வராஹபுராணம்

மஹாஸத்த்வோ மஹாதேஜாஃ ஜராமரணவர்ஜிதஃ

மிகுந்த பலமும், பிரகாசமும் உடையவர்; அவருக்கு முதுமையும் மரணமும் இல்லை.

காயகா ஹாஸகாஶ்சைவ ஸர்வஜீவப்ரபோதகாஃ

அங்கே பாடுவோரும், சிரிப்போரும், எல்லா உயிர்களையும் விழிப்பிப்போரும் இருந்தனர்.

திவ்யாபரணஶோபாபிஃ ஶோபமாநாஃ ஸுதேஜஸஃ

தெய்வீக ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்து, அவர்கள் தங்கள் அழகிலும் பிரகாசத்திலும் மிளிர்ந்தனர்.

பர்யாஸ்தரணஸம்சந்நேஷ்வாஸநேஷு ததா பரே

வேறு இடங்களில், இருக்கைகளில் பலவகைத் துணிகள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன.

அநேகாஶ்ச நராஸ்தத்ர வேதநாஶ்ச ஸுதாருணாஃ

அங்கே பலர் இருந்தார்கள்; அதேபோல் மிகவும் கடுமையான வேதனைகளும் காணப்பட்டன.

காமக்ரோதவிசாரிண்யோ நாநாரூபதராஃ ஸ்த்ரியஃ 197.

அங்கே ஆசை, கோபம் ஆகியவற்றால் நடத்தப்பட்ட பலவகை உருவங்களைக் கொண்ட பெண்கள் இருந்தார்கள்.

தாஸாம் ஹலஹலாஶப்தஃ ஸர்வாஸாம் ச ஸமந்ததஃ

அந்த பெண்கள் எல்லாரின் கூச்சல் எல்லா புறங்களிலும் முழங்கியது.

கூஷ்மாண்டா யாதுதாநாஶ்ச ராக்ஷஸாஃ பிஶிதாஶநாஃ

அங்கே கூஷ்மாண்டர்கள், யாத்துதானர்கள், ராக்ஷஸர்கள், இறைச்சி உண்ணும் பேய்கள் இருந்தனர்.

ஏகபாஹுர்த்விபாஹுஶ்ச த்ரிபாஹுர்பஹுபாஹுகஃ

சிலர் ஒரு கை கொண்டவர்கள், சிலர் இரண்டு கை, சிலர் மூன்று கை, மற்றவர்கள் பல கை கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள்.

கேசித்து தத்ர புருஷாஃ ஸர்வஶோபாவிஶோபிதாஃ

அங்கே சில மனிதர்கள் எல்லா வகை அழகாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தார்கள்.

ஸ்ரக்விணோ பத்தபாதாஶ்ச ஸர்வாபரணபூஷிதாஃ

அவர்கள் மாலைகள் அணிந்து, கால்கள் கட்டப்பட்டு, பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

ஸஶக்திதோமராஃ கேசித்ஸதநுஷ்கா துராஸதாஃ

சிலர் கையில் வேல், குத்துவாள் பிடித்து, சிலர் வில் ஏந்தி, அணுக முடியாதவர்களாக இருந்தார்கள்.

ஸஜ்ஜிதா ததிஹஸ்தாஶ்ச கந்தஹஸ்தா ஹ்யநேகஶஃ

சிலர் தயிர் பிடித்துக் கொண்டு தயார் நிலையில் நின்றனர்; பலர் மணமுள்ள பொருட்களை வைத்திருந்தார்கள்.

தூபாந்ப்ரக்ரு'ஹ்ய விவிதாந்வாஸாம்ஸி ஶுபதர்ஶநாஃ

பலவகை தூபங்களை எடுத்துக் கொண்டு, நல்ல தோற்றம் கொண்ட vasthiram அணிந்திருந்தார்கள்.

வாஜிகுஞ்ஜரயுக்தாநி ஹம்ஸயுக்தாநி சாபரே

சிலர் குதிரை, யானை இழுக்கும் வாகனங்களில் இருந்தார்கள்; மற்றவர்கள் அன்னப்பறவைகள் இழுக்கும் வாகனங்களில் இருந்தார்கள்.

