వరాహపురాణమ్

ఈ సృష్టిలోని లోకాలను శూన్యంగా చూచి, పరమోన్నతమైన రూపాన్ని సృష్టించాలనే సంకల్పంతో ఆ పరమాత్మ తన మనస్సు లోకాన్ని కదిలించాడు. తన స్వంత పరిమాణాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఒక రూపాన్ని ఆలోచనలో సృష్టించాడు. ఆ స్థితిలో నిలుచున్నప్పుడు, ఆ కదిలిన స్థితిలో, బ్రహ్మాండము—అంటే విశ్వాండము—ప్రవర్తించింది. అది విభజించబడినప్పుడు, భూలోకము స్థాపించబడింది. ఆ తర్వాత, మధ్యలో సూర్యుడివలె ప్రకాశించే మరో లోకం అవిర్భవించింది. ఆ లోకాన్ని పురాతన పురుషుడు—అంటే ఆదిపురుషుడు—పూర్ణంగా వ్యాపించి, పద్మగర్భములో స్థిరపడ్డాడు. ఆ నారాయణుడు, సృష్టికర్త యొక్క తేజస్సుతో, తన నాభినుండి మొదటి స్వరం అయిన ‘అ’ అక్షరాన్ని, అలాగే ‘హ’ అనే వ్యంజనాన్ని ఉద్భవింపజేశాడు. ఆమూర్తిసృష్టి సమయంలో, ఆ పరిమితిలేని స్వరూపుడు దిశలకూ వేదాలను గానం చేశాడు. వాటిని సృష్టించిన అనంతరం, మళ్లీ సృష్టికి ఆధారం ఏమిటో ఆలోచించాడు. ఆ సమయంలో, ఆయన కళ్ల నుండి గొప్ప జ్యోతి ఉదయించింది—కుడి కన్ను నుండి అగ్నివలె వేడిగా, ఎడమ కన్ను నుండి చంద్రునివలె చల్లగా. అది గమనించిన ఆ పరమేశ్వరుడు, ఆ జ్యోతుల ద్వారా చంద్రుడిని, సూర్యుడిని సృష్టించాడు. అనంతరం శ్వాస ఉద్భవించి, ఆ పరమేశ్వరుని నుండి వాయువు జన్మించాడు. ఆ వాయువు, సర్వత్ర వ్యాపించి, ఇంకా మన హృదయంలో సంచరిస్తూ ఉన్నాడు. ఆ వాయువునుండి అగ్ని, అగ్నినుండి మహాజలం (పెద్ద నీరు) ఉద్భవించాయి. ఆ అగ్నియే దైవిక తేజస్సు, బ్రాహ్మణులకు పరమ కారణం. ఆయన భుజాల నుండి క్షత్రియుల తేజస్సును కూడా సృష్టించాడు. తను తండె నుండి వైశ్యులను, పాదాల నుండి శూద్రులను సృష్టించాడు. అనంతరం యక్షులను, రాక్షసులను కూడా సృష్టించాడు. ఈ నాలుగు జాతులతో భూమిని నింపాడు. అంతరిక్షాన్ని ఆకాశంలో సంచరించే జీవులతో నింపాడు. స్వర్గాన్ని ఇతర దివ్యజనులతో నింపాడు. మహర్లోకాన్ని కూడా ఆ జీవులతో, సనకాది మహర్షులతో నింపాడు. జనలోకాన్ని వైరాజులతో నింపాడు. ఆ తరువాత తపోలोकాన్ని తపస్సుకు నిమగ్నులైన ఋషులతో నింపాడు. చివరకు సత్యలోకాన్ని మరణరహిత దేవతలతో నింపాడు. ఈ విధంగా సృష్టిని సృష్టించిన అనంతరం, ఆ భగవంతుడు, ప్రాణులకూ ఆదికర్త, తన కాలచక్రంలో కల్పమనే