వరాహపురాణమ్

ద్విజాతులు, లోకపాలకులు, రాజు దుర్జయుడు ఇద్దరూ అక్కడికి వచ్చారు. వారిని చూసి దుర్జయుడు, లోకపాలకులు ఇలా అన్నారు: ‘‘మీరు అన్నింటినీ నియంత్రించారు; లోకపాలకులు లేకపోతే లోకం నడవదు. అందువల్ల, మాకు ఆ పరమ పదాన్ని అనుగ్రహించండి’’ అని వేడుకున్నారు. అప్పుడు ధర్మజ్ఞుడైన దుర్జయుడు, ‘‘మీరు ఎవరు?’’ అని అడిగాడు. ఆ ఇద్దరు శత్రునాశకులు ఇలా సమాధానమిచ్చారు: ‘‘మేము అసురులు, మా పేర్లు విద్యుత్సు, విద్యున్న. ఓ గౌరవప్రదాతా!’’ అని చెప్పారు. ‘‘ఇప్పుడు మీరు అనుమతిస్తే, మేమే లోకపాలకుల కర్తవ్యాలను, ధార్మికంగా, శ్రేయస్సుతో నిర్వహిస్తాము’’ అని వారు ప్రతిజ్ఞ చేశారు. దుర్జయుడు అంగీకరించగానే, ఆ ఇద్దరు స్వర్గంలో లోకపాలకులుగా స్థాపించబడ్డారు. వెంటనే వారు కనబడకుండా పోయారు. వారి గొప్ప కార్యాలు ఆ పర్వతంపై జరిగినవిగా చెప్పబడతాయి. రాజు దుర్జయుడు మందర పర్వతంపై ఉన్నాడు. అక్కడ ధనదుని దివ్యవనాన్ని, నందనవనాన్ని పోలి ఉండే ఆ అద్భుతమైన వనాన్ని రాజు ఆనందంగా సందర్శించాడు. బంగారు వృక్షాల క్రింద, అతను అద్భుతంగా అందమైన, ఆశ్చర్యకరమైన రెండు కన్యలను చూశాడు. వారిని చూసి ఆశ్చర్యంతో, ‘‘వీరు ఎవరు?’’ అని మనసులో ఆలోచిస్తూ, కొంతసేపు అక్కడే నిలిచాడు. ఆ సమయంలో, ఆ అడవిలో ఇద్దరు తపస్వులను కూడా చూశాడు. వారిని చూసిన వెంటనే, రాజు ఆనందంతో తన ఏనుగుపై నుండి దిగి, స్వయంగా నమస్కరించాడు. మృదువైన పట్టు వస్త్రాలతో తయారైన ఆసనంపై వారితో కూర్చున్నాడు. ఆ తపస్వులు అడిగారు, ‘‘మీరు ఎవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చారు? ఎవరివారు? ఇక్కడ ఎందుకు వచ్చారు?’’ రాజు, సుప్రతీకుడిగా ప్రసిద్ధి చెందినవాడు, నవ్వుతూ ఇలా చెప్పాడు: ‘‘నాకు ఒక కుమారుడు పుట్టాడు; అతనికి పేరు దుర్జయ. భూమిపై ఉన్న సమస్త రాజులను జయించాలనే కోరికతో నేను ఇక్కడికి వచ్చాను. ఓ మహానుభావులారా! మీరు మమ్మల్ని ఎప్పుడూ జ్ఞాపకం ఉంచాలి. మీరు ఎవరు? చెప్పండి. మీరు నా అనుగ్రహాన్ని కోరుతున్నట్టు అనిపిస్తోంది.’’ ఆ తపస్వులు సమాధానమిచ్చారు: ‘‘మేము హేతృ, ప్రహేతృ అనే మను స్వాయంభువుని కుమారులు. మేము దేవతల వినాశనార్థం మేరు పర్వతానికి వచ్చాము. అక్కడ మా గొప్ప సైన్యం, ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలతో నిండినదిగా, వందలాది, వేలాది దేవతల దళాలను ఓడించింది. తమ బలమైన సర్వసైన్యాన్ని రాక్షసులు సంహరించినందున దేవతలు భయంతో ఆశ్రయాన్ని వెదికారు. అందరూ విష్ణువు, దేవతాధిపతి శ్రీహరి, పాలముద్రసముద్రంలో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న చోటకు వెళ్లి, నమ్రతతో ప్రార్థించారు: ‘దేవదేవా హరి! మా సైన్యం మొత్తం రాక్షసులచే ఓడించబడింది. మమ్మల్ని కాపాడు. మేము భయాందోళనలతో ఉన్నాము. గతంలో దేవాసుర సంగ్రామంలో, సహస్రబాహువుతో కూడిన దురాత్మక కాలనేమిని మీరు సంహరించారు. ఇప్పుడు కూడా, దేవతలకు శత్రువులైన హేతృ, ప్రహేతృ అనే ఈ ఇద్దరు రాక్షసులను నాశనం చేసి, మమ్మల్ని రక్షించండి, దేవదేవా, జగన్నాథా!’ విష్ణువు, నారాయణుడు, జగన్నాథుడు ఇలా అన్నాడు: ‘నేను ఆ ఇద్దరిని సంహరించడానికి వెళ్తాను.’ అలా అన్నాడు. ఆపై దేవతలు మేరు పర్వతానికి సమీపంలో contemplationతో బయలుదేరారు. వారు విష్ణువును ధ్యానించగానే, చక్రాయుధుడు, గదాధారి, పరమేశ్వరుడు ఒక్కడే అయినా, మహా శక్తితో మా సైన్యంలో ప్రవేశించాడు. ఆ జగన్నాథుడు తన మాయాబలంతో ఒక్క రూపంగా, పది, వంద, వెయ్యి, లక్ష, కోటి రూపాలుగా మారాడు. ఆ విధంగా, మా సైన్యంలో నిలిచిన విష్ణువు, మమ్మల్ని ఆశ్రయించిన ఏ రాక్షసుడైనా భూమిపై ప్రాణాలు కోల్పోయాడు. ఒక్క క్షణంలో, గుర్రాలు, ఏనుగులు, పాదసేనతో నిండిన మా సర్వసైన్యాన్ని ఆ విశ్వరూపుడైన భగవంతుడు నాశనం చేశాడు. మా నాలుగు రకాల సైన్యాన్ని సంహరించిన తరువాత, చక్రాయుధుడు మన దృష్టికి కనిపించకుండా పోయాడు. మేము మా సైన్యాన్ని నశించినదిగా చూసాము. ఆ ధనుర్ధారి భగవంతుని మహత్కార్యం మేము చూశాము. అందువల్ల, మేము ఆయన ఆశ్రయాన్ని కోరాము, ఆయనను ఆరాధించాము. నీవు, రాజా, మా మిత్రుడు సుప్రతీకుని కుమారుడివి. ఇవే మా కుమార్తెలు. వీరిని అంగీకరించు, నరపతీ! హేతృ కుమార్తె సుకేశి, ప్రహేతృ కుమార్తె మిశ్రకేశి. తపస్వులు ఇలా చెప్పగా, రాజు దుర్జయుడు ధర్మపరంగా ఆ ఇద్దరు శుభకన్యలను భార్యలుగా స్వీకరించాడు. ఆ ఇద్దరినీ పొందిన రాజు, మహానందంతో తన సైన్యంతో కూడుకొని తన రాజ్యంలోకి తిరిగి వెళ్లాడు. కొంతకాలం తరువాత, సుకేశి నుండి సుప్రభ అనే కుమారుడు, మిశ్రకేశి నుండి సుదర్శన అనే కుమారుడు జన్మించారు. ఆ మహాత్ముడు దుర్జయుడు, ఈ ఇద్దరు ఉత్తమ కుమారులను పొంది, తరువాత అడవి అంచుకు వెళ్లాడు. అక్కడ, క్రూరమృగాలను వధించి, అడవిలో నివసిస్తున్న పాపరహితుడైన ఒక మునిని చూశాడు. అతను గొప్ప, భాగ్యశాలి, ఋషిసంఘరక్షకుడు, పాపరక్షకుడు అయిన గౌరముఖుడు. అతని ఆశ్రమం పవిత్ర జలాలు, మృదువైన గాలులు, పరిమళభరిత వృక్షాలతో అలంకరించబడి, ఆకాశం నుండి దిగిన మేఘంలా, భూమిపై దివ్యమందిరంలా ప్రకాశించేది. ఆ ఆశ్రమంలో యజ్ఞాగ్ని వలె ప్రకాశవంతమైన వాతావరణం, నిర్మలమైన గృహాలు, శిష్యుల వేదగానం, అందమైన స్త్రీలు, ఋషిపుత్రికలతో నిండినది, ప్రతి వృక్షం పుష్పాలతో అలంకరించబడి ఉండేది. శ్రీ వరాహుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ గౌరముఖుని ఆశ్రమాన్ని చూసిన రాజు దుర్జయుడు, దాని మాధుర్యాన్ని తిలకించాడు. ‘‘నేను లోపలికి వెళ్లి, పరమధార్మికులైన మునులను దర్శిస్తాను’’ అని ఆలోచించి, రాజు లోపలికి ప్రవేశించాడు. రాజు లోపలికి వచ్చిన వెంటనే, మహాత్ముడు గౌరముఖుడు, మహానందంతో అతనికి ఆతిథ్యం ఇచ్చాడు. ఆతిథ్య సంభాషణ అనంతరం, మహర్షి ఇలా అన్నాడు: ‘‘ఓ ఉత్తమ రాజా! నా శక్తికి అనుగుణంగా నీకు, నీ అనుచరులకు భోజనం సమకూరుస్తాను.