வராஹபுராணம்

தீக்ஷாம் தாரயதே ப்ரஹ்மா ஸ தேநைவ ஸுயந்த்ரிதஃ

அந்த ருத்ரனால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, பிரம்மா தீட்சையை ஏற்றார்.

ஸம்வர்தேந புரா தாத ஸர்வே லோகாஃ ஸதைவதாஃ

முன்னொரு காலத்தில், சம்வர்த்த காலத்தில், எல்லா உலகங்களும் தெய்வங்களோடு சேர்ந்தன.

பாதாலே பாலயந் ஸத்யம் பத்தோ வைரோசநோ வஸந்

பாதாளத்தில் வாழ்ந்த வைரொசனனின் மகன், உண்மையை காத்து இருந்தபோது பிணைக்கப்பட்டான்.

ஸ்திதஃ ஸத்யே மஹாவிந்த்யோ வர்த்தமாநோ ந வர்த்ததே

பெரும் விந்த்ய மலை உண்மையில் நிலைநின்றும், வளர்ந்தாலும் மேலும் வளர்வதில்லை.

க்ரு'ஹதர்மாஶ்ச யே த்ரு'ஷ்டா வாநப்ரஸ்தாஶ்ச ஶோபிதாஃ

வீட்டுச் சடங்குகள் காணப்படுகின்றன; வனவாசிகள் அழகாக இருக்கின்றனர்.

அஶ்வமேதஸஹஸ்ரம் ச ஸத்யம் ச துலயா த்ரு'தம்

ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகங்களும் உண்மையும் ஒரு தராசில் எடைக்கப்படுகின்றன.

ஸத்யேந பால்யதே தர்மோ தர்மோ ரக்ஷதி ரக்ஷிதஃ

உண்மையால் தர்மம் காக்கப்படுகிறது; தர்மத்தை காப்பவரை தர்மம் காப்பாற்றும்.

ஏவமுக்த்வா ஹ்ரு'ஷ்டபுஷ்டஃ ஸ்வேந தேஹேந ஸுவ்ரத 193.

இவ்வாறு கூறி, மகிழ்ச்சியுடன் தன் உடலில் உறுதியுடன் இருந்தான், நல்ல விரதம் கொண்டவனே.

ரு'ஷிபுத்ரோ மஹாதேஜா ஸத்யவாகநஸூயகஃ

அந்த முனிவரின் மகன், பெரும் ஒளியுடையவன், எப்போதும் உண்மை பேசுவான், வஞ்சகமற்றவன்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே ப்ராகிதிஹாஸே ஸம்ஸாரசக்ரே நசிகேதப்ரயாணம் நாம த்ரிநவத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு மகிமைமிக்க வராக புராணத்தில், பழங்காலக் கதையிலே, 'நசிகேதன் சஞ்சாரச் சக்கரத்தில் பயணம்' என்ற நூற்றொன்பதாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அத நசிகேதஸோ ஆகமநவர்ணநம் கதஶ்ச பரமம் ஸ்தாநம் யத்ர ராஜா துராஸதஃ

இப்போது நசிகேதனின் திரும்பி வருதல் விவரம்: அவன் சென்றடைந்த இடம், எல்லாம் கடந்து நிற்கும் அந்த அரசன் வாழும் உயர்ந்த நிலை.

ததோ ஹ்ரு'ஷ்டமநா ராஜந்புத்ரம் த்ரு'ஷ்ட்வா தபோநிதிஃ

அப்போது, அரசே, தபசில் நிலைபெற்றவர் தன் மகனைப் பார்த்து உள்ளம் மகிழ்ந்தார்.

திவம் ச ப்ரு'திவீம் சைவ நாதயாமாஸ ஹ்ரு'ஷ்டவத்

அந்த மகிழ்ச்சியில், அவர் விண்ணையும் மண்ணையும் முழங்கச் செய்தார்.

பஶ்யந்து மம புத்ரஸ்ய ப்ரபாவம் திவ்யதேஜஸஃ

எல்லோரும் என் மகனின் தெய்வீக ஒளியால் விளங்கும் பெருமையைப் பார்ப்பாராக.