కాలంలో, పరమేశ్వరునిగా జాగ్రత్తగా ఉండసాగాడు. ఆ సమయంలో భూ, అంతరిక్ష, స్వర్గ లోకాలు జన్మించాయి. ఇవన్నీ అనువాదంగా సృష్టిలో ప్రవేశించాయి—ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. కానీ కల్పాంతంలో ఆ దేవుడు నిద్రించేటప్పుడు, అది ఆయన రాత్రిగా పరిగణించబడుతుంది. అప్పుడా మూడు లోకాలు నిశ్చలంగా, లయమైపోయినట్టుగా నిద్రించిపోతాయి. ఆ రాత్రి ముగిసిన తర్వాత, పద్మనాభుడు మళ్లీ లేచి, వేదాలను, వాటి జననమాతలను నాలుగు దిశల్లో ఆలోచించాడు. కానీ ఎంత ఆలోచించినా, ఆ వేదాలను కనుగొనలేకపోయాడు. లోకాల ధర్మాన్ని, క్రమాన్ని స్థాపించాలనే తపనతో, కానీ అజ్ఞాననిద్ర వల్ల అయోమయంగా, ఆ దేవతాధిపతి ఇలా ఆలోచించాడు: "ఇక్కడ వేదాలు లేవు." అప్పుడు, అవి తన స్వరూపమైన "పానీయ జలం"లో లీనమైనట్లు చూసాడు. వాటిని తిరిగి పొందాలని, మత్స్యరూపాన్ని ధరించాలనే సంకల్పించాడు. అలా ధ్యానించగానే, ఒక మహామత్స్యము తక్షణమే ప్రత్యక్షమైంది. ఆ దేవుడు ఆ నీటిలో ప్రవేశించి, దాన్ని కలిపాడు. ఆయన ప్రవేశించగానే, ఆ నీరు భూమిని మోయు మహారూపంతో ప్రకాశించింది. దేవతాధిపతి మత్స్యరూపాన్ని ధరించి మహాసముద్రంలో ప్రవేశించినప్పుడు, దేవతలు భూమిని మోయు హరిని స్తుతులతో వందించారు. "వేదాలకు, తర్కానికి అతీతుడవైనవాడా! మత్స్యరూప నారాయణా! మధుర స్వరముతో, విశ్వరూపుడవైనవాడా! జ్ఞాన స్వరూపుడవు, భయరహితుడవు—నీకు నమస్సులు. చంద్రుడు, సూర్యుడు, వాయువులు నీ రూపాలే; నీ అందమైన కళ్లతో నీరు అంతటా నివసిస్తున్నవాడా! విష్ణూ, మేము నీ శరణు; మత్స్యరూపాన్ని విడిచి మమ్మల్ని రక్షించు. నీ అనంతరూపంతో ఈ జగత్తంతా వ్యాపించి ఉంది. నీతో భిన్నంగా ఇంకేం ఉంది? నీవే జగత్కారణుడవు; మేము నీ శరణు. ఆకాశం, చంద్రుడు, అగ్ని, మనస్సు—all నీ పురాతన శరీర రూపాలే. మాకిం భక్తి లేకపోయినా, మాకు క్షమించు, జగత్ప్రకాశకుడవా! నీ దివ్యరూపం విరుద్ధంగా కనిపిస్తోంది—భయంకరంగా ఉన్నా, స్వీటుగా మాట్లాడుతున్నావు, పర్వతమంత ఎత్తైన వాడవు. ప్రాచీన దేవతాధిపతివా, జగత్కు ఆధారమైనవాడా, మాకు శాంతిని ప్రసాదించు. మేమంతా నీ శరణు వహించాము. నీ రూపాన్ని చూసి భయంతో ఉన్నాము. లోకంలో నీవు తప్ప ఇంకెవరూ ప్రాచీన శరీరధారి లేరు." ఈ విధంగా దేవతలు స్తుతించగా, ఆ ప్రభువు నీటిలో