வராஹபுராணம்

தயா விநாபி தத்க்ஷேத்ரம் வாகூநம் வ்யவதிஷ்டத । ததோ கணபதிர்வாக்யமாகாஶாக்யோऽப்ரவீத் ததா ।। ௧௭.

அவள் இல்லையெனினும், அந்த இடம் வாக்கு தெய்வங்களால் பாதுகாக்கப்பட்டது. அப்போது ஆகாயம் என அழைக்கப்படும் கணபதி பேசினார்.

ந மயா ரஹிதம் கிஞ்சிச்சரீரம் ஸ்தாயி தூரதஃ । காலாந்தரேத்யேவமுக்த்வா ஸோऽபி நிஷ்க்ரம்ய தேஹதஃ ।। ௧௭.

என்னைத் தவிர, உடலில் எதுவும் நீங்கிப் போக முடியாது. இப்படிச் சொல்லி, சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, அவரும் உடலைவிட்டு வெளியேறினார்.

ப்ரு'தக்பூதஸ்ததாப்யேதச்சரீரம் நாப்யநீநஶத் । விநாகாஶாக்யதத்த்வேந ததாபி ந விஶீர்யதே ।। ௧௭.

அவ்வாறு பிரிந்தாலும், அந்த உடல் அழியவில்லை; ஆகாயம் எனப்படும் தத்துவம் இல்லையென்றாலும் அது சிதறவில்லை.

ஸுஷிரைஸ்து விஹீநம் து த்ரு'ஷ்ட்வா க்ஷேத்ரம் வ்யவஸ்திதம் । ஶரீரதாதவஃ ஸர்வே தே ப்ரூயுர்வாக்யமேவ ஹி ।। ௧௭.

வெற்றிடங்கள் இல்லாமல் அந்த இடம் இருப்பதைப் பார்த்து, உடலின் எல்லா கூறுகளும் இவ்வாறு பேசினார்கள்.

அஸ்மாபிர்வ்யதிரிக்தஸ்ய ந ஶரீரஸ்ய தாரணம் । பவதீத்யேவமுக்த்வா தே ஜஹுஃ ஸர்வே ஶரீரிணஃ ।। ௧௭.

'எங்களைத் தவிர உடலை நிலைநிறுத்த முடியாது.' என்று கூறி, எல்லா உடல் கூறுகளும் விலகின.

தைர்வ்யபேதமபி க்ஷேத்ரம் புருஷேண ப்ரபால்யதே । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்வப்ரவீத் ஸ்கந்தஃ ஸோऽஹம்காரஃ ப்ரகீர்திதஃ ।। ௧௭.

அவர்கள் எல்லாம் விலகினாலும், அந்த இடம் புருஷனால் பாதுகாக்கப்பட்டது. அவரை பார்த்து, அஹங்காரம் என அழைக்கப்படும் ஸ்கந்தன் பேசினான்.

மயா விநா ஶரீரஸ்ய ஸம்பூதிரபி நேஷ்யதே । ஏவமுக்த்வா ஶரீராத் து ஸோऽப்யபேதஃ ப்ரு'தக் ஸ்திதஃ ।। ௧௭.

'என்னைத் தவிர உடல் தோன்றவே முடியாது.' என்று கூறி, அவரும் உடலைவிட்டு விலகி நின்றார்.

தேநாக்ஷதேந தத்க்ஷேத்ரம் விநா முக்தவதாஸ்திதம் । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா குபிதோ பாநுஃ ஸ ஆதித்யஃ ப்ரகீர்திதஃ ।। ௧௭.

அவரும் இல்லாமல், அந்த இடம் விடுதலை பெற்றதுபோல் அமைந்தது. இதைக் கண்ட பானு, ஆதித்யன் என்று அழைக்கப்படுபவர், கோபமடைந்தார்.

மயா விநா கதம் க்ஷேத்ரமிமம் க்ஷணமபீஷ்யதே । ஏவமுக்த்வா ப்ரயாதஃ ஸ தச்சரீரம் ந ஶீர்யதே ।। ௧௭.

'என்னை இல்லாமல் இந்த இடம் ஒரு கணம் கூட நிலைத்திருக்க முடியுமா?' என்று கூறி, அவர் விலகினார். ஆனாலும் உடல் சிதையவில்லை.