மயூரைஃ ஸாரஸைஶ்சைவ சக்ரவாகைஶ்ச வாஜிபிஃ 197.

மற்றவர்கள் மயில், கொக்கு, சக்கரவாகம் போன்ற பறவைகள் வடிவில் வாகனங்கள் கொண்டிருந்தார்கள்.

உஜ்ஜ்வலா மலிநாஶ்சைவ ஜீர்ணவஸ்த்ரா நவாம்ஶுகாஃ

சிலர் பிரகாசமாக, சிலர் அழுக்காக, சிலர் பழைய vasthiram அணிந்து, மற்றவர்கள் புதிய பட்டு vasthiram அணிந்திருந்தார்கள்.

ஸமார்ஜாரீ காசவர்ணா க்ரு'ஷ்ணா சைவ கலிஸ்ததா

அங்கே பூனை போல், கண்ணாடி போல், கருப்பு நிறம் கொண்டவர்களும், கலி உருவமும் இருந்தது.

ஏதே புரோகமாஸ்தத்ர க்ரு'தாந்தஸ்ய மஹாத்மநஃ

இவர்கள் எல்லாம் அந்த மகாத்மா இறப்பின் முன்னோடிகள்.

நமஸ்கார்யாஶ்ச பூஜ்யாஶ்ச ஆபந்நேந ஹி நித்யஶஃ

துன்புற்றவர் எப்போதும் இவர்களை வணங்கி, மதிக்க வேண்டும்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ஸம்ஸாரசக்ரே க்ரு'தாந்தகாலம்ரு'த்யுகிங்கரவர்ணநம் நாம ஸப்தநவத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமபுனிதமான வராக புராணத்தில், 'சம்சாரச் சக்கரத்தில் இறப்பின் சேவகர்கள் பற்றிய விளக்கம்' எனும் நூற்றொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

அத ஸம்ஸாரசக்ரயாதநாஸ்வரூபவர்ணநம் மாமேகம்ரு'ஷபம் தத்ர தர்ஶநம் ச ததௌ யமஃ

இப்போது, பிறவி சுழற்சியின் வேதனைகளின் உண்மை இயல்பை விவரிக்கிறேன். அங்கே, யமன் எனக்கு ஒரே ஒரு காளையை காண்பித்தான்.

யாதாதத்யேந மே பூஜா கார்யேண விதிநாऽகரோத்

அவன் எனது பூஜையை முறையாக, விதிப்படி செய்தான்.

அப்ரவீச்ச புநர்ஹ்ரு'ஷ்டோ ஹ்யாஸ்யதாம் ச வராஸநே

பின்னர், மகிழ்ச்சியுடன் அவன் மீண்டும் சொன்னான்: 'பெருமைக்குரிய ஆசனத்தில் உட்காரவும்.'

தஸ்ய வக்த்ரம் மஹாரௌத்ரம் நித்யமேவ பயாநகம்

அவனது முகம் மிகவும் பயங்கரமாகவும், எப்போதும் அச்சமூட்டும் வகையிலும் இருந்தது.

லோஹிதே தஸ்ய வை நேத்ரே ஜல்பதஶ்ச புநஃபுநஃ

அவனது கண்கள் இரத்தம் போல் சிவப்பாக இருந்தன; அவன் மீண்டும் மீண்டும் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்.

ததோऽஹம் தஸ்ய பாவேந பாவிதஶ்ச புநஃபுநஃ

அவனது நடத்தை காரணமாக, நான் மீண்டும் மீண்டும் உணர்ச்சியால் நிரம்பினேன்.

தஸ்ய ப்ரீதிகரம் ஸத்யஃ ஸர்வதோஷவிநாஶநம்

உடனே, அவனை மகிழ்விக்கும், எல்லா குறைகளையும் நீக்கும் ஒரு ஸ்தோத்திரத்தை நான் பாடினேன்.

காலவ்ரு'த்திகரம் ஸ்தோத்ரம் க்ஷிப்ரம் தத்ர உதீரயந்

அந்த ஸ்தோத்திரம், ஆயுள் பெருகவும், காலத்தின் விளைவுகளை விரைவில் நீக்கவும் உதவியது; அதை அங்கே நான் உரைத்தேன்.