తన స్వరూపంలో నిలిచి వేదాలను, ఉపనిషత్తులను, శాస్త్రాలను తీసుకున్నాడు. ఆ భగవంతుడు తన స్వరూపంలో ఉన్నంత కాలం లోకమూ నిలిచి ఉంటుంది; ఆయన అవ్యయరూపంలో ఉన్నప్పుడు, సర్వం ఆయనలో లయమైపోతుంది; మార్పునకు లోనయ్యే రూపంలో ఉన్నప్పుడు, సృష్టి అభివృద్ధి చెందుతుంది. శ్రీ వరాహ స్వామి ఇలా వివరించారు: "ఈ విధంగా అన్ని లోకాలను సృష్టించిన అనంతరం, భూతభర్త అయిన ఆ ప్రభువు నిలిచిపోయాడు. అప్పుడు భూమిపై సృష్టి విస్తరించింది. ఆ సృష్టి విస్తరించిన తర్వాత, పురాతన దేవతలు నారాయణుడనే పురుషుణ్ని వివిధ యజ్ఞాలతో ఆరాధించారు. అన్ని ద్వీపాలలో, అన్ని ప్రదేశాలలో, దేవతలు మహాయజ్ఞాలతో, విశ్వాసపూర్వకంగా హరిని సంతుష్టిపరచాలని, తమ ఆరాధ్యుడిగా చేయాలని ఉపాసన చేశారు. అలా వేల సంవత్సరాల పాటు ఆయనను సంతుష్టిపరచాలని ప్రయత్నించినప్పుడు, ఆ సమయంలో ఆ దేవుడు సంతుష్టుడై, వారికి ప్రత్యక్షమయ్యాడు. అనేక చేతులు, పొత్తిళ్లు, నోర్లు, కళ్ళతో, గొప్ప పర్వత శిఖరంలా ఉన్న రూపంలో, ఆ దేవతాధిపతి ఇలా అడిగాడు: 'చెప్పండి, మీకు ఏం కావాలి? మీ కోరికను తెలుపండి, ఉత్తమ దేవతలారా, వరాన్ని కోరండి.' దేవతలు ఇలా అన్నారు: 'ఓ గొవిందా, మహాశక్తివంతుడవా! నీ వరంతో మేము దేవతలుగా ఉన్నాము. మానవ లోకంలో కూడా, నీకు భిన్నంగా ఇంకెవ్వరూ లేరు.' రుద్రులు, ఆదిత్యులు, వసువులు, సాధ్యులు, విశ్వదేవతలు, అశ్వినీదేవతలు, మరుత్‌గణాలు, పితృదేవతలు—అందరూ నీ శరణు వహించారు, విశ్వరూపుడవా! మమ్మల్ని ఇక్కడ ఆరాధనకు యోగ్యులుగా చేయు.' దేవతలు ఇలా ప్రార్థించగా, హరి యోగేశ్వరుడు: 'నేను మిమ్మల్ని అందరినీ ఆరాధనకు యోగ్యులుగా చేస్తాను,' అని చెప్పి అంతర్ధానమయ్యాడు. దేవతలు కూడా తమ నిత్యలోకాలకే వెళ్ళారు. ఆ పరమేశ్వరుడు, వారి స్తుతులతో సంతుష్టుడై, త్రిగుణ స్వరూపాన్ని ధరించాడు. ఆ విధంగా త్రిగుణాత్మకుడై, జగత్తును పోషించే త్రిరూపుడై, మహేశ్వరుడు సత్త్వ, రజ, తమోగుణ స్వరూపాలను మూడు విధాలుగా పూజించాడు. సత్త్వగుణ స్వరూపంతో వేదాలను పారాయణ చేసి, దేవతలను యజ్ఞాలతో పూజించాలి. కేశవుడు తనలో భాగంగా రజోగుణ స్వరూపంగా కూడా కార్యాచరణ చేస్తాడు. ఈ విధంగా పరమాత్మ సృష్టిని, ధర్మాన్ని స్థాపించి, జగత్తును పోషిస్తూ, తాను తానే ప్రకాశిస్తూ ఉన్నాడు.