ததஃ காமாதிருத்தாய கணோ மாத்ரு'விஸம்ஜ்ஞிதஃ । ந மயா வ்யதிரிக்தஸ்ய ஶரீரஸ்ய வ்யவஸ்திதிஃ । ஏவமுக்த்வா ஸ யாதஸ்து ஶரீரம் தந்ந ஶீர்யதே ।। ௧௭.

பின்னர் காமன் முதலியவர்கள், மாத்ருகைகள் என அழைக்கப்படும் குழு எழுந்தனர். 'என்னைத் தவிர உடலுக்கு நிலை இல்லை.' என்று கூறி, அவர் விலகினாலும் உடல் சிதையவில்லை.

ததோ மாயாऽப்ரவீத்கோபாத் ஸா ச துர்கா ப்ரகீர்திதா । ந மயாऽஸ்ய விநா பூதிரித்யுக்த்வாऽந்தர்ததே புநஃ ।। ௧௭.

பின்னர் கோபத்துடன் மாயை, துர்கை என்று அழைக்கப்படுபவள், 'என்னை இல்லாமல் இதற்கு இருப்பே இல்லை' என்று கூறி மறைந்துவிட்டாள்.

ததோ திஶஃ ஸமுத்தஸ்துரூசுஶ்சேதம் வசோ மஹத் । நாஸ்மாபீ ரஹிதம் கார்யம் பவதீதி ந ஸம்ஶயஃ । சதஸ்ர ஆகதாஃ காஷ்டா அபயாதாஃ க்ஷணாத் ததா ।। ௧௭.

அப்போது திசைகள் எழுந்து, 'எங்களை இல்லாமல் எந்த செயலும் நடக்காது என்பதில் ஐயம் இல்லை' என்று கூறின. நான்கு திசைகளும் வந்துவிட்டு ஒரு கணத்தில் மறைந்தன.

ததோ தநபதிர்வாயுர்மய்யபேதே க்வ ஸம்பவஃ । ஶரீரஸ்யேதி ஸோப்யேவமுக்த்வா மூர்தாநகோऽபவத் ।। ௧௭.

பின்னர் தனபதி, வாயு, 'நான் இல்லாமல் உடலுக்கு எங்கு இருப்பு?' என்று கூறி, தலையிலிருந்து விலகினார்.

ததோ விஷ்ணுர்மநோ ப்ரூயாந்நாயம் தேஹோ மயா விநா । க்ஷணமப்யுத்ஸஹேத் ஸ்தாதுமித்யுக்த்வாऽந்தர்ததே புநஃ ।। ௧௭.

பின்னர் விஷ்ணு, மனம், 'என்னை இல்லாமல் இந்த உடல் ஒரு கணம் கூட தாங்க முடியாது' என்று கூறி மறைந்தார்.

ததோ தர்மோऽப்ரவீத் ஸர்வமிதம் பாலிதவாநஹம் । இதாநீமப்யுபகதே கதமேதத்பவிஷ்யதி ।। ௧௭.

பின்னர் தர்மன், 'இவை அனைத்தையும் நான் காத்தேன். இப்போது நான் விலகினால் இது எப்படி இருக்கும்?' என்று பேசினார்.

ஏவமுக்த்வா கதோ தர்மஸ்தச்சரீரம் ந ஶீர்யதே । ததோப்ரவீந்மஹாதேவஃ அவ்யக்தோ பூதநாயகஃ ।। ௧௭.

இவ்வாறு கூறி தர்மன் விலகினார். ஆனாலும் அந்த உடல் சிதையவில்லை. பின்னர் அவ்யக்தன், உயிர்களின் தலைவன் மகாதேவன் பேசினார்.

மஹத்ஸம்ஜ்ஞோ மயா ஹீநம் ஶரீரம் நோ பவேத் யதா । ஏவமுக்த்வா கதஃ ஶம்புஸ்தச்சரீரம் ந ஶீர்யதே ।। ௧௭.

'மகத் என அழைக்கப்படும் என்னை இல்லாமல் உடல் இருக்க முடியாது.' என்று கூறி, சம்பு விலகினாலும் அந்த உடல் சிதையவில்லை.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பிதரஶ்சோசுஸ்தந்மாத்ரா யாவதஸ்மபிஃ । ப்ரகதைரேபிரேதச்ச ஶரீரம் ஶீர்யதே த்ருவம் । ஏவமுக்த்வா து தே தேஹம் த்யக்த்வாऽந்தர்த்தாநமாகதாஃ ।। ௧௭.

