வராஹபுராணம்

ஹா த்ராஹி த்ராஹி புத்ரேதி க்ரந்தமாநஸ்ததஸ்ததஃ

அங்கே, 'அய்யோ! காப்பாற்று, காப்பாற்று, மகனே!' என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்தபடி, அவன் அழுகிறான்.

முஷ்டிபிஶ்ச கஶாபிஶ்ச வ்யாலைரங்ககதைரபி

கையால் அடிப்பதும், கயிறு கொண்டு அடிப்பதும், உடலில் பாம்புகளை வைத்து வேதனை செய்வதும் ஆகியவை நடக்கின்றன.

ஏவமேவாத்மகர்மாணி பர்யாயேண புநஃ புநஃ

இவ்வாறே, ஒருவரது சொந்த செயல்கள் மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ச்சியாக நிகழ்கின்றன.

பாதகாநி ச சத்வாரி ஸமாசாரேண பம்சமம்

நான்கு பெரிய பாவங்கள் உள்ளன; நடத்தை காரணமாக ஐந்தாவது ஒன்று சேர்கிறது.

ததாதிஷு ச ஸர்வேஷு குணாந்தரபதம் கதஃ 200.

அந்த ஆரம்பங்களில் எல்லாவற்றிலும், வேறு குணத்தின் பாதையில் செல்கின்றான்.

ததா வா ஸ்தாவரே தேஷு ஜாதஸ்ய ஹி பவேந்நரஃ

அப்போது, நிலைபெற்ற உயிர்களில் மனிதன் பிறக்கிறான்.

ஷஷ்டிவர்ஷஸஹஸ்ராணி ஷஷ்டிவர்ஷஶதாநி ச

அவன் அறுபது ஆயிரம் ஆண்டுகளும் அறுபது நூறு ஆண்டுகளும் வாழ்கிறான்.

ததோ நிவ்ரு'த்தகர்மா து ஸ்வேதஜஃ ஸம்பவேத்புநஃ

பின்னர் அவனது பழைய செயல்கள் முடிந்ததும், மீண்டும் வியர்வை மூலம் பிறக்கும் உயிராக ஆகிறான்.

ததஶ்ச பக்ஷிணாம் யோநிம் ஸர்வாம் ஸம்தரதே புநஃ

அதற்குப் பிறகு, எல்லா பறவைகளின் வகைகளிலும் பிறப்பை அடைகிறான்.

மாநுஷே ஶூத்ரதாம் யாதி லப்த்வா யதி து துஷ்யதி

மனிதராக பிறந்தால், முதலில் சூத்திரராக பிறக்கிறான்; திருப்தியுடன் இருந்தால் அதிலேயே நிலைபெறுகிறான்.

வைஶ்யாத்க்ஷத்ரியதாம் யாதி தஸ்மாச்ச ப்ராஹ்மணோ பவேத்

வணிகர் வகையிலிருந்து வீரராக, பின்னர் அந்த நிலையில் இருந்து பிராமணராக உயர்கிறான்.

துஃஶிக்ஷிதேந மநஸா ஹ்யாத்மத்ரோக்தா பவேத்ததா

நன்றாக பயிற்சியில்லாத மனதுடன் இருந்தால், தானே தன்னைத் தீங்கு செய்யும் நிலை ஏற்படுகிறது.

உபயுக்தோ நரோ ஜாதஃ பூர்வகர்மபிரந்விதஃ

முன்பு செய்த செயல்களின் விளைவாக, மனிதன் பிறந்து, அதற்கேற்றபடி வாழ்கிறான்.

ஸுராபஃ ஶ்யாவதந்தஶ்ச பூதிகந்தஶ்ச பாபக்ரு'த்

மது அருந்துபவன், கரும்பல் பற்கள் உடையவன், துர்நாற்றம் உடையவன், தீங்கு செய்பவன் ஆகியோர்.

ஸுவர்ணஹர்தா ச நரோ ப்ரஹ்மக்நேந ஸமோ ஹி ஸஃ

தங்கம் திருடும் மனிதன், பிராமணனை கொல்வதற்கு சமமான பாவம் செய்கிறான்.

