வராஹபுராணம்

மநஸா நிஶ்சிதாத்மாநஸ்த்யக்த்வா ஸர்வப்ரியாப்ரியம்

அவர்கள் மனதில் உறுதி கொண்டு, எல்லா விருப்பங்களையும் வெறுப்புகளையும் விட்டுவிடுகிறார்கள்.

ஶ்ருதா லோகே ஶ்ருதிஸ்தாத ஶ்ரேயோதர்மா ஹி நித்யஶஃ

உலகத்தில் இந்த மரபு கேட்கப்பட்டதே; நற்குணம் நிறைந்த வழியே எப்போதும் உயர்ந்தது, அன்பானவரே.

கஸ்யைதச்சேஷ்டிதம் தாத கர்த்தா காரயிதாபி வா

இதைச் செய்தவர் யார், அன்பானவரே? செய்பவர் யார், செய்விக்கிறவர் யார்?

கம் வா த்வேஷம் புரஸ்க்ரு'த்ய மதிஸ்தஸ்ய ப்ரவர்த்ததே

யாரை வெறுத்து அவன் மனம் இவ்வாறு நடக்கிறது?

யத்யேவம் து மயா குஹ்யம் துர்விஜ்ஞேயம் ஸுரைரபி

இப்படி என்றால், தேவர்களுக்கே எளிதில் புரியாத ரகசியத்தை நான் கேட்கிறேன்.

நாரதேநைவமுக்தஸ்து தர்மராஜோ மஹாமநாஃ

இவ்வாறு நாரதர் கேட்டபோது, தர்மராஜன், பெரிய மனம் கொண்டவர்,

யம உவாச த்வதுக்த்யா மே கதயதஃ ஶ்ரு'ணுஷ்வாவஹிதோऽநக ।। 210.

யமன் சொன்னார்: நீர் கேட்டதற்கேற்ப நான் கூறுகிறேன்; பாவமில்லாதவரே, கவனமாகக் கேளுங்கள்.

ந கஶ்சித்த்ரு'ஶ்யதே லோகே கர்த்தா காரயிதாபி வா

உலகத்தில் செய்பவரும் செய்விக்கிறவரும் யாரும் காணப்படுவதில்லை.

யஸ்ய வை கீர்த்த்யதே நாம யேந சாஜ்ஞாப்யதே ஜகத்

யாருடைய பெயர் புகழப்படுகிறது, யாரால் உலகம் ஆளப்படுகிறது,

திவ்யேऽஸ்மிந் ஸதஸி ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மர்ஷிகணஸம்வ்ரு'தே

இந்தத் தெய்வீகமான சபையில், பிரம்மரிஷிகள் சூழ்ந்திருக்கும் போது, பிராமணரே,

ஸ்வகர்ம புஜ்யதே தாத ஸம்பூதைர்யத்க்ரு'தம் ஸ்வயம்

ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் செய்த காரியங்களைத் தாமே அனுபவிக்கிறார்கள், அன்பானவரே.

வாயுநா பாவிதா ஸம்ஜ்ஞா ஸம்ஸாரே ஸா த்ரு'டீக்ரு'தா

காற்றால் உருவாகும் அறிவு, இவ்வுலக வாழ்வில் உறுதியாக நிலைபெற்றுள்ளது.

அபிகாதாபிபூதஸ்து ஆத்மநாத்மாநமுத்தரேத்

எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும், தன் ஆத்மாவால் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ள வேண்டும்.

பந்தும் பந்துபரிக்லேஶம் நிர்மிதம் பூர்வகர்மபிஃ

ஒரு உறவினர், மற்ற உறவினருக்குத் தொல்லை தருபவர், கடந்த காலச் செயல்களின் விளைவாக உருவாகிறார்.

மித்யாப்ரவ்ரு'த்தஃ ஶப்தோऽயம் ஜகத்ப்ரமதி ஸர்வஶஃ

இச்சொல் உண்மையில்லாமல் உண்டாகி, இந்த உலகை எல்லா வழியிலும் குழப்புகிறது.

யதா யதா க்ஷயம் யாதி ஹ்யஶுபம் புருஷஸ்ய வை

ஒரு மனிதரின் தீமை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து போகும் போது,

ஸம்ஸாரே ப்ராப்ததோஷஸ்ய ஜாயமாநஸ்ய தேஹிநஃ 210.

உலகில் பிறந்து, குறைகள் பெற்ற உடலுடன் வாழும் உயிருக்கு,

ஶுபாஶுபகரீம் புத்திம் லபதே பௌர்வதைஹிகீம் க்லேஶக்ஷயம் பாபஹரம் ஶுபம் கர்ம கரோத்யத

முந்தைய பிறவிகளால் நல்லதும் கெட்டதும் செய்யும் புத்தி கிடைக்கிறது; துன்பம் தீரும் போது, பாவத்தை நீக்கும் நற்காரியம் செய்கிறான்.

ஶுபாஶுபம் நரஃ ப்ராப்ய கர்மாகர்ம ததைவ ச

மனிதன் நல்லதும் கெட்டதும் அடைந்து, அதேபோல் செயலும் செய்யாமலும் செய்கிறான்.

ஸ்வர்கஃ ஶுபபலப்ராப்திர்நிரயஃ பாபஸம்பவஃ

வானுலகம் என்பது நற்காரியத்தின் பலனை அடைவது; நரகம் என்பது பாவத்தால் உண்டாகும்.

நாரத உவாச ஶுபஸ்யேஹ பவேதவ்ரு'த்திரஶுபஸ்ய க்ஷயோऽபி வா

நாரதர் கேட்டார்: இந்த உலகில், நன்மை குறையுமா அல்லது தீமை அழியுமா?

மநஸா கர்மணா வாபி தபஸா சரிதேந வா

மனதாலும், செய்கையாலும், தவத்தாலும், நடத்தை மூலமாகவும்,

யம உவாச கீர்த்தயிஷ்யாமி தே ஸம்யக்பாபதோஷக்ஷயம் ஸதா

யமன் சொன்னார்: பாவமும் குறைகளும் எப்போதும் எவ்வாறு அழிகின்றன என்பதை நான் உனக்கு தெளிவாகச் சொல்கிறேன்.

ப்ரணம்ய ஶிரஸா ஸம்யக்பாபபுண்யகராய ச

பாவமும் புண்யமும் உண்டாக்கும் இறைவனுக்கு என் தலையினால் வணங்கி,

யேந ஸ்ரு'ஷ்டமிதம் ஸர்வம் த்ரைலோக்யம் ஸசராசரம்

இம்மூன்று உலகங்களும், அசையும் அசையாதவையும், யாரால் உருவானதோ,

யஃ ஸமஃ ஸர்வபூதேஷு ஜிதாத்மா ஶாந்தமாநஸஃ

அவர் எல்லா உயிர்களிடமும் சமமானவர், தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவர், மனம் அமைதியானவர்.

தத்த்வார்தம் வேத்தி யஃ ஸம்யக்புருஷம் ப்ரக்ரு'திம் ததா 210.

அவர் உண்மையாகவே தத்துவத்தின் பொருளையும், மனிதனையும், இயற்கையையும் அறிந்தவர்.

குணாகுணபரிஜ்ஞாதா ஹ்யக்ஷயஸ்ய க்ஷயஸ்ய ச

அழியாததும் அழியும் தன்மையும், குணமும் குணமின்மையும் அறிந்தவர்.

ஸ்வதேஹே பரதேஹே ச ஸுகதுஃகேந நித்யஶஃ

தன் உடலிலும் பிறர் உடலிலும் என்றும் இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிப்பவர்.