வராஹபுராணம்

க்ஷேத்ரஸ்ய கி ப்ரமாணம் ஸ்யாத்கிஞ்ச தீர்தபலம் ஸ்ம்ரு'தம்

அந்த புனித நிலத்தின் அளவு எவ்வளவு? அங்கு நினைவுகூரப்படும் தீர்த்தத்தின் பலன் என்ன?

ஸர்வைஸ்த்வத்ப்ரமுகைர்தேவைஃ கதமாஸாதிதம் புநஃ

நீ முன்னிலையாக, எல்லா தேவர்களும் அதை எவ்வாறு மீண்டும் பெற்றார்கள்?

யதா யத்ர ச யஸ்தத்ர விதிஃ ஸம்யகநுஷ்டிதஃ 213.

அங்கு எப்போது, எங்கு, யார், எந்த முறையில் அந்த வழிபாடு முறையாக நடத்தப்பட்டது?

ஏவமுக்தஃ ஸ பகவாந்ப்ரஹ்மா ப்ரஹ்மவிதாம் வரஃ

இவ்வாறு கேட்டபோது, எல்லா ஞானிகளிலும் முதன்மையான பிரம்மா பகவான் அங்கு இருந்தார்.

ப்ரஹ்மோவாச புராணமேதத்ப்ரஹ்மர்ஷே ஸரஹஸ்யம் யதாஶ்ருதம்

பிரம்மா கூறினார்: பிரம்மர்ஷி, இந்தப் புராணம் மிகவும் ரகசியமானது; நான் கேட்டபடியே இதை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

அஸ்தி பூதரராஜஸ்ய மந்தரஸ்யோத்தரே ஶுசௌ

புனிதமான மந்தர மலையின் வடக்கில்,

வஜ்ரஸ்படிகபாஷாணஃ ப்ரவாலாம்குரஶர்க்கரஃ

வஜ்ரம் போல் உறுதியான சாம்பல் கல், பவளம் முளைக்கும் மணல் கலந்த ஒரு இடம் உள்ளது.

விசித்ரகுஸுமோபேதைர்லதாமஞ்ஜீரதாரிபிஃ

அங்கே பலவிதமான மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கொடிகள், மலர் குலைகள் தூக்கிக்கொண்டு வளர்கின்றன.

தர்யஸ்தத்ராதிகம் ரேஜுர்நாநாதாதுபரிஸ்ரவைஃ

அந்த இடத்தில், பலவகை கனிமங்கள் வழிந்தோடும் பள்ளத்தாக்குகள் மிகவும் பிரகாசமாக இருந்தன.

தேऽத்ர கேதகிகண்டாஶ்ச கும்தகம்டாஶ்ச புஷ்பிதாஃ

அங்கே கேதகை மற்றும் குண்ட மலர்களின் கூட்டங்கள் மலர்ந்திருந்தன.

பிந்நேந்த்ரநீலவிமலைர்தௌதைஃ ப்ரஸ்ரவணாம்புபிஃ

பிரிந்த நீலக்கல் போல் தூய்மையான, சுத்தமான நீரூற்றுகளால் அந்த இடம் அழகாக இருந்தது.

ஶக்ரசாபநிபை ரம்யைஃ குபேரபவநத்யுதௌ

இந்திரனின் வில்லைப் போல் அழகாகவும், குபேரனின் அரண்மனை போல் பிரகாசமாகவும் இருந்தது.

க்ரீடத்பிர்தேவமிதுநேர்ந்ரு'த்யத்பிஶ்சாப்ஸரோகணைஃ 213.

அங்கே தேவர்கள் தம்பதிகள் விளையாடி, அப்சரக்கள் குழுவாக நடனமாடினார்கள்.

கல்ஹாரகுஸுமோபேதே ஹம்ஸஸாரஸஸேவிதே

கல்ஹார மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அங்கு அன்னங்கள் மற்றும் கொக்குகள் வந்து திரண்டிருந்தன.

