வராஹபுராணம்

ஆஜ்ஞாபயத்யமாஜ்ஞப்தஸ்தஸ்மாத்விபுதஸத்தமாஃ

'நீங்கள் என்னை ஆணையிடுங்கள்; ஏனெனில் நான் உங்களுக்கு கட்டுப்பட்டவன், உயர்ந்த தேவர்கள்.'

ஶக்ர உவாச பஶ்யாமோ விப்ர தம் ஸர்வே தேவாநாமதிபம் விபும்

சக்கிரன் கூறினான்: 'முனிவரே, நாம் அனைவரும் தேவர்களின் தலைவனை, வலிமை மிகுந்த தேவனை காண வேண்டும்.'

ஸ்தாணுமுக்ரம் ஶிவம் தேவம் ஶர்வமேவ ஸ்வயம் முநே

'அசையாத, கடுமையான, மங்களமான தேவன், சர்வன், அவனையே, முனிவரே.'

தத்ஸ்தாநம் நஃ ஸமாக்யாஹி மஹர்ஷே ஶீக்ரமேவ ஹி

'மஹரிஷி, அந்த இடத்தை விரைவாக எங்களுக்குச் சொல்.'

ப்ரத்யுவாச ததஃ ஶக்ரம் நந்தீ பஶுபதிம் ஸ்மரந் ஶ்ரோதுமர்ஹஸி தேவேந்த்ர யதாதத்த்வம் திவஸ்பதே

அப்போது நந்தி, பசுபதியை நினைத்து, சக்கிரனிடம் பதிலளித்தான்: 'தேவர்களின் தலைவனே, விண்ணின் ஆண்டவனே, உண்மையை முழுமையாக கேட்கத் தகுதியுள்ளவன் நீ.'

அஸ்மிந்கிரௌ முஞ்ஜவதி ஸ்தாணுரப்யர்ச்சதோ மயா ௮௮ ப்ரீதோ விநிர்கத இதஸ்தம் விஜ்ஞாதும் பிபேம்யஹம்

இந்த முன்ஜவட்ட மலையில், நான் நிலைத்திருக்கும் இறைவனை வழிபட்டபோது, அவர் மகிழ்ந்து இங்கிருந்து புறப்பட்டார்; அவர் எங்கே சென்றார் என்பதை அறிய நான் பயப்படுகிறேன்.

மார்கயாமோ ஹி யத்நேந பகவந்தம் து வாஸவ ।। 214.

இந்திரா, நாம் அந்த பரமபதத்தை மிகுந்த முயற்சியுடன் தேடிப்பார்ப்போம்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே கோகர்ணமாஹாத்ம்யே நந்திகேஶ்வரவரப்ரதாநம் நாம சதுர்தஶாதிகத்விஶததமோऽ த்யாயஃ

புனிதமான வராக புராணத்தில், கோகர்ண மகிமை பகுதியில், நந்திகேசுவரன் அருளிய வரங்களைப் பற்றிய இருநூற்று பதினான்காவது அதிகாரம் இங்கு முடிகிறது.

; அத கோகர்ணேஶ்வரஜலேஶ்வரமாஹாத்ம்யவர்ணநம் ததஃ ஶக்ரஃ ஸுரகணைஃ ஸஹ ஸர்வைஃ ஸமேத்ய ச

இப்போது கோகர்ணேசுவரர், ஜலேசுவரர் ஆகியோரின் மகிமையை விவரிக்கப்படுகிறது. பின்னர் சக்ரன், எல்லா தேவர்களுடனும் சேர்ந்து அங்கு வந்தார்.

தத உத்தாய தே தேவாஃ ஸர்வ ஏவ ஶிலோச்சயாத்

பின்னர் அந்த தேவர்கள் அனைவரும் பெரிய பாறைகளிலிருந்து எழுந்தனர்.

ஸ்வர்லோகம் ப்ரஹ்மலோகம் ச நாகலோகம் ச ஸர்வஶஃ

அவர்கள் சுவர்க்கம், பிரம்மாவின் உலகம், நாகர்களின் உலகம் ஆகிய அனைத்தையும் தேடினார்கள்.

கிந்நாஃ க்லிஷ்டாஶ்ச ஸுப்ரு'ஶம் ந புநஸ்தத்பதம் விதுஃ

அவர்கள் மிகவும் சோர்வாகவும் துன்பமாகவும் இருந்து, அந்த இடத்தை மீண்டும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

ஸஶைலகாநநோபேதாம் மார்கயத்பிர்ஹி தம் ஸுரம்

அந்த இறைவனைத் தேடி, அவர்கள் மலையும் காடும் முழுவதும் தேடினார்கள்.

