வராஹபுராணம்

பகாக்ஷிஸம்ஸ்போடநதக்ஷகர்மா க்ரு'ஹாண பாகம் மகதஃ ப்ரதாநம் । ப்ரஸீத தேவேஶ்வர நீலகண்ட ப்ரபாஹி நஃ ஸர்வகுணோபபந்ந ।। ௨௧.

பகவானின் கண்கள் ஒளிவீசும்; தக்ஷன் நடத்திய யாகத்தைச் செய்தவனே, அந்த யாகத்தின் முக்கியமான பாகத்தை ஏற்று அருளும்; தேவர்களின் தலைவனே, நீலக்கண்டா, எல்லா நல்ல குணங்களும் உடையவனே, எங்களை காப்பாற்றும்.

ஸிதாங்கராகாப்ரதிபந்நமூர்த்தே கபாலதாரிம்ஸ்த்ரிபுரக்ந தேவ । ப்ரபாஹி நஃ ஸர்வபயேஷு சைவ உமாபதே புஷ்கரநாலஜந்ம ।। ௨௧.

வெண்சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உருவம் கொண்டவனே, கபாலம் ஏந்தியவனே, மூன்று நகரங்களை அழித்த தேவனே, உமாதேவியின் கணவரே, தாமரைத் தண்டு போன்ற இடத்தில் பிறந்தவனே, எங்களை எல்லா பயங்களிலிருந்தும் காப்பாற்றும்.

பஶ்யாம தே தேஹகதாந் ஸுரேஶ ஸர்காதயோ வேதவராநநந்த । ஸாங்காந் ஸவித்யாந் ஸபதக்ரமாம்ஶ்ச ஸர்வாந் நிலீநாம்ஸ்த்வயி தேவதேவ ।। ௨௧.

தேவர்களின் தலைவனே, உன் உடலில் படைப்பு முதலான அனைத்தும், வேதங்களும் அவற்றின் உட்பிரிவுகளும், அறிவும், பாடல்களும் அனைத்தும் உன்னுள் கலந்துள்ளதை நாங்கள் காண்கிறோம், தேவதேவனே.

பவ ஶர்வ மஹாதேவ பிநாகிந் ருத்ர தே ஹர । நதாஃ ஸ்ம ஸர்வே விஶ்வேஶ த்ராஹி நஃ பரமேஶ்வர ।। ௨௧.

பவா, சர்வா, மகாதேவா, வில்லையுடையவா, ருத்ரா, ஹரா, உலகத்தின் ஆண்டவனே, நாங்கள் அனைவரும் உமக்கு வணங்குகிறோம்; பரம ஆண்டவனே, எங்களை காப்பாற்றும்.

இத்தம் ஸ்துதஸ்ததா தேவைர்தேவதேவோ மஹேஶ்வரஃ । துதோஷ ஸர்வதேவாநாம் வாக்யம் சேதமுவாச ஹ ।। ௨௧.

இவ்வாறு தேவர்கள் புகழ்ந்தபோது, தேவர்களின் பெரிய ஆண்டவன் மகேஸ்வரன் மகிழ்ச்சி அடைந்து, எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்.

ருத்ர உவாச । பகஸ்ய நேத்ரம் பவது பூஷ்ணோ தந்தாஸ்ததா மகஃ । தக்ஷஸ்யாச்சித்ரதாம் யாது யஜ்ஞஶ்சாப்யதிதேஃ ஸுதாஃ । பஶுபாவம் ததா சாபி அபநேஷ்யாமி வோ ஸுராஃ ।। ௨௧.

ருத்ரன் சொன்னான்: பகாவின் கண்கள் மீண்டும் கிடைக்கட்டும்; பூஷணின் பற்கள் மீண்டும் வரட்டும்; தக்ஷனின் யாகம் முழுமையாகட்டும்; அதிதியின் மகன்கள் தங்கள் நிலையை மீண்டும் பெறட்டும்; தேவர்களே, உங்களிடமிருந்தும் பசுவான தன்மையை நான் நீக்குகிறேன்.

