాహరూపంలో ఉన్న పరమేశ్వరుడు నవ్వాడు. ఆయన నవ్వుతున్నప్పుడు, భూమిదేవి ఆయన పొట్టలో జగత్తును పోషించే వాడిని చూచింది.

सचन्द्रसूर्यग्रहसप्तलोका- नन्तः स्थितांस्तावदुपात्तधर्मान् । इतीदृशं पश्यति सा समस्तं यावत्क्षितिर्वेपितसर्वगात्रा ।। १.

ఆయన లోపల చంద్రుడు, సూర్యుడు, గ్రహాలు, ఏడు లోకాలు, వాటి ధర్మాలను నిర్వహించేవారు అన్నీ స్థిరంగా ఉన్నట్టు భూమి చూచింది. ఇది చూసి ఆమె శరీరమంతా వణికిపోయింది.

उन्मीलितास्यस्तु यदा महात्मा दृष्टो धरण्याऽमलसर्वगात्र्या । तावत्स्वरूपेण चतुर्भुजेन महोदधौ सुप्तमथोऽन्वपश्यत् ।। १.

ఆ మహాత్ముడు నోటిని విప్పినప్పుడు, పాపరహితమైన భూమిదేవి ఆయనను చూచింది. ఆ తరువాత, తన సహజ స్వరూపమైన నాలుగు భుజాలతో మహాసముద్రంలో నిద్రిస్తున్నవాడిని ఆమె దర్శించింది.

शेषपर्यङ्कशयने सुप्तं देवं जनार्दनम् । दृष्ट्वा तन्नाभिपङ्कस्थमन्तःस्थं च चतुर्मुखम्। कृताञ्जलिपुटा देवी स्तुतिं धात्री जगाद ह ।। १.

శేషుని మీద పరుపు వేసుకుని నిద్రిస్తున్న జనార్దనుని, ఆయన నాభిలోని కమలంలో కూర్చున్న నాలుగు ముఖాల బ్రహ్మను చూసి, భూమిదేవి చేతులు జోడించి ధాత్రిని స్తుతిస్తూ ఇలా పలికింది.

धरण्युवाच। नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते पीतवाससे। नमः सुरारिविध्वंसकारिणे परमात्मने ।। १.

భూమి దేవి ఇలా చెప్పింది: కమలదళాల్లాంటి కళ్లవాడా! నీకు నమస్కారం. పసుపు వస్త్రాలు ధరించినవాడా! నీకు నమస్కారం. దేవతలకు శత్రువులను నశింపజేసేవాడా, పరమాత్మా! నీకు నమస్కారం.

शेषपर्यङ्कशपने धृतवक्षस्थलश्रिये । नमस्ते सर्वदेवेश नमस्ते मोक्षकारिणे ।। १.

శేషుని మీద విశ్రమిస్తూ, వక్షస్థలంపై ప్రకాశంతో ఉన్నవాడా! నీకు నమస్కారం. సమస్త దేవతలకు అధిపతివాడా! నీకు నమస్కారం. మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవాడా! నీకు నమస్కారం.

नमः शार्ङ्गासिचक्राय जन्ममृत्युविवर्जिते। नमो नाभ्युत्थितमहत्कमलासनजन्मने ।। १.

ధనుస్సు, ఖడ్గం, చక్రం ధరించినవాడా! జననం మరణం లేని వాడా! నీకు నమస్కారం. నీ నాభిలోంచి పుట్టిన మహా కమలంలో కూర్చున్నవాడా! నీకు నమస్కారం.

नमो विद्रुमरक्तास्यपाणिपल्लवशोभिने । शरणं त्वां प्रसन्नाऽस्मि त्राहि नारीमनागसम् ।। १.

పగడరంగు పెదవులు, తేనెపల్లవాల్లాంటి చేతులు కలవాడా! నీకు నమస్కారం. ప్రభూ! నేను నీ ఆశ్రయాన్ని కోరుతున్నాను. స్త్రీల బాధలనుండి, పాముల భయంనుండి నన్ను రక్షించు.

पूर्णनीलाञ्जनाकारं वाराहं ते जनार्दन। दृष्ट्वा भीताऽस्मि भूयोऽपि जगत् त्वद्देहगोचरम्। इदानीं कुरु मे नाथ दयां त्राहि महाभयात्।। १.

పూర్తిగా నీలం రంగులో వర్ణమున్న వరాహ రూపాన్ని చూసి, జనార్దనా! నీ శరీరంలో ఈ లోకం అంతా నిండిపోయిందని చూసి మళ్లీ భయపడ్డాను. ప్రభూ! ఇప్పుడు నాకు దయ చూపి, ఈ మహాభయంనుండి నన్ను రక్షించు.

केशवः पातु मे पादौ जङ्घे नारायणो मम । माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च ।। १.

నా పాదాలను కేశవుడు రక్షించాలి. నా కాళ్లను నారాయణుడు రక్షించాలి. నా నడుమును మాధవుడు రక్షించాలి. నా గుప్తాంగాన్ని గోవిందుడు రక్షించాలి.

नाभिं विष्णुस्तु मे पातु उदरं मधुसूदनः । ऊरुं त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु वामनः ।। १.

నా నాభిని విష్ణువు రక్షించాలి. నా పొట్టను మధుసూదనుడు రక్షించాలి. నా తొడలను త్రివిక్రముడు రక్షించాలి. నా హృదయాన్ని వామనుడు రక్షించాలి.

श्रीधरः पातु मे कण्ठं हृषीकेशो मुखं मम । पद्मनाभस्तु नयने शिरो दामोदरो मम ।। १.

నా మెడను శ్రీధరుడు రక్షించాలి. నా నోటిని హృషీకేశుడు రక్షించాలి. నా కళ్లను పద్మనాభుడు రక్షించాలి. నా తలను దామోదరుడు రక్షించాలి.

एवं न्यस्य हरेर्न्यासमामानि जगती तदा । नमस्ते भगवन् विष्णो इत्युक्त्वा विरराम ह ।। १.

ఈ విధంగా హరిదేవుని రక్షణ మంత్రాన్ని చెప్పిన తర్వాత, భూమి 'నమస్కారం భగవంతుడా, విష్ణువా!' అని పలికి మౌనంగా నిలిచింది.

सूत उवाच । ततस्तुष्टो हरिर्भक्त्या धरण्यात्मशरीरगाम् । मायां प्रकाश्य तेनैव स्थितो वाराहमूर्त्तिना ।। २.

సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: భూమిదేవి చేసిన భక్తిని చూసి హరిదేవుడు సంతోషించి, తన మాయను ప్రదర్శించి, అక్కడే వరాహ రూపంలో నిలిచాడు.

जगाद किं ते सुश्रोणि प्रश्नमेनं सुदुर्लभम् । कथयामि पुराणस्य विषयं सर्वशास्त्रतः ।। २.

ఆయన ఇలా అన్నాడు: సుందర నడుము కలదేవీ! నీకు ఏ ప్రశ్న ఉంది? ఈ ప్రశ్న చాలా అరుదైనది. అన్ని శాస్త్రాల సారంగా పురాణ విషయాన్ని నేను చెప్పుతాను.