வராஹபுராணம்

அஶ்வமேதே ததா வ்ரு'த்தே ராஜா வை ஜநமேஜயஃ

அப்போது அசுவமேத யாகம் முடிந்ததும், ஜனமேஜயன் என்ற மன்னன்,

ப்ராயஶ்சித்தம் சரித்வைவமாகதோ கஜஸாஹ்வயம்

பாவம் போக்கும் விரதம் செய்து, கஜஸாஹ்வய நகருக்கு வந்தான்.

ரு'ஷிம் பரமஸம்பந்நம் வைஶம்பாயநமஞ்ஜஸா

அவன் மிகுந்த சிறப்புடைய வைசம்பாயன முனிவரை நேராக அணுகினான்.

குரூணாம் பஶ்சிமோ ராஜா பஶ்சாத்தாபேந பீடிதஃ

குரு வம்சத்தின் கடைசி மன்னன், மனம்கலங்கிய வருத்தத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தான்.

ஜநமேஜய உவாச கர்மபாகபலம் யஸ்மிந்மாநுஷைருப புஜ்யதே

ஜனமேஜயன் கேட்டான்: மனிதர்கள் தங்கள் செயல்களின் பலனை எந்த இடத்தில் அனுபவிக்கின்றார்கள்?

ஏததிச்சாம்யஹம் ஶ்ரோதும் கீத்ரு'ஶம் து யமாலயம்

இதைக் குறித்து நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; யமனின் இல்லம் எப்படிப்பட்டது?

ந கச்சேயம் கதம் விப்ர ப்ரேதராஜ்ஞோ நிவேஶநம்

பிராமணா, இறந்தவர்களின் அரசனின் வீட்டிற்குச் செல்லாமல் நான் எப்படி இருக்க முடியும்?

ஸூத உவாச உவாச மதுரம் வாக்யம் ராஜாநம் ஜநமேஜயம்

சூதர் சொன்னான்: அவன் ஜனமேஜய மன்னனிடம் இனிய வார்த்தைகளைப் பேசினான்.

வைஶம்பாயந உவாச ।। ஶ்ரு'ணு ராஜந்புராவ்ரு'த்தாம் கதாம் பரமஶோபநாம் । தர்மவ்ரு'த்திகரீம் நித்யாம் யஶஸ்யாம் கீர்திவர்த்திநீம் ।। 193.

வைசம்பாயனன் சொன்னான்: அரசே, நீ பழைய, மிக அழகான கதையை கேள்; அது எப்போதும் தர்மத்தையும் புகழையும் அதிகரிக்கிறது.

பாவநீம் ஸர்வபாபாநாம் ப்ரவ்ரு'த்தௌ ஶுபகாரிணீம்

அது எல்லா பாவங்களையும் போக்கும், சொல்லப்படும்போது நன்மையைத் தரும்.

கஶ்சிதாஸீத்புரா ராஜந்ரு'ஷிஃ பரமதார்மிகஃ

ஒரு காலத்தில், அரசே, மிக உயர்ந்த தர்மத்துடன் கூடிய ஒரு முனிவர் இருந்தார்.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாதேஜா யோகமாஸ்தாய புத்திமாந்

அவருக்கு, மிகுந்த ஒளியுடன், அறிவும் யோகத்திலும் நிலைத்திருந்த மகன் இருந்தான்.

தேந ருஷ்டேந ஶப்தோऽபூத்புத்ரஃ பரமதார்மிகஃ

அவரால் கோபத்துடன், அந்த உயர்ந்த தர்மமுள்ள மகன் சாபம் பெற்றான்.

ததேத்யுக்த்வா மஹாதேஜாஃ புத்ரஃ பரமதார்மிகஃ

அப்படிச் சொன்னபின், மிகுந்த ஒளியுடை மகன், உயர்ந்த தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவன், சம்மதித்தான்.