கஜயூதாநுகீர்ணாபிர்ஜுஷ்டாபிர்ம்ரு'கபக்ஷிபிஃ

யானை கூட்டங்கள் சூழ, மிருகங்களும் பறவைகளும் நிறைந்திருந்தன.

கிந்நரோத்கீதகுஹரே பரபுஷ்டநிநாதிதே

அங்கே கின்னரர்கள் பாடும் குகைகளில், வேறு உயிரினங்களின் ஒலிகளும் ஒலித்தன.

தாராபாதைஶ்ச தோயாநாம் விஸ்புலிங்கைஃ ஸஹஸ்ரஶஃ

அந்த இடத்தில், நீர் அருவிகள் பல இடங்களில் விழுந்து, ஆயிரக்கணக்கான மின்னல் ஒளியுடன் ஜொலித்தன.

ஸர்வர்துகவநோத்யாநே புஷ்பாகரஸுஶோபிதே

அனைத்து காலங்களிலும் அழகாக இருக்கும் அந்த வனோத்யானம் மலர் குழுக்களால் மேலும் அழகுபெற்றது.

தஸ்மிந்கிரிவரே ரம்யே ஸேவிதவ்யே ஸுஶோபநே

அந்த அழகான, சிறந்த, வழிபடத்தக்க மலையில்,

வரதஸ்தத்ர பகவாந்ஸ்தாணுர்நாம மஹேஶ்வரஃ

அங்கே அருள்புரியும் பகவான், 'ஸ்தாணு' என அழைக்கப்படும் மகேஸ்வரர், வரங்களை வழங்கி இருந்தார்.

பக்தாநுகம்பீ ஸ ஶ்ரீமாந்கிரீந்த்ரஸுதயா ஸஹ

அவர் பக்தர்களுக்கு கருணை காட்டும், மகிமைமிக்கவர்; மலை அரசரின் மகளுடன் சேர்ந்து அங்கு திகழ்ந்தார்.

விமாநயாயிநஃ ஸர்வே தம் தேவமஜமவ்யயம்

வானத்தில் பறக்கும் எல்லோரும் பிறப்பில்லாத, அழியாத அந்த தேவனை அடைகின்றார்கள்.

அந்யே தேவநிகாயாஶ்ச ஸேவிதும் ப்ரபதந்தி தம் 213.

மற்ற தேவகணங்களும் அவரை சேவிக்கத் தாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

ஆரிராதயிஷுஃ ஶர்வம் தபஸ்தேபே ஸுதாருணம்

சர்வனை மகிழ்விக்க விரும்பி, அவர் கடுமையான தவம் செய்தார்.

ஊர்த்வபாஹுர்நிராலம்பஸ்தோயாऽநிலஹுதாஶநைஃ

கைகளை உயர்த்தி, எந்த ஆதரவுமின்றி, நீர், காற்று, நெருப்பு ஆகியவற்றால் வாழ்ந்தார்.

ஜபபுஷ்போபஹாரைஶ்ச காலேகாலே முநிஃ ஸதா

அந்த முனிவர் எப்போதும் சரியான நேரத்தில் ஜபமும் பூமாலையும் அர்ப்பணித்தார்.

உக்ரேண தபஸாத்மாநம் யோஜயாமாஸ ஸுவ்ரதஃ

தனது விரதத்தில் உறுதியுடன், அவர் கடும் தவத்தில் ஈடுபட்டார்.

க்ஷாமோऽபூத்க்ரு'ஷ்ணவர்ணஶ்ச ததஃ ப்ரீதஶ்ச ஶங்கரஃ

அவர் மெலிந்து, கருப்பு நிறமாக ஆனார்; அப்போது சங்கரன் மகிழ்ந்தார்.

அத்ரு'ஶ்யம் பஶ்ய மே ரூபம் வத்ஸ ப்ரீதோऽஸ்மி தே முநே

காண முடியாத என் உருவத்தை நீ காண், பிள்ளையே; முனிவரே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்துள்ளேன்.