వరాహపురాణమ్

దేవతలు భగవంతుడిని ఇలా ప్రార్థించసాగారు: “ప్రపంచానికి ఆదికారణమైన పరమేశ్వరా! నీ అగ్ని ఎప్పటికప్పుడు మండిపోతూ లోకాల్ని భస్మం చేస్తోంది. ఇప్పుడు ఉద్భవించిన ప్రభూ! దయచేసి శాంతిని ప్రసాదించు. దేవతా లోకాలను దహించకుము, సర్వకర్మ సాక్షీ అయిన సూర్యదేవా!” “సూర్యుడా! నీ తేజస్సు సమస్త దిక్కులకూ వ్యాపించి ప్రకాశమానంగా ఉంది. యజుర్వేదము ప్రారంభమయ్యే వేళ నీ కిరణాలు మరింత ఉజ్వలంగా మెరిసిపోతున్నాయి. నీ రథచక్రం కాలస్వరూపంగా, దివ్యమయంగా, చీకటిని పారద్రోలుతుంది.” “మునులు సూర్యుణ్ని దేవతలలో ప్రథముడిగా, చరాచర జగత్తుకు మూలస్వరూపుడిగా వర్ణిస్తారు. వరుణుడు, యముడు బ్రహ్మదేవుని శక్తిని ప్రతినిధులుగా నిలిచారు. సూర్యుడు గతమూ, భవిష్యత్తూ అని కూడా చెబుతారు.” “నీవు చీకటిని తొలగించేవాడవు; స్వర్గలోకంలో ఉన్న దేవతలు నిన్ను పూజిస్తారు. పితృదేవతలు శాంతికి నీవు మార్గదర్శకుడవని అంటారు. వేదాంతముల ద్వారా నిన్ను తెలుసుకుంటారు, యజ్ఞాలలో నిన్ను ఆహ్వానిస్తారు. నీవే నిజంగా విష్ణువు. ఈ విధంగా భక్తితో దేవతలు నిన్ను స్తుతించారు—‘మంగళకరుడా! మమ్మల్ని కాపాడుము, మమ్మల్ని అధికంగా నశింపజేయకుము’ అని ప్రార్థించారు.” దేవతల ప్రార్థన విన్న సూర్యుడు తన ఉగ్రరూపాన్ని విడిచి, మృదువైన రూపాన్ని ధరించాడు. అప్పుడు ఆయన కాంతి మళ్లీ దివ్యంగా, మృదువుగా మారి దేవతలకు ఉపశాంతిని ప్రసాదించింది. దేవతలపై ఉన్న దహనం అంతా శాంతించిపోయింది. ఏడవ రోజు, సూర్యుడు భూమిపై ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఈ విధంగా భక్తితో సూర్యుని ఆరాధించేవారికి భాస్కరుడు కోరిన ఫలితాన్ని ప్రసాదిస్తాడు. “ఓ రాజా! ఇదే సూర్యుని ప్రాచీన కథ. ఇప్పుడు మొదటి మన్వంతరంలో జరిగిన సంగతిని విను” అని కథను కొనసాగించాడు. మహాతపా ఇలా చెప్పాడు: “పూర్వకాలంలో భూమిపై అంధక అనే మహాబలశాలి రాక్షసుడు ఉన్నాడు. బ్రహ్మదేవుడి వరంతో అతడు దేవతల్ని తన ఆధీనంలోకి తెచ్చుకున్నాడు. అంధకుని భయంతో, శక్తివంతమైన దేవతలు మెరుపర్వతాన్ని విడిచి, బ్రహ్మదేవుని ఆశ్రయానికి వచ్చారు. వారు బ్రహ్మను దర్శించి, ‘ప్రభూ! అంధకుని వల్ల మేమందరం బాధపడుతున్నాం. మమ్మల్ని కాపాడండి, లోకపితామహా!’ అని ప్రార్థించారు. బ్రహ్మదేవుడు ఇలా అన్నాడు: ‘దేవతలారా! అంధకుని నుండి మిమ్మల్ని నేను రక్షించలేను. మనం శర్వుని (మహాదేవుడి) వద్దకు వెళ్లి శరణు పొందుదాం. అయితే, నేను అతనికి ఒక వరం ఇచ్చాను—భూమిని తాకే వరకు అతనికి మరణం ఉండదని. అయినా, రుద్రుడే అతన్ని సంహరించగలడు. అందుకే, మనం అందరం కైలాసపర్వతంపై నివసించే భవుని వద్దకు వెళ్లుదాం.’ అంతటితో, బ్రహ్మదేవుడు దేవతలతో కలిసి భవుని సమక్షానికి వెళ్లాడు. వారిని చూచి రుద్రుడు సత్కారం చేసి, బ్రహ్మను ఇలా అడిగాడు: ‘దేవతలారా! మీరు నా వద్దకు ఎందుకు వచ్చారు? ఏ పని చేయాలో చెప్పండి, వెంటనే చేయగలను.’ దేవతలు ఇలా యాచించారు: ‘ప్రభూ! దుష్టమనస్సు గల అంధకుని నుండి మమ్మల్ని కాపాడండి.’ అంతే, ఆ సమయంలోనే అంధకుడు మహాసైన్యంతో అక్కడికి వచ్చాడు. అతడు సమరంలో భవుని సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో, తన నాలుగు విభాగాల సైన్యంతో, పార్వతీదేవిని అపహరించాలనే కోరికతో వచ్చాడు. ఆయన రాకను గమనించిన దేవతలు, భయంతో ఆయుధాలు ధరించి, రుద్రుని అనుచరులుగా మారారు. రుద్రుడు వాసుకి, తక్షక, ధనంజయ అనే నాగులను కంగణాలుగా, కటిబంధంగా, యజ్ఞోపవీతంగా ధరించాడు. ఆ సమయంలో నీల అనే రాక్షసరాజు, ఏనుగు రూపంలో భవుని పైకి దూసుకొచ్చాడు. అతను ఇంద్రుని వాహనమైన ఏరావతుని పోలి మహాబలంగా కనిపించాడు. ఆ రాక్షసుని నంది గుర్తించగా, విరభద్రునికి చూపించాడు. వెంటనే విరభద్రుడు సింహరూపంలో ప్రత్యక్షమై, ఆ ఏనుగును సంహరించాడు. ఆ ఏనుగు చర్మాన్ని విరిచి, రుద్రుని సమక్షంలో సమర్పించాడు. అప్పటినుంచి రుద్రుడు ఆ ఏనుగు చర్మాన్ని వస్త్రముగా ధరించాడు. ఆ చర్మాన్ని ధరించి, నాగాభరణాలతో ప్రకాశిస్తూ, భయంకరమైన త్రిశూలాన్ని ఎత్తుకొని, తన గణాలతో కలిసి అంధకుని వెంబడించాడు. దేవతలు మరియు రాక్షసుల మధ్య ఘోరమైన యుద్ధం మొదలైంది. ఇంద్రుడు, లోకపాలకులు, స్కందుడు, ఇతర సమస్త దేవతా గణాలు యుద్ధంలో పాల్గొన్నారు. ఆ యుద్ధాన్ని చూచి నారదుడు నారాయణుని వద్దకు వెళ్లి, ‘కైలాసంలో రాక్షసులతో గొప్ప యుద్ధం జరుగుతోంది’ అని తెలియజేశాడు. వినగానే జనార్దనుడు గరుడవాహనంతో, చక్రాయుధాన్ని చేతబట్టి అక్కడకు వచ్చి, రాక్షసులతో యుద్ధం చేశాడు. హరిదేవుడు వచ్చి యుద్ధంలో చేరిన తర్వాత, దేవతలు పరాజయభయంతో వెనక్కు తగ్గారు. అప్పుడు రుద్రుడు స్వయంగా అంధకునిపై దాడి చేశాడు. వారి మధ్య మరింత భయంకరమైన, రోమాంచకరమైన యుద్ధం జరిగింది. ఆ యుద్ధంలో రుద్రుడు త్రిశూలంతో అంధకుని గాయపరిచాడు. అంధకుని రక్తం భూమిపై పడిన చోట ప్రతి చుక్కతో కోటి కోటి అంధకులు పుట్టుకొచ్చారు. ఈ అద్భుతాన్ని చూచి, రుద్రుడు అంధకుని త్రిశూలం పై పొడిచి ఎత్తి, త్రిశూలపు తోపుడు మీద ఉంచి తాండవం ఆడాడు. ఆ సమయంలో పుట్టిన ఇతర అంధకులను శ్రీహరి నారాయణుడు తన సుదర్శనచక్రంతో సంహరించాడు. త్రిశూలంతో అంధకుని తరుచూ గాయపరిచినప్పుడు, అతని రక్తం, రక్తములోని శీతలత వల్ల ఎన్నో అంధకులు పుట్టుకొచ్చారు. అప్పుడే రుద్రుడు కోపంతో తన నోటిలోంచి అగ్ని జ్వాలను వెలువరించాడు. ఆ జ్వాల ఒక దేవిగా రూపుదాల్చింది. యోగులు ఆమెను యోగేశ్వరీగా పిలుస్తారు. ఇంకొక దేవిని విష్ణువు, బ్రహ్మ, కార్తికేయ, ఇంద్ర, యమ, వరాహ, పరమవిష్ణువు తమ తమ స్వరూపాలనుండి సృష్టించారు. ఆ దేవి పాతాళాన్ని పైకి లేపేందుకు రూపొందించబడింది. ఆమెను మహేశ్వరీ అని పిలుస్తారు. ఇలా ఎనిమిది మాతృకలు ఆవిర్భవించాయి. ఈ దేవతల శరీరాలనుండి ఉద్భవించిన కారణాన్ని, క్షేత్రజ్ఞుడు నిర్ణయించిన విధంగా వివరించాను. కామం, క్రోధం, లోభం, మదము, మోహము, మాత్సర్యం, మాయ, ద్వేషం—ఇవి ఎనిమిది మాతృకలుగా ప్రసిద్ధి చెందాయి.