மத்தர்ஶநேந யோ ஜாதஃ பஶுபாவோ திவௌகஸாம் । ஸ மயாऽபஹ்ரு'தஃ ஸத்யஃ பதித்வம் வோ பவிஷ்யதி ।। ௨௧.

என்னைப் பார்த்ததால் தேவர்களிடம் ஏற்பட்ட பசு இயல்பை நான் உடனே நீக்கியுள்ளேன்; இனி உங்களுக்கு அந்த நிலை இருக்காது.

அஹம் ச ஸர்வவித்யாநாம் பதிராத்யஃ ஸநாதநஃ । அஹம் வை பதிபாவேந பஶுமத்யே வ்யவஸ்திதஃ ।। ௨௧.

நான் எல்லா அறிவுகளுக்கும் ஆதியாய் என்றும் நிலைத்திருப்பவன்; ஆண்டவனாக, பசுக்களின் நடுவிலும் நான் தலைவனாக இருக்கிறேன்.

அதஃ பஶுபதிர்நாம மம லோகே பவிஷ்யதி । யே மாம் யஜந்தி தேஷாம் ஸ்யாத் தீக்ஷா பாஶுபதீ பவேத் ।। ௨௧.

இதனால், உலகில் எனது பெயர் பசுபதி என்று அழைக்கப்படும்; என்னை வழிபடுவோருக்கு பசுபதி தீட்சை கிடைக்கும்.

ஏவமுக்தேऽத ருத்ரேண ப்ரஹ்மா லோகபிதாமஹஃ । உவாச ருத்ரம் ஸஸ்நேஹம் ஸ்மிதபூர்வமிதம் வசஃ ।। ௨௧.

இவ்வாறு ருத்ரன் கூறியதும், உலகங்களின் முதியவரான பிரம்மா, அன்போடு, சிரித்தபடி, ருத்ரனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னான்.

த்ருவம் பாஶுபதிர்தேவ த்வம் லோகே க்யாதிமேஸ்யதி । அயம் ச தேவஸ்த்வந்நாம்நா லோகே க்யாதிம் கமிஷ்யதி । ஆராத்யஶ்ச ஸமஸ்தாநாம் தேவாதீநாம் கமிஷ்யஸி ।। ௨௧.

நிச்சயமாக, பசுபதி என்ற பெயர் உலகில் புகழ்பெறும்; இந்த தேவனும் உன் பெயரால் உலகில் அறியப்படுவான்; நீ எல்லா தேவர்களாலும் மற்றவர்களாலும் வழிபடப்படுவாய்.

ஏவமுக்த்வா ததா ப்ரஹ்மா தக்ஷம் ப்ரோவாச புத்திமாந் । கௌரீம் ப்ரயச்ச ருத்ராய பூர்வமேவோபபாதிதாம் ।। ௨௧.

இவ்வாறு கூறியபின், புத்திசாலியான பிரம்மா தக்ஷனை நோக்கி: முன்பே தயார் செய்த கௌரியை ருத்ரனுக்கு அளி என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்த்வா ததா தக்ஷஸ்தாம் கந்யாம் ப்ரஹ்மஸந்நிதௌ । ததௌ ருத்ராய மஹதே கௌரீம் பரமஶோபநாம் ।। ௨௧.

அப்போது தக்ஷன், பிரம்மாவின் முன்னிலையில், அந்த அழகிய கௌரியை மகா ருத்ரனுக்கு வழங்கினான்.

ஸ தாம் ஜக்ராஹ விதிவத் ருத்ரஃ பரமஶோபநாம் । தக்ஷஸ்ய ச ப்ரியம் குர்வந் பஹுமாநபுரஃஸரம் ।। ௨௧.

ருத்ரன், தக்ஷனின் விருப்பத்தை மதித்து, முறையான முறையில் அந்த அழகிய கௌரியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

க்ரு'ஹீதாயாம் து கந்யாயாம் தாக்ஷாயண்யாம் பிதாமஹஃ । ததௌ ருத்ரஸ்ய நிலயம் கைலாஸம் ஸுரஸந்நிதௌ ।। ௨௧.