பித்ரு'ஸ்நேஹாநுபாவேந குருஶுஶ்ரூஷயாபி ச

தந்தையின் அன்பும், ஆசானுக்காக செய்த பணிவும் காரணமாக,

லோகே மத்ஸத்ரு'ஶோ நாஸ்தி புமாந்பாக்யஸமந்விதஃ

இந்த உலகில் என்னைப் போல் அதிர்ஷ்டசாலி மனிதர் யாரும் இல்லை.

கச்சித்த்வம் ந ஹதோ வத்ஸ நைவ பத்தோ யமாலயே

குழந்தா, நீ எங்கும் பிழையாமல், எமனின் வீட்டில் கட்டுப்பட்டோ, உயிரிழந்தோ போகவில்லை என்று நம்புகிறேன்.

கச்சித்தே வ்யாதயோ கோரா நாந்வகச்சந்யமாலயே

எமனின் வீட்டில் உன்னை கொடூரமான நோய்கள் தொற்றவில்லை என்று நம்புகிறேன்.

கச்சித்ராஜா த்வயா த்ரு'ஷ்டஃ ப்ரேதாநாமதிபோ பலீ

அங்கே சக்திவாய்ந்த பித்ருக்களின் அரசனை நீ பார்த்தாயா என்று கேட்கிறேன்.

கச்சிந்ந துஷ்டோ பகவாம்ஸ்த்வாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வயமாகதம் 194.

பெரியோன் உன்னை நேரில் வந்ததைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாரா என்று கேட்கிறேன்.

கச்சித்தௌவாரிகாஸ்தத்ர ந ரௌத்ராஸ்த்வாம் யமாலயே

அங்கே எமனின் வீட்டில் காவலாளிகள் உன்னை கடுமையாக நடத்தியதில்லை என்று நம்புகிறேன்.

கச்சித்பந்தாஸ்த்வயா லப்தோ நிர்கமோ வா யமாலயே

அங்கே நீ வழியைக் கண்டுபிடித்து வெளியே வர முடிந்ததா என்று கேட்கிறேன்.

ரு'ஷயஶ்ச மஹாபாகா த்விஜாஶ்ச ஸுமஹாவ்ரதாஃ

அங்கே பெரிய பாக்கியசாலியான முனிவர்களும், பெரிய விரதம் கொண்ட இருமுறை பிறந்தவர்களும் இருந்தனர்.

ஏவமாபாஷமாணம் து ஶ்ருத்வா ஸர்வே வநௌகஸஃ

இவ்வாறு அவர் பேசுவதை எல்லா காடுவாசிகளும் கேட்டனர்.

ஜபந்தஶ்சைவ ஜாப்யாநி பூஜயந்தஶ்ச தேவதாஃ

அவர்கள் ஜபங்களைச் சொல்லி, தெய்வங்களை வணங்கி கொண்டிருந்தனர்.

ஏகபாதேந திஷ்டந்தஃ பஶ்யந்தோऽந்யே திவாகரம்

சிலர் ஒரு காலில் நிற்க, மற்றவர்கள் சூரியனை நோக்கி பார்த்து கொண்டிருந்தனர்.

வைஶ்வாநரா மஹாபாகாஸ்தபஸா ஸம்ஶிதவ்ரதாஃ

அங்கே புகழ் பெற்ற தவசிகள், உறுதியான விரதத்துடன், நெருப்பைப் போல ஜொலித்தனர்.

திக்வாஸஸஶ்ச ரு'ஷயோ தந்தோலூகலிநஸ்ததா

திசைகள் மட்டுமே உடையாகக் கொண்டு இருந்த முனிவர்களும், பற்கள் மட்டுமே ஓரணியாக வைத்திருந்தவர்களும் அங்கு இருந்தார்கள்.

தூமதாஶ்ச ததா சாந்யே தப்யமாநாஶ்ச பாவகே

புகையை உணவாக எடுத்துக்கொள்வோரும், நெருப்பில் சுடப்பட்டவர்களும் அங்கு இருந்தனர்.