வராஹபுராணம்

ஏகாகீ யதசித்தாத்மா நிராஶீ நிஷ்பரிக்ரஹஃ

தனியாக, மனமும் ஆத்மாவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, ஆசை இல்லாமல், உடைமைகள் இல்லாமல் இருந்தார்.

நாத்யுச்சம் நாதிநீசம் ச சேலாஜிநகுஶோத்தரம்

அந்த ஆசனம் அதிக உயரமோ, குறைவோ இல்லாமல், மேலே துணி, மான் தோல், தர்ப்பை இட்டு அமைக்கப்பட்டது.

உபவிஶ்யாஸநேऽயுஞ்ஜத்யோகமாத்மவிஶுத்தயே

அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ஆன்மா தூய்மையடைய யோகத்தைச் செய்தார்.

ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய நாஸிகாக்ரம் ஸ்வம் திஶஶ்சாநவலோகயந்

தன் மூக்கின் முனையை நோக்கி, சுற்றியுள்ள திசைகளைப் பார்க்காமல் கவனித்தார்.

ஸம்யம்ய மயி சித்தம் யோ யுக்த ஆஸீத மத்பரஃ

மனதை என்னில் கட்டுப்படுத்தி, யார் எனக்கு அர்ப்பணையாக ஒன்றாக அமர்கிறாரோ,

ஏவம் நிவ்ரு'த்தஸம்த்யாயாம் ததோ ராத்ரிருபாகதா

இவ்வாறு சாயங்காலம் முடிந்தபின், இரவு வந்தது.

க்ரு'த்வா து பிண்ட ஸம்கல்பம் பஶ்சாத்தாபம் சகார ஹ

பிண்டம் அர்ப்பணிக்கத் தீர்மானித்து, பின்னர் மனதில் வருத்தமடைந்தார்.

நிவாபகர்ம ஹ்யஶுசி புத்ரார்தே விநியோஜிதம்

அந்த பிண்ட அர்ப்பணை, தூய்மையில்லாமல், மகனுக்காகவே செய்யப்பட்டது.

கதம் தே முநயஃ ஶாபாத்ப்ரதஹேயுர்ந மாமிதி 187.

அந்த முனிவர்கள் சாபத்தால் என்னை எரிக்காமல் இருக்க முடியுமா?

கிம் வக்ஷ்யந்தி ச மாம் ஸர்வே யே வை பித்ரு'பதே ஸ்திதாஃ

பித்ருக்களில் இருப்போர் அனைவரும் என்னை பற்றி என்ன சொல்வார்கள்?

பூர்வஸந்த்யாநு ஸம்ப்ராப்தா உதிதே ச திவாகரே

முன் சாயங்காலம் வந்ததும், சூரியன் உதித்ததும்,

புநஶ்சிந்தாம் ப்ரபந்நஃ ஸ ஆத்ரேயோ ஹ்யதிதுஃகிதஃ

மீண்டும் அந்த ஆத்திரேயர் மிகுந்த துக்கத்தில் சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

திக்வயோ திக்ச மே கர்ம திக்பலம் திக்ச ஜீவிதம்

வயது வேண்டாம், என் செய்கை வேண்டாம், பலம் வேண்டாம், வாழ்வும் வேண்டாம்.

நரகம் பூதிகாக்யாதம் ஹ்ரு'தி துஃகம் விதுர்புதாஃ

பூதி எனப்படும் நரகம் என்பது மனதில் ஏற்படும் துயரமே என்று ஞானிகள் அறிவார்கள்.

பூஜயித்வா து தேவாம்ஶ்ச தத்த்வா தாநம் த்வநேகஶஃ

ஆனால், தேவர்களை வணங்கி, பலவகை தானங்கள் அளித்தபின்,

புத்ரேண லபதே யேந பௌத்ரேண ச பிதாமஹாஃ

அந்த பயனை மகன் மூலம் பெற்றுக் கொள்கிறான்; பாட்டன்கள் பேரன் மூலம் அதைப் பெறுகிறார்கள்.

புத்ரேண ஶ்ரீமதா ஹீநம் நாஹம் ஜீவிதுமுத்ஸஹே

செல்வம் நிறைந்த மகன் இல்லாமல் நான் வாழ முடியவில்லை.

ஜகாம தாபஸாரண்யம்ரு'ஷ்யாஶ்ரமவிபூஷிதம்

அவன் முனிவர்கள் வாழும் காட்டிற்கு, முனிவர் ஆசிரமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த காட்டிற்கு சென்றான்.

தத்ப்ரவிஶ்யாஶ்ரமபதம் ப்ராஜமாநம் ஸ்வதேஜஸா 187.

அவன் அந்த ஒளி வீசும் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தான்.

தஸ்மை தத்த்வா பாத்யமர்க்யம் ஆஸநே சோபவேஶ்ய ச

அவன் அவனுக்கு பாதம் கழுவும் நீர், அர்க்யம் ஆகியவற்றை அளித்து, ஆசனத்தில் அமர வைத்தான்.

நாரத உவாச அஶோச்யாநந்வஶோசஸ்த்வம் ப்ரஜ்ஞாவாந்நாவபுத்யஸே

நாரதர் கூறினார்: நீ துயரப்பட வேண்டாதவர்களுக்காக துயரப்படுகிறாய்; அறிவுள்ளவராய் இருந்தும் உணரவில்லை.

கதாஸூநகதாஸூம்ஶ்ச நாநுஶோசந்தி பண்டிதாஃ

பாண்டிதர்கள் உயிரோடு இருப்பவர்களுக்காகவும், இறந்தவர்களுக்காகவும் துயரப்படுவதில்லை.

அமித்ராஸ்தஸ்ய ஹ்ரு'ஷ்யந்தி ஸ சாபி ந நிவர்த்ததே

அவனுடைய பகைவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனாலும் அவன் திரும்பி வருவதில்லை.

தேவதாஸுரகந்தர்வா மாநுஷா ம்ரு'கபக்ஷிணஃ

தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள்—

ஜாதஸ்ய ஸர்வபூதஸ்ய காலோ ம்ரு'த்யுருபஸ்திதஃ

பிறந்த எல்லா உயிர்களுக்கும், காலம் மரணமாக வந்து நிற்கிறது.

தவ புத்ரோ மஹாத்மா வை ஶ்ரீமாந்நாம ஶ்ரியோ நிதிஃ

உன் மகன் உண்மையில் மகானும், புகழ் பெற்றவனும், ஐஸ்வர்யத்தின் பொக்கிஷமும் ஆவான்.

ம்ரு'த்யுகாலமநுப்ராப்ய கதோ திவ்யாம் பராம் கதிம்

மரண நேரம் வந்ததும், அவன் தெய்வீகமான உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.

நாரதேநைவமுக்தே து ஶ்ருத்வா ஸ த்விஜஸத்தமஃ

இவ்வாறு நாரதர் கூறியதும், அந்த சிறந்த பிராமணர் அதை கேட்டார்.

பீதோ கத்கதயா வாசா நிஃஶ்வஸம்ஶ்ச முஹுர்முஹுஃ 187.

அச்சம் கொண்டு, நடுங்கும் குரலில், மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டார்.