வராஹபுராணம்

பிந்நேந்த்ரநீலவிமலைர்தௌதைஃ ப்ரஸ்ரவணாம்புபிஃ

பிரிந்த நீலக்கல் போல் தூய்மையான, சுத்தமான நீரூற்றுகளால் அந்த இடம் அழகாக இருந்தது.

ஶக்ரசாபநிபை ரம்யைஃ குபேரபவநத்யுதௌ

இந்திரனின் வில்லைப் போல் அழகாகவும், குபேரனின் அரண்மனை போல் பிரகாசமாகவும் இருந்தது.

க்ரீடத்பிர்தேவமிதுநேர்ந்ரு'த்யத்பிஶ்சாப்ஸரோகணைஃ 213.

அங்கே தேவர்கள் தம்பதிகள் விளையாடி, அப்சரக்கள் குழுவாக நடனமாடினார்கள்.

கல்ஹாரகுஸுமோபேதே ஹம்ஸஸாரஸஸேவிதே

கல்ஹார மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அங்கு அன்னங்கள் மற்றும் கொக்குகள் வந்து திரண்டிருந்தன.

கஜயூதாநுகீர்ணாபிர்ஜுஷ்டாபிர்ம்ரு'கபக்ஷிபிஃ

யானை கூட்டங்கள் சூழ, மிருகங்களும் பறவைகளும் நிறைந்திருந்தன.

கிந்நரோத்கீதகுஹரே பரபுஷ்டநிநாதிதே

அங்கே கின்னரர்கள் பாடும் குகைகளில், வேறு உயிரினங்களின் ஒலிகளும் ஒலித்தன.

தாராபாதைஶ்ச தோயாநாம் விஸ்புலிங்கைஃ ஸஹஸ்ரஶஃ

அந்த இடத்தில், நீர் அருவிகள் பல இடங்களில் விழுந்து, ஆயிரக்கணக்கான மின்னல் ஒளியுடன் ஜொலித்தன.

ஸர்வர்துகவநோத்யாநே புஷ்பாகரஸுஶோபிதே

அனைத்து காலங்களிலும் அழகாக இருக்கும் அந்த வனோத்யானம் மலர் குழுக்களால் மேலும் அழகுபெற்றது.

தஸ்மிந்கிரிவரே ரம்யே ஸேவிதவ்யே ஸுஶோபநே

அந்த அழகான, சிறந்த, வழிபடத்தக்க மலையில்,

வரதஸ்தத்ர பகவாந்ஸ்தாணுர்நாம மஹேஶ்வரஃ

அங்கே அருள்புரியும் பகவான், 'ஸ்தாணு' என அழைக்கப்படும் மகேஸ்வரர், வரங்களை வழங்கி இருந்தார்.

பக்தாநுகம்பீ ஸ ஶ்ரீமாந்கிரீந்த்ரஸுதயா ஸஹ

அவர் பக்தர்களுக்கு கருணை காட்டும், மகிமைமிக்கவர்; மலை அரசரின் மகளுடன் சேர்ந்து அங்கு திகழ்ந்தார்.

விமாநயாயிநஃ ஸர்வே தம் தேவமஜமவ்யயம்

வானத்தில் பறக்கும் எல்லோரும் பிறப்பில்லாத, அழியாத அந்த தேவனை அடைகின்றார்கள்.

அந்யே தேவநிகாயாஶ்ச ஸேவிதும் ப்ரபதந்தி தம் 213.

மற்ற தேவகணங்களும் அவரை சேவிக்கத் தாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

ஆரிராதயிஷுஃ ஶர்வம் தபஸ்தேபே ஸுதாருணம்

சர்வனை மகிழ்விக்க விரும்பி, அவர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

ஊர்த்வபாஹுர்நிராலம்பஸ்தோயாऽநிலஹுதாஶநைஃ

கைகளை உயர்த்தி, எந்த ஆதரவுமின்றி, நீர், காற்று, நெருப்பு ஆகியவற்றால் வாழ்ந்தார்.

ஜபபுஷ்போபஹாரைஶ்ச காலேகாலே முநிஃ ஸதா

அந்த முனிவர் எப்போதும் சரியான நேரத்தில் ஜபமும் பூமாலையும் அர்ப்பணித்தார்.

உக்ரேண தபஸாத்மாநம் யோஜயாமாஸ ஸுவ்ரதஃ

தனது விரதத்தில் உறுதியுடன், அவர் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டார்.

க்ஷாமோऽபூத்க்ரு'ஷ்ணவர்ணஶ்ச ததஃ ப்ரீதஶ்ச ஶங்கரஃ

அவர் மெலிந்து, கருப்பு நிறமாக ஆனார்; அப்போது சங்கரன் மகிழ்ந்தார்.

அத்ரு'ஶ்யம் பஶ்ய மே ரூபம் வத்ஸ ப்ரீதோऽஸ்மி தே முநே

காண முடியாத என் உருவத்தை நீ காண், பிள்ளையே; முனிவரே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன்.

ஸஹஸ்ரஸூர்யகிரணம் ஜ்வாலாமாலிநமூர்ஜிதம்

அது ஆயிரம் சூரியனின் கதிர்களைப் போல் ஜொலித்து, தீப்பொதியில் சூழப்பட்டு, சக்தியுடன் இருந்தது.

ஜடாஜூடதடாஶ்லிஷ்டம் சந்த்ராலம்க்ரு'தஶேகரம்

அவரது ஜடைகள் ஒன்றாக கட்டப்பட்டு, அதன் மீது சந்திரன் அலங்காரமாக இருந்தது.

ப்ராதேஶமாத்ரம் ருசிரம் ஶதஶீர்ஷம் ஶதோதரம் 213.

அழகாக, ஒரு விரல் அளவில், நூறு தலைகளும் நூறு வயிறுகளும் கொண்ட உருவம்.

அணீயஸாமணீயாம்ஸம் ப்ரு'ஹதாம் து ப்ரு'ஹத்தரம்

அதிக சிறியதைவிட சிறியது, மிகப் பெரியதைவிட பெரிது.

த்ரு'ஷ்ட்வா தேவம் மஹாதேவம் ஹ்ரு'ஷ்டரோமா மஹாதபாஃ

அந்த மகாதேவனைப் பார்த்து, அந்த தவசு மகிழ்ச்சியில் ரோமஞ்சிதனானார்.

ப்ராஞ்ஜலிஃ ப்ரணதோ பூத்வாऽக்ரு'ணாத்ப்ரஹ்ம ஸநாதநம்

கைகளை கூப்பி, தலை குனிந்து, அவர் அந்த சனாதன பிரம்மனைப் புகழ்ந்தார்.

ஜகத்போக்த்ரே த்ரிநேத்ராய ஶம்கராய ஶிவாய ச

உலகத்தைப் பாதுகாக்கும் மூன்று கண்கள் உடையவருக்கும், சங்கரனுக்கும், சிவனுக்கும்,

நீலகண்டாய பீமாய பூதபவ்யபவாய ச

நீலக்கண்டனுக்கும், பயங்கரனுக்கும், கடந்த, நிகழும், வருவானாகியவருக்கும்,

கணாநாம் பதயே ஸ்ரஷ்ட்ரே ஸம்க்ஷேப்த்ரே பீஷணாய ச

கணங்களின் தலைவனுக்கும், படைப்பாளிக்கும், அழிப்பவருக்கும், பயங்கரனுக்கும்,

ப்ரேதாவாஸநிவாஸாய ருத்ராய வரதாய ச

சிதை இடங்களில் வாழ்பவருக்கும், ருத்ரனுக்கும், வரம் அளிப்பவருக்கும்.