வராஹபுராணம்

ரதைர்திவ்யம் விமாநம் து ஶிபிகாம் சைவ மாநவஃ

ரதம் தந்தால், மனிதன் தெய்வீகமான வானரதத்தையும், பல்லக்கையும் பெறுவான்.

அபயஸ்ய ப்ரதாநேந ஸர்வகாமாநவாப்நுயாத்

பயமில்லாத நிலையை தானம் செய்தால், எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஸம்ஸாரசக்ரே புருஷவிலோபநம் நாம ஸப்தாதிகத்விஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராகபுராணத்தில், 'சம்சார சக்கரத்தில் மனிதர்களை மயக்கும்' என்ற இருநூற்றி எழுபதாவது அதிகாரம் முடிந்தது.

அத பதிவ்ரதோபாக்யாநவர்ணநம் முஹூர்த்தஸ்ய து காலஸ்ய திவ்யாபரணபூஷிதாந்

இப்போது, கணவனைப் பற்றிய உண்மையான மனைவியின் கதையைச் சொல்கிறேன்: அந்த நேரத்தில், தெய்வீக ஆபரணங்கள் அணிந்திருந்தார்கள்—

ப்ராஹ்மணாஸ்தபஸா ஸித்தாஃ ஸபத்நீகாஃ ஸபாந்தவாஃ

தவம் செய்து সিদ্ধி பெற்ற பிராமணர்கள், தங்கள் மனைவிகளும் உறவினர்களும் உடன் இருந்தார்கள்.

விவர்ணவதநோ ராஜா ப்ரபாதேஜோவிவர்ஜிதஃ

அந்த அரசன் முகம் வாடியதாகவும், பிரகாசமும் ஒளியும் இழந்தவராகவும் இருந்தான்.

தம் ததா நிஷ்ப்ரபம் த்ரு'ஷ்ட்வா தர்மராஜம் தபோதநஃ

அப்படிப் பிரகாசம் இழந்த தர்மராஜனை, அந்த தவசு பார்த்தான்.

அபி த்வம் ப்ராஜமாநஸ்து பஶோஃ பதிரிவாபரஃ

நீ இன்னொரு மாடு மேய்ப்பவரைப் போல ஒளிவீசுகிறாய்.

விநிஃஶ்வஸந்யதா நாகஃ கஸ்மாத்த்வம் பரிதப்யஸே

நீ ஏன் பாம்பு போல ஆழ்ந்த மூச்சு விடுகிறாய், ஏன் இவ்வளவு துக்கப்படுகிறாய்?

யம உவாச யந்மயா ஹீத்ரு'ஶம் த்ரு'ஷ்டம் ஶ்ரூயதாம் தந்மஹாமுநே

யமன் சொன்னான்: மகா முனிவரே, நான் கண்டதை நீ கேள்.

யாயாவராஸ்து யே விப்ரா உஞ்சவ்ரு'த்திபராயணாஃ

உலகில் சுற்றி, உஞ்சி வாழ்வை பின்பற்றும் அந்தப் பிராமணர்கள்,

அதிதிப்ரியகாஶ்சைவ நித்யயுக்தா ஜிதேந்த்ரியாஃ

விருந்தினரை மகிழ்வுடன் ஏற்று, எப்போதும் தியானத்தில் இருந்து, மனத்தை அடக்கி வாழ்கிறார்கள்.

ந ச மாமுபதிஷ்டந்தி ந சைவ வஶகா மம 208.

அவர்கள் என்னை அணுகுவதும் இல்லை; எனக்கு கீழ்ப்படிவதும் இல்லை.

திவ்யகந்தைர்விலிப்தாங்கா மால்யபூஷிதவாஸஸஃ

அவர்கள் தேவ வாசனையால் பூசப்பட்டு, மாலையும் நறுமண உடைகளும் அணிந்திருப்பார்கள்.

ம்ரு'த்யோ திஷ்டஸி கஸ்யார்தே கோ வா ம்ரு'த்யுஃ கதம் பவேத்

மரணமே, நீ இங்கு யாருக்காக நிற்கிறாய்? மரணம் யார், அது எப்படி உண்டாகிறது?