தக்ஷனின் மகளான அந்த பெண்ணை ஏற்றுக்கொண்டபின், பிதாமகன் தேவர்களின் முன்னிலையில் ருத்ரனுக்கு கைலாசம் எனும் இல்லத்தை வழங்கினார்.

ருத்ரோऽபி ப்ரயயௌ பூதைஃ ஸமம் கைலாஸபர்வதம் । தேவாஶ்சாபி யதாஸ்தாநம் ஸ்வம் ஸ்வம் ஜக்முர்முதாந்விதாஃ । ப்ரஹ்மாऽபி தக்ஷஸஹிதஃ ப்ராஜாபத்யம் புரம் யயௌ ।। ௨௧.

ருத்ரன் தன் கூட்டத்தாருடன் கைலாசமலைக்கு சென்றான்; மற்ற தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் தலங்களுக்கு திரும்பினர்; பிரம்மா தக்ஷனுடன் பிரஜாபதிகளின் நகரத்திற்கு சென்றார்.

மஹாதபா உவாச । தஸ்மிந் நிவஸதஸ்தஸ்ய ருத்ரஸ்ய பரமேஷ்டிநஃ । சுகோப கௌரீ தேவஸ்ய பிதுர்வைரமநுஸ்மரந் ।। ௨௨.

மகாதபா சொன்னார்: பரமேஷ்டி ருத்ரன் அங்கு வாழ்ந்தபோது, கௌரி தன் தந்தை தேவனுக்கு வைத்திருந்த விரோதத்தை நினைத்து கோபமடைந்தாள்.

சிந்தயாமாஸ தக்ஷஸ்ய அநேநாபக்ரு'தம் புரா । யஜ்ஞோ வித்வம்ஸிதோ யஸ்மாத் தஸ்மாச்சாந்யாம் தநூமஹம் ।। ௨௨.

தக்ஷன் என்னை முன்பு இழிவுபடுத்தி, என் யாகத்தை அழித்ததை நினைத்து, 'இதனால் நான் வேறு ஒரு உடலை எடுப்பேன்' என்று அவள் எண்ணினாள்.

ஆராத்ய தபஸா தஸ்ய க்ரு'ஹே பூத்வா வ்ரஜாம்யஹம் । கதம் கச்சாமி பிதரம் தக்ஷம் க்ஷபிதபாந்தவம் ।। ௨௨.

தவம் செய்து, அவன் வீட்டில் பிறப்பேன் என்று தீர்மானித்தாள்; ஆனால், குடும்பம் அழிந்த தக்ஷனை நான் எப்படி செல்ல முடியும் என்று சிந்தித்தாள்.

பவபத்நீ ச துஹிதா ஏவம் ஸம்சிந்த்ய ஸுந்தரீ । ஜகாம தபஸே ஶைலம் ஹிமவந்தம் மஹாகிரிம் ।। ௨௨.

இவ்வாறு யோசித்த பவனின் அழகிய மகள், தவம் செய்யும் எண்ணத்துடன், பெரிய மலையான ஹிமவந்தை அடைந்தாள்.

தத்ர காலேந மஹதா க்ஷபயந்தீ கலேவரம் । ஸ்வஶரீராக்நிநா தக்தா ததஃ ஶைலஸுதாऽபவத் ।। ௨௨.

அங்கே, நீண்ட நாட்கள் கடும் தவம் செய்து, தன் உடலை சுருக்கி, தன் உடலின் தீயால் எரிந்தவள், பின்னர் அந்த மலையின் மகளாகப் பிறந்தாள்.

உமா நாமேதி மஹதீ க்ரு'ஷ்ணா சேத்யபிதாநதஃ । லப்த்வா து ஶோபநாம் மூர்திம் ஹிமவந்தக்ரு'ஹே ஶுபா ।। ௨௨.