விததேஷு நிகுஞ்ஜேஷு விஹாரேஷு ச ஸர்வதஃ

அவர்கள் பரவலாகப் பரந்த கொடிக்காடுகளிலும், எல்லா மகிழ்ச்சித் தோட்டங்களிலும் தேடினார்கள்.

ந ப்ரவ்ரு'த்திஃ க்வசிதபி ஶம்போராஸாத்யதே ஸுரைஃ

தேவர்கள் எங்கும் சாம்புவின் தடயத்தையும் காணவில்லை.

ந பஶ்யந்தி ஶிவம் தத்ர ததேஷாம் பயமாவிஶத்

அவர்கள் அங்கு சிவனை காணவில்லை; அதனால் அவர்களின் மனதில் பயம் தோன்றியது.

ஸம்பூயாந்யோऽந்யமமரா மாமேவ ஶரணம் யயுஃ

அமரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, ஒவ்வொருவரும் என்னிடம் தான் அடைக்கலம் புகுந்தனர்.

உபாயமாத்ரம் த்ரு'ஷ்டம் மே த்யாயம்ஸ்தத்வேஷபூஷணைஃ 215.

எனக்கு ஒரே ஒரு வழியே தெரிகிறது: பகைமை என்ற ஆபரணத்துடன் தியானிப்பது.

ஸர்வம் த்ரைலோக்யமஸ்மாபிர்விசிதம் வை நிரந்தரம்। ஶ்லேஶ்மாதகவநோத்தேஶம் ஸ்தாநம் முக்த்வா மஹீதலே

நாம் மூன்று உலகங்களையும் முழுமையாகத் தேடியுள்ளோம்; பூமியில் உள்ள ச்லேஷ்மாதகக் காடு தவிர.

ஆகச்சத்வம் கமிஷ்யாமஸ்தமுத்தேஶம் ஸுரோத்தமாஃ

நீங்கள் எல்லோரும் வாருங்கள்; அந்த இடத்திற்கு நாம் செல்லலாம், உத்தம தேவர்களே.

தத்க்ஷணாதேவ ஸம்ப்ராப்தா விமாநைஃ ஶீக்ரயாயிபிஃ

அந்தக் கணமே, அவர்கள் விரைவாக பறக்கும் விமானங்களில் அந்த இடத்தை அடைந்தனர்.

தஸ்மிந்ஸுரமணீயாநி விவிதாநி ஶுசீநி ச

அங்கு, அவர்கள் பலவிதமான அழகானவும் தூய்மையானவும் தேவர்களுக்கு உகந்த இடங்களைப் பார்த்தனர்.

ஆஶ்ரமாரண்யபாகேஷு தரீணாம் விவரேஷு ச

அவர்கள் ஆசிரமக் காட்டுப் பகுதிகளிலும், மலைக் குகைகளிலும் உள்ள இடங்களையும் கண்டனர்.

ப்ரமுகே வாஸவம் க்ரு'த்வா விவிஶுஸ்தே ஸுராஸ்ததா

இந்திரனை முன்பாக வைத்து, அந்த தேவர்கள் அப்போது உள்ளே சென்றார்கள்.

கந்தரோதரகூடேஷு தரூணாம் கஹநேஷு ச

மலையின் குகைகளிலும் மரங்களின் அடர்ந்த காடுகளிலும் அவர்கள் சென்றார்கள்.

ப்ரவிஶந்தஶ்ச தே தேவா வநோத்தேஶம் க்வசிச்சுபே

அந்த தேவர்கள் சில காட்டுப் பகுதிகளில் நுழையும்போது, அவர்கள் ஒளிவீசினர்.

கிரிநத்யாஸ்து புலிநே ஹம்ஸகுந்தேம்துஸந்நிபே 215.

மலையாற்றின் மணற்கரையில், அந்நிலம் அன்னம், மல்லிகை, சந்திரன் போல பிரகாசமாக இருந்தது.

முக்தாசூர்ணநிகாஶாபிர்வாலுகாபிஸ்ததஸ்தத

அங்கங்கே முத்துப் பொடியைப் போல ஒளிரும் மணல் பரவியிருந்தது.

தத்ர தே விபுதா த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வே மாம் ஸமசோதயந்

அங்கே என்னை பார்த்ததும், அந்த அறிவுள்ள தேவர்கள் அனைவரும் என்னைத் தூண்டினார்கள்.