லோபாஸக்தாந்ஸதா ஹம்ஸி பாபிஷ்டாந்தர்மவர்ஜிதாந்

நீ எப்போதும் பேராசையில் மூழ்கி, பாவம் செய்த, தர்மம் இல்லாதவர்களை அழிக்கிறாய்.

நிக்ரஹாநுக்ரஹௌ நாபி மயா ஶக்யௌ மஹாத்மநாம்

பெரிய மனம் கொண்டவர்களுக்கு தண்டனை கொடுக்கவும், அருள் செய்யவும் எனக்கு முடியாது.

ஏதஸ்மிந்நந்தரே தத்ர விமாநேந மஹாத்யுதிஃ

அந்த நேரத்தில், அங்கு ஒரு பிரகாசமானவர் வானரதத்தில் வந்தார்.

மஹதா தூர்யகோஷேண ஸம்ப்ராப்தா ப்ரியதர்ஶநா

பெரிய இசைக்கருவிகள் ஒலிக்க, அழகாகத் தோன்றும் அவள் அங்கு வந்தாள்.

ஸாப்ரவீத்து விமாநஸ்தா ஸாதயந்தீ ஶுபாங்கநா

வானரதத்தில் நின்று, அழகான உடலமைப்புடன் அந்த நல் பெண்மணி பேசினாள்.

பதிவ்ரதோவாச மைவமீர்ஷாம் குருஷ்வ த்வம் ப்ராஹ்மணேஷு தபஸ்விஸு அசிந்த்யாஃ ஸர்வபூதாநாம் ப்ராஹ்மணா வேதபாரகாஃ

பதிவிரதை சொன்னாள்: நீ தவம் செய்யும் பிராமணர்களிடம் பொறாமை கொள்ளாதே; வேதங்களை அறிந்த பிராமணர்கள் எல்லா உயிர்களுக்கும் புரியாதவர்கள்.

ப்ராஹ்மணாஃ ஸததம் பூஜ்யா ப்ராஹ்மணாஃ ஸர்வதேவதாஃ 208.

பிராமணர்கள் எப்போதும் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்; பிராமணர்கள் எல்லா தேவர்களும் ஆவர்.

த்வயா ஶுபாஶுபம் கர்ம நித்யம் பூஜா மநஸ்விநாம்

நீ நல்லதும் கெட்டதும் எனும் செயல்களை எப்போதும் ஞானிகளிடம் அர்ப்பணிக்கிறாய்.

ப்ரயாதா ககநே த்ரு'ஷ்டா வித்யுத்ஸௌதாமிநீ யதா

அவள் வானில் மின்னல் போல ஒளிர்ந்து போனதைப் பார்த்தார்கள்.

அப்ரவீந்நாரதஸ்தத்ர தர்மராஜம் ததாகதம்

அங்கு நாரதர் வந்திருந்த தர்மராஜரிடம் பேசினார்.

நாரத உவாச யா த்வயா பூஜிதா ராஜந் ஹிதமுக்த்வா கதா புநஃ

நாரதர் சொன்னார்: அரசே, நீங்கள் ஆராதித்த அந்தவள், உங்களுக்கு நல்லது பேசிவிட்டு பின் சென்றவள்—

ஏததிச்சாம்யஹம் ஜ்ஞாதும் பரம் கௌதூஹலம் ஹி மே

இதன் பொருளை நான் அறிய விரும்புகிறேன்; எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.

யம உவாச ஏஷா மயா யதா தாத பூஜிதாபி ச க்ரு'த்ஸ்நஶஃ

யமன் சொன்னார்: என் பிள்ளையே, அவளை நான் முழுமையாக வழிபட்டும்—

புரா க்ரு'தயுகே தாத நிமிர்நாம மஹாயஶாஃ

பழைய காலத்தில், கிருதயுகத்தில், நிமி என்ற புகழ் மிகுந்த ஒரு மன்னன் இருந்தான்.