அவள் உமா, கிருஷ்ணா என்ற பெரிய பெயர்களால் புகழ்பெற்று, ஹிமவந்தின் இல்லத்தில் அழகிய உருவத்துடன், மங்களமாக இருந்தாள்.

புநஸ்தபஶ்சகாரோக்ரம் தேவம் ஸ்ம்ரு'த்வா த்ரிலோசநம் । அஸாவேவ பதிர்மஹ்யமித்யுக்த்வா தபஸி ஸ்திதா ।। ௨௨.

மீண்டும் கடும் தவம் செய்து, மூன்று கண்கள் உடைய தேவனை நினைத்து, 'அவரே எனக்கு கணவர்' என்று உறுதியாகக் கூறி, தவத்தில் நிலைத்தாள்.

குர்வந்த்யா தத் தபஶ்சோக்ரம் ஹிமவந்தே மஹாகிரௌ । காலேந மஹதா தேவஸ்தபஸாராதிதஸ்தயா ।। ௨௨.

அவள் ஹிமவந்த் என்ற பெரிய மலையில் அந்த கடும் தவத்தை செய்தபோது, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, அவளது தவத்தால் தேவன் திருப்தியடைந்தார்.

ஆஜகாமாஶ்ரமம் தஸ்யா விப்ரோ பூத்வா மஹேஶ்வரஃ । வ்ரு'த்தஃ ஶிதிலஸர்வாங்கஃ ஸ்கலம்ஶ்சைவ பதே பதே ।। ௨௨.

மகேஷ்வரன் ஒரு முதிய பிராமணராக அவளது ஆசிரமத்திற்கு வந்து, வயதால் உடல் தளர்ந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினார்.

க்ரு'ச்ச்ராத் தஸ்யாஃ ஸமீபம் து ஆகத்ய த்விஜஸத்தமஃ । புபுக்ஷிதோऽஸ்மி மே தேஹி பத்ரே போஜ்யம் த்விஜஸ்ய து ।। ௨௨.

அந்த உயர்ந்த பிராமணர் அவளிடம் மிகுந்த சிரமத்துடன் வந்து, 'அம்மை, எனக்கு பசிக்கிறது; பிராமணருக்கேற்ற உணவு கொடு' என்று கேட்டார்.

ஏவமுக்தா ததா கந்யா உமா ஶைலஸுதா ஶுபா । உவாச ப்ராஹ்மணம் போஜ்யம் தத்மி விப்ர பலாதிகம் । குரு ஸ்நாநம் த்ருதம் விப்ர புஞ்ஜஸ்வாந்நம் யத்ரு'ச்சயா ।। ௨௨.

அப்போது, உமா என்ற மங்களமான மலையின்மகள், 'பிராமணரே, பழங்கள் முதலானவை உனக்கு தருகிறேன்; விரைவாக நீராடி, பிறகு விரும்பியதை உண்டு கொள்ளவும்' என்று சொன்னாள்.

ஏவமுக்தஸ்ததா விப்ரஸ்தஸ்ய பார்ஶ்வே மஹாநதீம் । கங்காம் ஜகாம ஸ்நாநார்தீ ஸ்நாநம் கர்த்துமவாதரத் ।। ௨௨.

அவள் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த பிராமணர் அருகிலிருந்த பெரிய நதியான கங்கையை நோக்கி, நீராட விரும்பி, அதில் இறங்கினார்.

ஸ்நாநம் து குர்வதா தேந ருத்ரேண த்விஜரூபிணா । பூத்வா மாயாமயம் பீமம் மகரம் பயதர்ஶநம் । க்ராஹிதஸ்து ததா விப்ரஸ்தேந துஷ்டேந மத்குநா ।। ௨௨.

அந்த ருத்ரன் பிராமண உருவில் நீராடும் போது, பயங்கரமான, மாயையான மகரமாக மாறி, தன் சக்தியால் அந்த பிராமணனைப் பிடித்தான்.