வராஹபுராணம்

ஸ்வகர்ம புஜ்யதே தாத ஸம்பூதைர்யத்க்ரு'தம் ஸ்வயம்

ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் செய்த காரியங்களைத் தாமே அனுபவிக்கிறார்கள், அன்பானவரே.

வாயுநா பாவிதா ஸம்ஜ்ஞா ஸம்ஸாரே ஸா த்ரு'டீக்ரு'தா

காற்றால் உருவாகும் அறிவு, இவ்வுலக வாழ்வில் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

அபிகாதாபிபூதஸ்து ஆத்மநாத்மாநமுத்தரேத்

எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும், தன் ஆத்மாவால் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்.

பந்தும் பந்துபரிக்லேஶம் நிர்மிதம் பூர்வகர்மபிஃ

ஒரு உறவினர், மற்ற உறவினருக்குத் தொல்லை தருபவர், கடந்த காலச் செயல்களின் விளைவாக உருவாகிறார்.

மித்யாப்ரவ்ரு'த்தஃ ஶப்தோऽயம் ஜகத்ப்ரமதி ஸர்வஶஃ

இச்சொல் உண்மையில்லாமல் உண்டாகி, இந்த உலகை எல்லா வழியிலும் குழப்புகிறது.

யதா யதா க்ஷயம் யாதி ஹ்யஶுபம் புருஷஸ்ய வை

ஒரு மனிதரின் தீமை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து போகும் போது,

ஸம்ஸாரே ப்ராப்ததோஷஸ்ய ஜாயமாநஸ்ய தேஹிநஃ 210.

உலகில் பிறந்து, குறைகள் பெற்ற உடலுடன் வாழும் உயிருக்கு,

ஶுபாஶுபகரீம் புத்திம் லபதே பௌர்வதைஹிகீம் க்லேஶக்ஷயம் பாபஹரம் ஶுபம் கர்ம கரோத்யத

முந்தைய பிறவிகளால் நல்லதும் கெட்டதும் செய்யும் புத்தி கிடைக்கிறது; துன்பம் தீரும் போது, பாவத்தை நீக்கும் நற்காரியம் செய்கிறான்.

ஶுபாஶுபம் நரஃ ப்ராப்ய கர்மாகர்ம ததைவ ச

மனிதன் நல்லதும் கெட்டதும் அடைந்து, அதேபோல் செயலும் செய்யாமலும் செய்கிறான்.

ஸ்வர்கஃ ஶுபபலப்ராப்திர்நிரயஃ பாபஸம்பவஃ

வானுலகம் என்பது நற்காரியத்தின் பலனை அடைவது; நரகம் என்பது பாவத்தால் உண்டாகும்.

நாரத உவாச ஶுபஸ்யேஹ பவேதவ்ரு'த்திரஶுபஸ்ய க்ஷயோऽபி வா

நாரதர் கேட்டார்: இந்த உலகில், நன்மை குறையுமா அல்லது தீமை அழியுமா?

மநஸா கர்மணா வாபி தபஸா சரிதேந வா

மனதாலும், செய்கையாலும், தவத்தாலும், நடத்தை மூலமாகவும்,

யம உவாச கீர்த்தயிஷ்யாமி தே ஸம்யக்பாபதோஷக்ஷயம் ஸதா

யமன் சொன்னார்: பாவமும் குறைகளும் எப்போதும் எவ்வாறு அழிகின்றன என்பதை நான் உனக்கு தெளிவாகச் சொல்கிறேன்.

ப்ரணம்ய ஶிரஸா ஸம்யக்பாபபுண்யகராய ச

பாவமும் புண்யமும் உண்டாக்கும் இறைவனுக்கு என் தலையினால் வணங்கி,

யேந ஸ்ரு'ஷ்டமிதம் ஸர்வம் த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம்

இம்மூன்று உலகங்களும், அசையும் அசையாதவையும், யாரால் உருவானதோ,

யஃ ஸமஃ ஸர்வபூதேஷு ஜிதாத்மா ஶாந்தமாநஸஃ

அவர் எல்லா உயிர்களிடமும் சமமானவர், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவர், மனம் அமைதியானவர்.

தத்த்வார்தம் வேத்தி யஃ ஸம்யக்புருஷம் ப்ரக்ரு'திம் ததா 210.

அவர் உண்மையாகவே தத்துவத்தின் பொருளையும், மனிதனையும், இயற்கையையும் அறிந்தவர்.

குணாகுணபரிஜ்ஞாதா ஹ்யக்ஷயஸ்ய க்ஷயஸ்ய ச

அழியாததும் அழியும் தன்மையும், குணமும் குணமின்மையும் அறிந்தவர்.

ஸ்வதேஹே பரதேஹே ச ஸுகதுஃகேந நித்யஶஃ

தன் உடலிலும் பிறர் உடலிலும் என்றும் இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிப்பவர்.

அஹிம்ஸ்ரஃ ஸர்வபூதேஷு த்ரு'ஷ்ணாக்ரோதவிவர்ஜிதஃ

அவர் எல்லா உயிர்களிடமும் அகவாயம் இல்லாதவர், ஆசையும் கோபமும் இல்லாதவர்.

ப்ராணாயாமைஶ்ச நிர்க்ரு'ஹ்ய த்வதஃ ஸந்தாரணாநி ச

உயிர் மூச்சை கட்டுப்படுத்தி, கீழ் உறுப்புகளையும் அடக்கி,

நிராஶஃ ஸர்வதஸ்திஷ்டேதிஷ்டார்தேஷு ந லோலுபஃ

எங்கும் ஆசை இல்லாமல், விரும்பும் பொருட்களில் பேராசை இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்.

ஶ்ரத்ததாநோ ஜிதக்ரோதஃ பரத்ரவ்யவிவர்ஜகஃ

நம்பிக்கையுடன், கோபத்தை வென்று, பிறருடைய செல்வத்தைத் தவிர்த்து நடக்க வேண்டும்.

குருஶுஶ்ரூஷயா யுக்தஸ்த்வஹிம்ஸாநிரதஶ்ச யஃ

ஆசானை பக்தியுடன் சேவை செய்து, எப்போதும் அஹிம்சையில் நிலைத்திருப்பவன் உயர்ந்தவன்.

ப்ரஶஸ்தாநி ச யஃ குர்யாதப்ரஶஸ்தாநி வர்ஜயேத்

புகழப்படும் செயல்களைச் செய்து, பழிக்கப்படும் செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

யோऽபிகச்சதி தீர்தாநி விஶுத்தேநாந்தராத்மநா

உள் மனம் தூய்மையாக வைத்து, புனிதத் தலங்களை அடையும் வன் உயர்ந்தவன்.

உத்தாய ப்ராஹ்மணம் கச்சேந்நரோ பக்த்யா ஸமந்விதஃ 210.

எழுந்து, பக்தியுடன் ஒரு பிராமணரிடம் சென்று வணங்க வேண்டும்.

நாரத உவாச உபபந்நம் ச யுக்தம் ச தத்த்வயா ஸமுதாஹ்ரு'தம்

நாரதர் சொன்னார்: நீ கூறியது முறையாகவும் பொருத்தமாகவும் உள்ளது.

விவிதைஃ காரணோபாயைஃ ஸம்யக்தத்த்வார்ததர்ஶிதைஃ

பல காரணங்களும் முறைகளும் கொண்டு, நீ உண்மை பொருளைத் தெளிவாகக் காட்டினாய்.