யாவத்பிஃ கர்மபிஸ்தைஸ்தைஸ்தேஷு நிர்யாணவேஶ்மஸு

அந்த செயல்கள் நீடிக்கும் வரை, அந்த வெளியேறும் வீடுகளில் அவன் தங்குகிறான்.

வ்யாப்தம் மஹீதலம் ஸர்வமாபகாஶ்சாபி நிர்கதாஃ

முழு பூமி பரப்பும் நிரம்பி, நதிகள் எல்லாம் வற்றிப் போயுள்ளன.

ஸமுத்தஸ்தௌ மஹாநாதோ ஹாஹாகாரஸமாகுலஃ

பெரிய அலறல் எழுந்தது; 'ஆஹா' என்று கூச்சலிடும் குழப்பம் நிறைந்தது.

லௌஹயஷ்டிப்ரஹாரைஶ்ச ஆயுதைஶ்ச ஸுதாருணைஃ

இரும்புக் கம்பியால் அடிப்பதும், மிகக் கொடிய ஆயுதங்களால் தாக்குவதும் நடந்தது.

ஶ்ராந்தாஃ கர்மகரா தூதா மோஹேநாயத்தசேதஸஃ

செயலாளர்களும் தூதர்களும் மிகவும் சோர்வடைந்து, மனது குழப்பத்தில் மூடப்பட்டிருந்தார்கள்.

விஜ்ஞாபயேத்ததா தூதாஶ்சித்ரகுப்தம் மஹௌஜஸம்

அந்த நேரத்தில், தூதர்கள் பேராற்றல் கொண்ட சித்ரகுப்தரிடம் இதை அறிவிக்க வேண்டும்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஸம்ஸாரசக்ரே நரகயாதநாஸ்வரூபவர்ணநம் நாம த்விஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராகபுராணத்தில், Samsara என்ற வாழ்க்கைச் சக்கரத்தில் நரக வேதனைகளின் இயல்பை விவரிக்கும் இருநூறாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அத ராக்ஷஸகிம்கரயுத்தம் ததஸ்தே ஸஹிதாஃ ஸர்வே சாந்யோऽந்யாபிரதாஃ ஸதா

இப்போது ராட்சசர்களும் சேவகர்களும் இடையே யுத்தம் தொடங்கியது; அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக இணைந்து, ஒருவருக்கொருவர் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தார்கள்.

தூதா ஊசுஃ வயமந்யத்கரிஷ்யாமஃ ஸ்வாமிந்கார்யம் ஸுதுஷ்கரம்

தூதர்கள் கூறினார்கள்: 'நாங்கள் உங்களுக்காக இன்னொரு மிகக் கடினமான பணியைச் செய்வோம், ஐயா.'

அந்யே ஹி தாவத்தத்குர்யுர்யதேஷ்டம் தவ ஸுவ்ரத

மற்றவர்கள், நல்லொழுக்கமுள்ளவரே, இந்த விஷயத்தில் தாங்கள் விரும்பும் படி செய்யலாம்.

ததோ விவ்ரு'த்தரக்தாக்ஷஸ்தேந வாக்யேந ரோஷிதஃ

அப்போது, அந்த வார்த்தைகளால் கோபம் கொண்டு, கண்கள் சிவந்தவனாக அவர் ஆனார்.

அதூரே த்ரு'ஷ்டவாந்கம்சித்புருஷம் ஸ ஹ்யநாக்ரு'திம்

அருகில், வடிவமில்லாத ஒருவனை அவர் கண்டார்.

நிஃஸ்ரு'தஃ ஸ ச ரோஷேண சித்ரகுப்தேந தீமதா

அந்த அறிவுள்ள சித்ரகுப்தர் கோபத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார்.

நாநாரூபதரா கோரா நாநாபரணபூஷிதாஃ

பயங்கரமானவர்கள் பல்வேறு உருவங்களிலும், பலவகை ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.