వరాహపురాణమ్

ఒకసారి, మహానుభావుడు నందీ దేవతలను దర్శించగా, ఆయన మనసు కలవరపడి, వెంటనే వారికి నమస్కరించసాగాడు. అతడు త్వరగా పాద్యము, ఆర్జ్యం, ఆసనములతో వారికి ఆహ్వానం పలికాడు. ఆ సమయంలో ఆదిత్యులు, వసువులు, రుద్రులు, మరుతులు, అశ్వినులు, విశ్వావసు, హాహా, హూహూ, నారదుడు, తుంబురు, వాసుకి వంటి మహా నాగరాజులు, యక్షులు, విద్యాధరులు, గ్రహాలు, సముద్రాలు, పర్వతాలు—అందరూ సంతోషంగా నందీకి ఆశీర్వాదాలు అందించారు: ‘‘ఓ మునీశ్వరా, పశుపతి దేవుడు నిత్యం నీపై ప్రసన్నత చూపించుగాక!’’ అని, ‘‘నీ ప్రయాణం ఎక్కడైనా నిర్బంధం లేకుండా సాగుగాక!’’ అని, ‘‘నీవు వ్యాధి లేని, అమరత్వం పొందిన, సుఖంగా జీవించుగాక!’’ అని కోరారు. దేవతలు ఇలా పలికినపుడు, నందీ వారిని మరల సమాధానమిచ్చాడు: ‘‘ఓ ఆనందదాయకులైన దేవతలారా, మీకు ప్రియమైనది ఏదైనా నేను చేయగలను. మీ ఆశీర్వాదంతో నేను ధన్యుడను; ఎప్పుడూ మీ సేవకు సిద్ధంగా ఉన్నాను. ఆదేశించండి, నేను మీ ఆజ్ఞను పాటించేందుకు సిద్ధంగా ఉన్నాను.’’ అప్పుడు శక్రుడు ఇలా అన్నాడు: ‘‘ఓ మునీశ్వరా, మేమంతా దేవతల అధిపతి, మహాశక్తిమంతుడు, శర్వుని దర్శించాలనుకుంటున్నాము. ఆయన స్థిరుడు, ఉగ్రుడు, శుభకరుడు. ఆ స్థలాన్ని త్వరగా మాకు చెప్పు.’’ నందీ, పశుపతిని స్మరించుకుంటూ, శక్రునికి ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: ‘‘ఓ దేవేంద్రా, నీవు నిజమైన విషయాన్ని వినేందుకు అర్హుడవు. మంజవట పర్వతంపై నేను స్థిరుడైన పరమేశ్వరుని పూజించగా, ఆయన సంతోషమై అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు. ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లారో నాకు తెలియదు; తెలుసుకోవడానికి భయపడుతున్నాను. అందుకే, ఓ ఇంద్రా, మనం శ్రద్ధగా ఆ భగవంతుని వెదుకుదాం.’’ ఇంతగా నందికేశ్వరుని వరప్రదానం అధ్యాయం ముగిసింది; ఇది గోకర్ణ మహిమను వివరించే వరాహ పురాణంలోని రెండు వందల పద్నాలుగవ అధ్యాయం. ఇప్పుడు, గోకర్ణేశ్వరుడు మరియు జలేశ్వరుని మహిమ కథ మొదలైంది. శక్రుడు, సమస్త దేవతా గణాలతో కలిసి అక్కడకు చేరాడు. ఆ దేవతలు పెద్ద పర్వత శిలల మధ్య నుంచి లేచి వచ్చారు. వారు స్వర్గం, బ్రహ్మలోకము, నాగలోకము వంటి అన్ని లోకాలను వెదికారు. ఎంత వెదికినా, ఆ స్థలం మళ్ళీ కనబడలేదు. ఆ దేవతలు ఆ పరమేశ్వరుని కోసం పర్వతాలు, అరణ్యాలు, విస్తృతమైన వనాలు, ఆనందకరమైన ఉద్యానవనాలను వెదికారు. అయినా, శంభుని ఎక్కడా కనుగొనలేదు. శివుని దర్శించలేక, వారి హృదయాల్లో భయం కలిగింది. అందరూ కలిసి నందీ వద్ద శరణు కోరారు. నందీ ఇలా అన్నాడు: ‘‘మనం మూడు లోకాల్లో అన్ని చోట్ల వెదికాము, కానీ భూమిపై శ్లేష్మాతక వన ప్రాంతాన్ని మాత్రమే మిగిల్చాము. ఆ ప్రాంతానికి మనం వెళ్లుదాం.’’ అప్పుడు, ఆ దేవతలు వేగంగా గగనచార రథాలలో అక్కడకు చేరుకున్నారు. అక్కడ, దేవతలకు అనుకూలమైన, పవిత్రమైన, రమ్యమైన స్థలాలు కనిపించాయి—వనాల్లోని ఆశ్రమ ప్రాంతాలు, పర్వత గుహలు. ఇంద్రుని ముందునుంచి, దేవతలు పర్వత గుహల్లో, వృక్షాల మధ్యనికి ప్రవేశించారు. ఆ అరణ్య ప్రాంతంలో ప్రవేశించినప్పుడు, దేవతలు ప్రకాశవంతంగా కనిపించారు. మహా పర్వత నది తీరంపై, హంసలు, మల్లెలు, చంద్రుడు వంటి ప్రకాశం వెలుగుతూ, అక్కడి ఇసుకలు ముత్యపు పొడి వలె మెరిసిపోతుండగా, ఆ దేవతలు నందీని చూసి, అతడిని వేగంగా ముందుకు ప్రేరేపించారు.