வராஹபுராணம்

நஷ்டம் ச தம் ஸுதம் த்ரு'ஷ்ட்வா நிமேஃ ஶோக உபாவிஶத்

அந்தக் குழந்தை இல்லாமல் போனதைப் பார்த்து, நிமி துக்கத்தில் மூழ்கினார்.

நிமிஃ க்ரு'த்வா ததஃ ஶோகம் விதாநாத்தத்ர மாதவி

மாதவி, நிமி துக்கத்தை அனுபவித்தபின், அங்கு சடங்குகளைச் செய்தார்.

தஸ்ய ப்ரதிவிஶுத்தஸ்ய மாகமாஸே து த்வாதஶீம்

அவர் முற்றிலும் தூய்மையடைந்தபோது, மாசி மாதம் பன்னிரண்டாம் நாளில்—

ஸ நிமிஶ்சிந்தயாமாஸ ஶ்ராத்தகல்பம் ஸமாஹிதஃ

நிமி, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, சரியான ஸ்ராத்த சடங்குகளை யோசித்தார்.

யாநி காநி ச பக்ஷ்யாணி நவஶ்ச ரஸஸம்பவஃ

எத்தகைய உணவுகளும், மற்றும் ஒன்பது வகை ரசத்திலிருந்து உருவானவையும்—

ஆமந்த்ர்ய ப்ராஹ்மணம் பூர்வம் ஶுசிர்பூத்வா ஸமாஹிதஃ

அந்த பிராமணரை மரியாதையுடன் அழைத்து, தூய்மையுடன் மனதை ஒருமைப்படுத்தினார்.

ஸப்தக்ரு'த்வஸ்ததஸ்தத்ர யுகபத்ஸமுபாவிஶத்

பின்னர், அங்கே ஏழு முறை தொடர்ந்து உட்கார்ந்தார்.

பூஜயித்வா து விப்ராந்ஸ ஸப்தக்ரு'த்வஶ்ச ஸுந்தரி

அழகியவளே, அந்த பிராமணர்களை ஏழு முறை பக்தியுடன் வழிபட்டார்.

ப்ரததௌ ஶ்ரீமதே பிண்டம் நாமகோத்ரமுதாஹரந் 187.

பிறகு, ஸ்ரீமதேயிடம் பெயரும் குலமும் சொல்லி பிண்டம் அர்ப்பணித்தார்.

ஏவம் திநே கதே பத்ரே ஹ்யஸ்தம் ப்ராப்தே திவாகரே

அப்படியே அந்த நாள் முடிந்து, நல்லவளே, சூரியன் மறைந்தபோது,

ஏகாகீ யதசித்தாத்மா நிராஶீ நிஷ்பரிக்ரஹஃ

தனியாக, மனமும் ஆத்மாவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, ஆசை இல்லாமல், உடைமைகள் இல்லாமல் இருந்தார்.

நாத்யுச்சம் நாதிநீசம் ச சேலாஜிநகுஶோத்தரம்

அந்த ஆசனம் அதிக உயரமோ, குறைவோ இல்லாமல், மேலே துணி, மான் தோல், தர்ப்பை இட்டு அமைக்கப்பட்டது.

உபவிஶ்யாஸநேऽயுஞ்ஜத்யோகமாத்மவிஶுத்தயே

அந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, ஆன்மா தூய்மையடைய யோகத்தைச் செய்தார்.

ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய நாஸிகாக்ரம் ஸ்வம் திஶஶ்சாநவலோகயந்

தன் மூக்கின் முனையை நோக்கி, சுற்றியுள்ள திசைகளைப் பார்க்காமல் கவனித்தார்.

ஸம்யம்ய மயி சித்தம் யோ யுக்த ஆஸீத மத்பரஃ

மனதை என்னில் கட்டுப்படுத்தி, யார் எனக்கு அர்ப்பணையாக ஒன்றாக அமர்கிறாரோ,

ஏவம் நிவ்ரு'த்தஸம்த்யாயாம் ததோ ராத்ரிருபாகதா

இவ்வாறு சாயங்காலம் முடிந்தபின், இரவு வந்தது.

க்ரு'த்வா து பிண்ட ஸம்கல்பம் பஶ்சாத்தாபம் சகார ஹ

பிண்டம் அர்ப்பணிக்கத் தீர்மானித்து, பின்னர் மனதில் வருத்தமடைந்தார்.

நிவாபகர்ம ஹ்யஶுசி புத்ரார்தே விநியோஜிதம்

அந்த பிண்ட அர்ப்பணை, தூய்மையில்லாமல், மகனுக்காகவே செய்யப்பட்டது.

கதம் தே முநயஃ ஶாபாத்ப்ரதஹேயுர்ந மாமிதி 187.

அந்த முனிவர்கள் சாபத்தால் என்னை எரிக்காமல் இருக்க முடியுமா?

கிம் வக்ஷ்யந்தி ச மாம் ஸர்வே யே வை பித்ரு'பதே ஸ்திதாஃ

பித்ருக்களில் இருப்போர் அனைவரும் என்னை பற்றி என்ன சொல்வார்கள்?

பூர்வஸந்த்யாநு ஸம்ப்ராப்தா உதிதே ச திவாகரே

முன் சாயங்காலம் வந்ததும், சூரியன் உதித்ததும்,

புநஶ்சிந்தாம் ப்ரபந்நஃ ஸ ஆத்ரேயோ ஹ்யதிதுஃகிதஃ

மீண்டும் அந்த ஆத்திரேயர் மிகுந்த துக்கத்தில் சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

திக்வயோ திக்ச மே கர்ம திக்பலம் திக்ச ஜீவிதம்

வயது வேண்டாம், என் செய்கை வேண்டாம், பலம் வேண்டாம், வாழ்வும் வேண்டாம்.

நரகம் பூதிகாக்யாதம் ஹ்ரு'தி துஃகம் விதுர்புதாஃ

பூதி எனப்படும் நரகம் என்பது மனதில் ஏற்படும் துயரமே என்று ஞானிகள் அறிவார்கள்.

பூஜயித்வா து தேவாம்ஶ்ச தத்த்வா தாநம் த்வநேகஶஃ

ஆனால், தேவர்களை வணங்கி, பலவகை தானங்கள் அளித்தபின்,

புத்ரேண லபதே யேந பௌத்ரேண ச பிதாமஹாஃ

அந்த பயனை மகன் மூலம் பெற்றுக் கொள்கிறான்; பாட்டன்கள் பேரன் மூலம் அதைப் பெறுகிறார்கள்.

புத்ரேண ஶ்ரீமதா ஹீநம் நாஹம் ஜீவிதுமுத்ஸஹே

செல்வம் நிறைந்த மகன் இல்லாமல் நான் வாழ முடியவில்லை.

ஜகாம தாபஸாரண்யம்ரு'ஷ்யாஶ்ரமவிபூஷிதம்

அவன் முனிவர்கள் வாழும் காட்டிற்கு, முனிவர் ஆசிரமங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த காட்டிற்கு சென்றான்.

தத்ப்ரவிஶ்யாஶ்ரமபதம் ப்ராஜமாநம் ஸ்வதேஜஸா 187.

அவன் அந்த ஒளி வீசும் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தான்.