వరాహపురాణమ్

ఓ మహర్షీ, శ్రద్ధతో ఈ పవిత్ర వ్రతాన్ని ఆచరించిన వంధ్య మహిళకు, ధర్మపరాయణుడైన కుమారుడు కలుగుతాడు. ఎవైనా నిషిద్ధ స్త్రీ సమీపించిన పాపాన్ని తెలుసుకుని, ఈ నియమాన్ని పాటిస్తే ఆ పాపం నుండీ విముక్తి పొందుతారు. బ్రాహ్మణిక కర్మలను అనేక సంవత్సరాలు నిర్లక్ష్యం చేసినవారైనా, ఒక్కసారి భక్తితో ఈ వ్రతాన్ని ఆచరిస్తే, వారు వేదపవిత్రతను పొందుతారు. ఇంకా ఎంత చెప్పాలి, మహర్షీ? ఈ వ్రతంతో సాధించలేనిది ఏదీ లేదు; నశించని పాపం లేదు. ఓ బ్రాహ్మణ, భూమి తానే ఒకప్పుడు జలమునకలో దిగజారినప్పుడు, ఈ వ్రతాన్ని ఆచరించి మళ్లీ తిరిగి లేచింది. అందుకే, మరింత ఆలోచన అవసరం లేదు. ఈ నియమాన్ని ఉపనయనము పొందని వారికి, నాస్తికులకు, దేవతలను లేదా బ్రాహ్మణులను ద్వేషించే వారికి చెప్పకూడదు. గురుభక్తి కలవారికి మాత్రమే చెప్పాలి; ఎందుకంటే ఇది పాపాన్ని వెంటనే నాశనం చేస్తుంది. ఈ వ్రతాన్ని ఆచరించినవారికి ఈ జన్మలోనే శుభఫలం, ధనం, ధాన్యం, వివిధ రకాలైన ఉత్తమ భార్యలు లభిస్తారు. ఎవరు భక్తితో ఈ ద్వాదశి వ్రత నియమాన్ని పఠించినా, వినినా, వారు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు. ఇప్పుడు దుర్వాస మహర్షీ ఇలా వివరించాడు: పౌష మాసంలో, దేవతలు అమృతాన్ని మథించినప్పుడు, స్వయంగా జనార్దనుడు కూర్మ రూపంలో అవతరించాడు. ఆ పవిత్రమైన శుద్ధ ద్వాదశి రోజును హరిదేవునికి, కూర్మ రూపంలో, ప్రత్యేకంగా పూజించవలెను. ఆ రోజు ముందుగా సంకల్పం చేసి, స్నానం మొదలైన కర్మలను చేసి, జనార్దనుని రాత్రి పొడవునా, వేర్వేరు మంత్రాలతో పూజించాలి. మొదట ‘ఓం కూర్మాయ నమః’ మంత్రంతో పాదాలను, ‘నారాయణాయ’తో నడుమును, ‘సంకర్షణాయ’తో ఉదరాన్ని, ‘విశోకాయ’తో గొంతును, ‘సుబాహువే’తో భుజాలను, ‘చక్రపాణయే నమః’తో శిరస్సును పూజించాలి. తరువాత, వాసనలు గల పుష్పాలతో, తాను తన పేరుతో పుష్పాలు సమర్పించి, నానా రకాల ఫలాలతో, కళశాన్ని పూలమాల, శ్వేతహారాలతో అలంకరించాలి. సామర్థ్యాన్ని బట్టి, విలువైన లోహాలతో లేదా బంగారుతో కూర్ముని రూపాన్ని సముద్రంతో కూడి తయారుచేసి, నెయ్యితో నిండిన తామ్రపాత్రలో ఉంచాలి. ఆ పైన కళశాన్ని ఉంచి, మరుసటి రోజు ఆ కూర్మ ప్రతిమను బ్రాహ్మణునికి దానం చేయాలి. తర్వాత, బ్రాహ్మణులను అన్నదానంతో, యథాశక్తి దానాలతో తృప్తిపరచి, దేవతాధిదేవుడైన నారాయణుని కూర్మ రూపంలో పూజించి, తాను తన బంధువులతో కలిసి భోజనం చేయవచ్చు. ఇది చేసినవారికి సమస్త పాపాలు నశిస్తాయి; సంశయమే లేదు. జనన మరణ చక్రాన్ని విడిచిపట్టి, హరిదేవుని పవిత్రమైన ప్రాచీన లోకాన్ని పొందుతారు; పాపాలు త్వరగా నశించి, ధర్మపరాయణులై, ఐశ్వర్యవంతులవుతారు. అనేక జన్మలుగా చేసిన పాపాలు ఈ భక్తితో నశిస్తాయి; ముందుగా చెప్పిన ఫలం లభిస్తుంది. నారాయణుడు తృప్తి చెంది, అనుగ్రహిస్తాడు. తదుపరి, మాఘ మాసంలో శుక్ల ద్వాదశి రోజున, ఓ భూభార సంరక్షకా, ఇప్పుడు వరాహ వ్రత ప్రాముఖ్యతను విను. పూర్వవిధానం ప్రకారం సంకల్పం