க்ஷணேநாந்தர்ஹிதோ ஜாதஃ பிதரம் ப்ரத்யுவாச ஹ

ஒரு கணத்தில் மறைந்து, பிறகு தந்தையிடம் பேசினான்.

மா பூத்வாக்யம் ச தே மித்யா தார்மிகஸ்ய கதாசந

தர்மத்தை விரும்பும் ஒருவருக்குப் பொய் வார்த்தை ஒருபோதும் வரக்கூடாது.

இஹ சைவ புநஸ்தாவதாகமிஷ்யே ந ஸம்ஶயஃ

இங்கேயே மீண்டும் நிச்சயமாக வருவேன், இதில் சந்தேகம் இல்லை.

மித்யாபிஶம்ஸிநம் தாத யதேஷ்டம் தாரயிஷ்யதி 193.

அப்பா, பொய்யாக வேண்டுதல் செய்யும் ஒருவரை அவன் விரும்பினபடி காப்பாற்றுவான்.

அப்ரவ்ரு'த்தஸ்த்வஸம்பாஷ்யோ யோऽஹம் மித்யா ப்ரயுக்தவாந்

ஆனால் நான் பொய் பேசிவிட்டேன்; எனவே நான் செய்யவும், பேசவும் தகுதியற்றவன்.

அஹம் புத்ர ந ஸத்வாதீ ந க்ஷமே தர்மதூஷிதம்

மகனே, நான் உண்மை பேசுவன் அல்ல, தர்மத்துக்கு விரோதமானதைப் பொறுக்கவும் முடியாது.

தர்மஜ்ஞஶ்ச யஶஸ்வீ ச நித்யம் க்ஷாந்தோ ஜிதேந்த்ரியஃ

தர்மத்தை அறிந்தவன், புகழுடையவன், எப்போதும் பொறுமையுடன், இச்சைகளை வென்றவன்.

யாசிதஸ்த்வம் மயா புத்ர கந்தும் வை தத்ர நார்ஹஸி

மகனே, அங்கு செல்ல வேண்டாம் என்று நான் உன்னை வேண்டியுள்ளேன்; நீ அங்கே போகக் கூடாது.

யதி வைவஸ்வதோ ராஜா தத்ர ப்ராப்தம் யத்ரு'ச்சயா

அங்கு வைவஸ்வதன் என்ற மன்னன் தற்செயலாக வந்துவிட்டால்,

விநஶ்யேயமஹம் பஶ்ய குலஸேதுவிநாஶநஃ

நான் அழிந்துவிடுவேன்; இது குடும்பத்தின் பாலம் உடையும் என்பதைக் காண்.

நரகஸ்ய புதித்யாக்யா துஃகேந நரகம் விதுஃ

நரகத்தில் 'புதிதா' என்று அழைக்கப்படும் இடம் உள்ளது; அதன் துயரால் அதை நரகம் என்று மக்கள் அறிகிறார்கள்.

அபுத்ரஸ்ய ஹி தத்ஸர்வம் மோகம் பவதி நிஶ்சயஃ

மகன் இல்லாதவனுக்கெல்லாம் அது எல்லாம் வீணாகிவிடும் என்பது உறுதி.

ஶுஶ்ரூஷாவாந்பவேச்சூத்ரோ வைஶ்யோ வா க்ரு'ஷிஜீவநஃ

சேவை செய்யும் சுத்ரன் அல்லது விவசாயம் செய்து வாழும் வைசியன்,

தபோ வா விபுலம் தப்த்வா தத்த்வா தாநமநுத்தமம் 193.

அல்லது பெரும் தவம் செய்து, உன்னதமான தானம் கொடுத்தாலும்,

புத்ரேண லபதே ஜந்ம பௌத்ரேண து பிதாமஹஃ

மகன் மூலம் பிறப்பு கிடைக்கும்; பேத்தன் மூலம் தாத்தாவுக்கு பிறப்பு கிடைக்கும்.