வராஹபுராணம்

த்வயி துஷ்டே ஹ்யஹம் துஷ்டஃ குபிதே குபிதஸ்த்வஹம் 213.

நீ மகிழ்ந்தால் நானும் மகிழ்வேன்; நீ கோபித்தால் நானும் கோபிப்பேன்.

ஏவம் தஸ்மை வராந்தத்த்வா ப்ரீதஃ ஸ்வயமுமாபதிஃ

இவ்வாறு அவனுக்கு வரங்களை வழங்கி, உமாதேவியின் கணவர் மகிழ்ச்சியுடன்—

ஆகதாந்வித்தி ஸர்வாந்வை த்ரிதஶாந்ஸமருத்கணாந்

வந்துள்ள எல்லா தேவர்களையும், மருத் குழுவினரையும் நீ அறிந்துகொள்.

யதீரிதம் மயா வத்ஸ வரம் ப்ரதிவசஸ்த்வயி

நான் உனக்கு கூறிய எந்த வரமோ, அதற்கான பதிலை நீ கூறு, பிள்ளையே.

நாராயணம் புரஸ்க்ரு'த்ய ஸேந்த்ராஸ்தே ஸமருத்கணாஃ

நாராயணனை முன்னிறுத்தி, இந்திரனும் மருத் குழுவினரும்—

யக்ஷவித்யாதரகணாஃ ஸித்தகந்தர்வபந்நகாஃ

யக்ஷர்கள், வித்யாதரர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், பன்னாகர்கள் ஆகிய பலர்—

தே புத்த்வா த்வத்கதாம்ரு'த்தி ப்ரதப்தாஃ பரமேர்ஷ்யயா

உன் வளம் பெருகியதை அறிந்ததும், அவர்கள் எல்லோரும் மிகுந்த பொறாமையால் வருந்துகிறார்கள்.

சர்தும் ஸமபிவாஞ்சந்தி ஸதாப்யாஸே வரார்திநஃ

இங்கே எப்போதும் வரம் வேண்டுபவர்கள், பயிற்சி செய்ய ஆவலுடன் விரும்புகிறார்கள்.

அத்ரைதே யாவதாகம்ய ந மாம் பஶ்யந்தி மாநவாஃ

இங்கே அவர்கள் வரும்வரை, மனிதர்கள் என்னை காணமுடியாது.

அத்ய தே து மயா ஸர்வே தேவா ப்ரஹ்மபுரோகமாஃ

இன்று, பிரம்மா முதலான எல்லா தேவர்கள், என்னால் உன்னுடன் இருக்கிறார்கள்.

அபிப்ராயம் ச ஸர்வேஷாம் ஜாநாமி த்விஜஸத்தம 213.

தவமுள்ள பிராமணரே, அவர்களுடைய எண்ணங்களை எல்லாம் நான் அறிவேன்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே கோகர்ணேஶ்வரமாஹாத்ம்யே த்ரயோதஶாதிகத்விஶததமோऽ த்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராகபுராணத்தில், கோகர்ணேஸ்வர மகிமையை விளக்கும் இருநூற்றி பதின்மூன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைந்தது.

; புநஃ கோகர்ணமாஹாத்ம்யநந்திகேஶ்வரவரப்ரதாநவர்ணநம் அந்தர்ஹிதம் ததஸ்தஸ்மிந்பவே வை பூதநாயகே

மீண்டும் கோகர்ணத்தின் பெருமையும், நந்திகேஸ்வரன் வழங்கிய வரங்களும் கூறப்படுகின்றன. அப்போது அந்த உருவில், உயிர்களின் தலைவன் மறைந்துவிட்டான்.

சதுர்புஜஸ்த்ரிணயநோ திவ்யஸம்ஸ்தாநஸம்ஸ்திதஃ

அவன் நான்கு கரங்களுடன், மூன்று கண்களுடன், தெய்வீக வடிவில் அங்கு நின்றான்.