చేసి, స్నానం చేసి, పదకొండవ తేదీన హరిదేవుని పూజించాలి. అచ్యుతుని ధూప, దీప, గంధాలతో పూజించి, ముందుగా నీటితో నిండిన కళశాన్ని ఉంచాలి. ‘ఓం వరాహాయ’ పాదాలకు, ‘మాధవాయ’ నడుముకు, ‘క్షేత్రజ్ఞాయ’ పొట్టకు, ‘విశ్వరూపాయ’ ఛాతీకి మంత్రాలు పలకాలి. ‘సర్వజ్ఞాయ’ గొంతుకు, ‘భూతపతయే’ తలకి, ‘ప్రద్యూమ్నాయ’ భుజాలకు, ‘దివ్యాయుధాయ’ చక్రానికి, ‘అమృతోద్భవాయ’ శంఖానికి మంత్రాలను ఉచ్చరించాలి. ఈ విధంగా పూజించి, కళశంలో బంగారం, వెండి లేదా రాగి పాత్రను ఉంచాలి. అన్ని రకాల విత్తనాలతో కళశాన్ని నింపి, తన శక్తికి తగినట్లుగా బంగారు వరాహుని ప్రతిమను తయారుచేయాలి. వరాహుడు తన దంతపు అంచుతో పర్వతాలు, అడవులు, వృక్షాలతో కూడిన భూమిని పైకి తేల్చాడు. విత్తనాలతో నిండిన పాత్రపై ఆ విలువైన వరాహ ప్రతిమను ఉంచాలి. ఆ తామ్రపాత్రను రెండు తెల్ల వస్త్రాలతో కప్పి, సుగంధ పుష్పాలతో, మంగళకరమైన నైవేద్యాలతో పూజించాలి. పుష్పాల వలయాన్ని చేసి, అక్కడే జాగరణ చేసి, హరిమూర్తి రూపాలను జపిస్తూ ధ్యానం చేయాలి. వ్రతం పూర్తయిన తరువాత, ఉదయాన్నే పవిత్రంగా స్నానం చేసి, హరిదేవుని పూజించి, ఆ ప్రతిమను బ్రాహ్మణునికి దానం చేయాలి. వేద, వేదాంగాలలో నిష్ణాతుడైన, సద్గుణసంపన్నుడైన, విష్ణుభక్తుడైన బ్రాహ్మణునికి ముఖ్యంగా ఈ వరాహ ప్రతిమను, కళశంతో కలిపి దానం చేయాలి. ఇప్పుడు, ఈ వరాహ రూపంలో హరిదేవుని ప్రతిమను, కళశంతో కలిసి బ్రాహ్మణునికి దానం చేస్తే కలిగే ఫలితాన్ని నేను చెబుతాను. ఈ జన్మలోనే శుభం, ఐశ్వర్యం, సౌందర్యం, సంతృప్తి లభిస్తాయి; దరిద్రుడు ధనవంతుడవుతాడు, సంతానం లేనివారికి కుమారుడు కలుగుతాడు, దురదృష్టం వెంటనే నశిస్తుంది, లక్ష్మీదేవి వెంటనే స్ధిరపడుతుంది. ఈ లోకంలో శుభఫలం లభించగా, పరలోకంలో ఏమి జరుగుతుందో విను. ఇందుకు సంబంధించిన పురాణకథను చెప్పుతాను. ఈ భూమిపై ఒకప్పుడు వీరధన్వ అనే ప్రసిద్ధ రాజు ఉండేవాడు. ఒకసారి అతడు మృగయకోసం అరణ్యంలోకి వెళ్లాడు. అక్కడ జింకల సమూహాలను వేటాడుతూ, ఆయన అనుకోకుండా ఋషుల తాపోవనం లోనికి ప్రవేశించాడు. అక్కడ, జింకల రూపంలో ఉన్న బ్రాహ్మణులను తెలియకుండానే వధించాడు. అక్కడ, సమ్వర్త మహర్షికి పుట్టిన యాభై మంది బ్రాహ్మణులు, వేదాధ్యయనంలో నిమగ్నులై, జింకల రూపంలో ఉన్నారు. సత్యతపుడు అడిగాడు: ‘‘వారు జింకల రూపాన్ని ఎందుకు ధరించారు? దయచేసి చెప్పండి, నేను తెలుసుకోవాలని ఆసక్తిగా ఉన్నాను.’’ దుర్వాసుడు చెప్పాడు: ‘‘ఒకసారి వారు అరణ్యంలోకి వెళ్లగా, అక్కడ తల్లిదండ్రులు వదిలేసిన, పుట్టిన కొత్త జింక పిల్లలను చూశారు. అందులో ప్రతి ఒక్కరూ ఒక్కొక్క జింకను తీసుకుని, భుజాలపై వేసుకున్నారు; దాంతో వారు మరణించారు. తర్వాత, బాధతో వారు తండ్రి సమ్వర్తుని వద్దకు వెళ్లి, జింకలను చంపిన విషయాన్ని వివరించారు. ‘‘ఓ మునీంద్రా, మేము పుట్టిన కొత్త ఐదు జింకలను చంపేశాము; ఇది అనుకోకుండా జరిగింది. దానికి ప్రాయశ్చిత్తం చెప్పండి’’ అని వారు వేడుకున్నారు.