வராஹபுராணம்

பூர்வஸந்த்யாநு ஸம்ப்ராப்தா உதிதே ச திவாகரே

முன் சாயங்காலம் வந்ததும், சூரியன் உதித்ததும்,

புநஶ்சிந்தாம் ப்ரபந்நஃ ஸ ஆத்ரேயோ ஹ்யதிதுஃகிதஃ

மீண்டும் அந்த ஆத்திரேயர் மிகுந்த துக்கத்தில் சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

திக்வயோ திக்ச மே கர்ம திக்பலம் திக்ச ஜீவிதம்

வயது வேண்டாம், என் செய்கை வேண்டாம், பலம் வேண்டாம், வாழ்வும் வேண்டாம்.

நரகம் பூதிகாக்யாதம் ஹ்ரு'தி துஃகம் விதுர்புதாஃ

பூதி எனப்படும் நரகம் என்பது மனதில் ஏற்படும் துயரமே என்று ஞானிகள் அறிவார்கள்.

பூஜயித்வா து தேவாம்ஶ்ச தத்த்வா தாநம் த்வநேகஶஃ

ஆனால், தேவர்களை வணங்கி, பலவகை தானங்கள் அளித்தபின்,

புத்ரேண லபதே யேந பௌத்ரேண ச பிதாமஹாஃ

அந்த பயனை மகன் மூலம் பெற்றுக் கொள்கிறான்; பாட்டன்கள் பேரன் மூலம் அதைப் பெறுகிறார்கள்.

புத்ரேண ஶ்ரீமதா ஹீநம் நாஹம் ஜீவிதுமுத்ஸஹே

செல்வம் நிறைந்த மகன் இல்லாமல் நான் வாழ முடியவில்லை.

ஜகாம தாபஸாரண்யம்ரு'ஷ்யாஶ்ரமவிபூஷிதம்

அவன் முனிவர்கள் வாழும் காட்டிற்கு, முனிவர் ஆசிரமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த காட்டிற்கு சென்றான்.

தத்ப்ரவிஶ்யாஶ்ரமபதம் ப்ராஜமாநம் ஸ்வதேஜஸா 187.

அவன் அந்த ஒளி வீசும் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தான்.

தஸ்மை தத்த்வா பாத்யமர்க்யம் ஆஸநே சோபவேஶ்ய ச

அவன் அவனுக்கு பாதம் கழுவும் நீர், அர்க்யம் ஆகியவற்றை அளித்து, ஆசனத்தில் அமர வைத்தான்.

நாரத உவாச அஶோச்யாநந்வஶோசஸ்த்வம் ப்ரஜ்ஞாவாந்நாவபுத்யஸே

நாரதர் கூறினார்: நீ துயரப்பட வேண்டாதவர்களுக்காக துயரப்படுகிறாய்; அறிவுள்ளவராய் இருந்தும் உணரவில்லை.

கதாஸூநகதாஸூம்ஶ்ச நாநுஶோசந்தி பண்டிதாஃ

பாண்டிதர்கள் உயிரோடு இருப்பவர்களுக்காகவும், இறந்தவர்களுக்காகவும் துயரப்படுவதில்லை.

அமித்ராஸ்தஸ்ய ஹ்ரு'ஷ்யந்தி ஸ சாபி ந நிவர்த்ததே

அவனுடைய பகைவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனாலும் அவன் திரும்பி வருவதில்லை.

தேவதாஸுரகந்தர்வா மாநுஷா ம்ரு'கபக்ஷிணஃ

தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள்—

ஜாதஸ்ய ஸர்வபூதஸ்ய காலோ ம்ரு'த்யுருபஸ்திதஃ

பிறந்த எல்லா உயிர்களுக்கும், காலம் மரணமாக வந்து நிற்கிறது.

தவ புத்ரோ மஹாத்மா வை ஶ்ரீமாந்நாம ஶ்ரியோ நிதிஃ

உன் மகன் உண்மையில் மகானும், புகழ் பெற்றவனும், ஐஸ்வர்யத்தின் பொக்கிஷமும் ஆவான்.

ம்ரு'த்யுகாலமநுப்ராப்ய கதோ திவ்யாம் பராம் கதிம்

மரண நேரம் வந்ததும், அவன் தெய்வீகமான உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.

நாரதேநைவமுக்தே து ஶ்ருத்வா ஸ த்விஜஸத்தமஃ

இவ்வாறு நாரதர் கூறியதும், அந்த சிறந்த பிராமணர் அதை கேட்டார்.

பீதோ கத்கதயா வாசா நிஃஶ்வஸம்ஶ்ச முஹுர்முஹுஃ 187.

அச்சம் கொண்டு, நடுங்கும் குரலில், மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார்.

அஹோ முநிவரஶ்ரேஷ்ட அஹோ தர்மவிதாம் வர

ஓ சிறந்த முனிவரே! ஓ தர்மத்தை அறிந்தவர்களில் முதல்வரே!

ப்ரணயாத்ஸௌஹ்ரு'தாத்வாபி ஸ்நேஹாத்வக்ஷ்யாமி தச்ச்ரு'ணு

அன்பாலும், நட்பாலும், பாசத்தாலும் நான் சொல்வதை கேள்.

க்ரு'தஸ்நேஹஸ்ய புத்ரார்தே மயா ஸம்கல்ப்ய யத்க்ரு'தம்

என் மகனை நேசித்துப் பாசத்தால் நான் தீர்மானித்து செய்த காரியம் இதுவே.

பஶ்சாத்விஸர்ஜிதம் பிண்டம் தர்பாநாஸ்தீர்ய பூதலே

பின்னர் தரையில் தர்ப்பை விரித்து, பிண்டம் சமர்ப்பித்தேன்.

ஶோகஸ்ய து ப்ரபாவேண ஏதத்கர்ம மயா க்ரு'தம்

துக்கத்தின் தாக்கத்தால் இந்தச் செயலை நான் செய்தேன்.

நஷ்டபுத்திஸ்ம்ரு'திஸத்த்வோ ஹ்யஜ்ஞாநேந விமோஹிதஃ

அறிவும் நினைவும் மனவலிமையும் இழந்து, அறியாமையால் குழப்பமடைந்தேன்.

பயம் தீவ்ரம் ப்ரபஶ்யாமி முநிஶாபாத்ஸுதாருணாத் ந பேதவ்யம் த்விஜஶ்ரேஷ்ட பிதரம் ஶரணம் வ்ரஜ

முனிவரின் கடும் சாபத்தால் பெரும் பயம் தோன்றுகிறது; ஆனாலும், சிறந்த பிராமணரே, பயப்பட வேண்டாம்—உன் தந்தையை அடையச் செல்.

அதர்மம் ந ச பஶ்யாமி தர்மோ நைவாத்ர ஸம்ஶயஃ

இங்கு அநியாயம் எதுவும் எனக்குத் தெரியவில்லை; இது நிச்சயமாக தர்மமே என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

கர்மணா மநஸா வாசா பிதரம் ஶரணம் கதஃ

தன் செயல், மனம், மொழி மூலமாகவும் அவன் தந்தையை அடைந்தான்.

த்யாயமாநஸ்ததோऽப்யாஶு ஆஜகாம தபோதநம் 187.

அவன் அவ்வாறு தியானித்து விரைவாக தவமுள்ளவரிடம் சென்றான்.