த்ரிஶூலீ பரிகீ தண்டீ பிநாகீ மௌஞ்ஜமேகலீ

திரிசூலம், கோல், தண்டம், பினாகம் ஆகிய ஆயுதங்களை ஏந்தி, முன்ஜை புல்தாரை கட்டியவனாக—

ஆஸ்திதஃ பாதமாக்ரு'ஷ்ய ஹ்யாஹ்வயந்நிவ ஸ த்விஜஃ

அவன் ஒரு காலை பின்னே இழுத்து, அழைப்பது போல் அந்த பிராமணன் நின்றான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா கேசராஃ ஸர்வா தேவதாஃ பரிஶம்கிதாஃ

அவனைப் பார்த்ததும், ஆகாயத்தில் செல்லும் எல்லா தேவர்களும் அஞ்சினார்கள்.

தேப்யஃ ஶ்ருத்வா ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸர்வே சாந்யே திவௌகஸஃ

இதைக் கேட்டதும், ஆயிரம் கண்கள் உடையவன் மற்றும் மற்ற எல்லா வானுலக வாசிகளும்—

அயம் கஶ்சித்வரம் லப்த்வா ஹ்யுமாகாந்தாந்மஹேஶ்வராத்

'இவன் உமாதேவி பிரியமான மகேஸ்வரனிடமிருந்து ஒரு வரம் பெற்றிருக்கிறான்—'

யாத்ரு'ஶோऽஸ்ய மஹோத்ஸாஹஸ்தேஜோபலஸமந்விதஃ

'அவனுக்கு எவ்வளவு பேராற்றலும், ஒளியும், வலிமையும் இருக்கிறது!'

யாவச்சைவோஜஸா நாகமஸௌ சம்க்ரமதே ப்ரபுஃ

'அவன் இப்படிப் பெரும் சக்தியுடன் வானுலகில் சஞ்சரிக்கிறவரை—'

ஏவமுக்த்வா து தே தத்ர மயா ஸஹ ஸுரோத்தமாஃ 214.

இவ்வாறு கூறி, அந்த உத்தம தேவர்கள் என்னுடன் அங்கேயே இருந்தார்கள்.

விதாதா பகவாந்விஷ்ணுஃ ப்ரபுஸ்த்ரிபுவநேஶ்வரஃ

பிரம்மா, பகவான் விஷ்ணு, உலகங்களின் ஆண்டவன்—

க்ரு'தேந தேந விபுதாஃ பஶ்யந்தி முநயஶ்ச தம்

அந்த செய்கையால் தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் அவரை காண்கிறார்கள்.

ஜகாம தத்ர யத்ராஸௌ நந்தீ திஷ்டதி தேவவத் ஸபலம் ஜீவிதம் மேऽத்ய ஸபலஶ்ச பரிஶ்ரமஃ

அவர் தேவனைப் போல் நந்தி நிற்கும் இடத்துக்குச் சென்றார்; இன்று என் வாழ்க்கை அர்த்தமடைந்தது, என் முயற்சியும் பலனடைந்தது.

யந்மே த்ரு'ஷ்டஃ ஸுராத்யக்ஷஃ ஸர்வலோககுருர்ஹரிஃ

ஏனெனில் நான் தேவர்களின் தலைவனும், உலகங்களுக்கு ஆசானுமான ஹரியைப் பார்த்துள்ளேன்.

யச்ச மே ப்ரபுரவ்யக்ரஃ ப்ரீதஃ பாபஹரோ ஹரஃ

மேலும் பாவங்களை நீக்கும் ஹரன் அமைதியுடன் மகிழ்ச்சியாய் என்மீது அருள் செய்தார்.

பரோ மேऽநுக்ரஹஃ ஸோऽத்ர பூதோऽஸ்மி கலு ஸாம்ப்ரதம்

இது எனக்கு மிக உயர்ந்த அருளாகும்; இப்போது நிச்சயமாக நான் தூய்மையடைந்தேன்.

மாமுத்திஶ்ய ஹிதம் தத்யம் ததைவ ச ந சாந்யதா

அவர் எனக்காக உண்மையும் நன்மையும் பேசினார், வேறு எதுவும் இல்லை.