அவரை பார்த்த பின், அவன் தந்தையரும் தாயார்களும், 'நாம் இங்கு இருந்த காலமெல்லாம், இந்த உடல் நம்மால் மெதுவாக சிதைந்து விட்டது,' என்று கூறினார்கள். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அவர்கள் தங்கள் உடலை விட்டு விட்டு மறைந்துவிட்டார்கள்.

அக்நிஃ ப்ராணோ அபாநஶ்ச ஆகாஶம் ஸர்வதாதவஃ । க்ஷேத்ரம் தத்வதஹம்காரோ பாநுஃ காமாதயோ மயா । காஷ்டா வாயுர்விஷ்ணுர்தர்ம ஶம்புஸ்ததேந்த்ரியார்தகாஃ ।। ௧௭.

அக்னி உயிராகவும், அபானம் கீழே செல்லும் உயிராகவும், ஆகாயம் மற்றும் எல்லா பொருள்களும், இந்த உடல், அஹங்காரம், சூரியன், ஆசைகள் மற்றும் மற்றவை எல்லாம் என்னால் உருவானவை; மரம், காற்று, விஷ்ணு, தருமம், சம்பு, மற்றும் இంద్రியங்களின் பொருள்களும் கூட.

ஏதைர்முக்தம் து தத்க்ஷேத்ரம் தத் ததைவ வ்யவஸ்திதம் । ஸோமேந பால்யமாநம் து புருஷேணேந்துரூபிணா ।। ௧௭.

இவை எல்லாம் விலகியபின், அந்த உடல் அப்படியே இருந்தது; அதை சந்திரனாக உருவம்கொண்ட சோமன் காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஏவம் வ்யவஸ்திதே ஸோமே ஷோடஶாத்மந்யதாக்ஷரே । ப்ராக்வத் தத்ர குணோபேதம் க்ஷேத்ரமுத்தாய பப்ரம ।। ௧௭.

இவ்வாறு, பதினாறு பாகங்களுடன் கூடிய சோமன் அழியாத நிலையில் நிலைத்திருந்தபோது, முன்புபோல், அந்த உடல் குணங்களுடன் எழுந்து அலைந்தது.

ப்ராகவஸ்தம் ஶரீரம் து த்ரு'ஷ்ட்வா ஸர்வஜ்ஞபாலிதம் । தாஃ க்ஷேத்ரதேவதாஃ ஸர்வா வைலக்ஷம் பாவமாஶ்ரிதாஃ ।। ௧௭.

முன்பு இருந்தபடி, அந்த உடலை எல்லாம் அறிந்தவன் காத்திருப்பதைப் பார்த்து, அந்த உடலைக் காப்பாற்றும் தேவதைகள் எல்லாம் பற்றற்ற மனநிலையை அடைந்தார்கள்.

தமேவம் துஷ்டுவுஃ ஸர்வாஸ்தம் தேவம் பரமேஶ்வரம் । ஸ்வஸ்தாநமீயிஷுஃ ஸர்வாஸ்ததா ந்ரு'பதிஸத்தம ।। ௧௭.

அப்போது அவர்கள் எல்லோரும் அந்த பரமாத்மாவை, அந்த தேவனைப் புகழ்ந்தார்கள்; பின்னர் அவர்கள் தத்தம் இடங்களுக்கு திரும்பிச் சென்றார்கள், அரசர்களில் சிறந்தவரே.

த்வமக்நிஸ்த்வம் ததா ப்ராணஸ்த்வமபாநஃ ஸரஸ்வதீ । த்வமாகாஶம் தநாத்யக்ஷஸ்த்வம் ஶரீரஸ்ய தாதவஃ ।। ௧௭.

நீயே அக்னி, நீயே உயிர், நீயே அபானம், நீயே சரஸ்வதி; நீயே ஆகாயம், செல்வத்தின் அதிபதி, நீயே உடலின் தாதுக்கள்.

அஹம்காரோ பவாந் தேவ த்வமாதித்யோऽஷ்டகோ கணஃ । த்வம் மாயா ப்ரு'திவீ துர்கா த்வம் திஶஸ்த்வம் மருத்பதிஃ ।। ௧௭.

ஓ தேவனே, நீயே அஹங்காரம், நீயே சூரியன், எட்டு வகைத் தெய்வங்கள்; நீயே மாயை, பூமி, துர்கை, நீயே திசைகள், நீயே காற்றின் அதிபதி.

த்வம் விஷ்ணுஸ்த்வம் ததா தர்மஸ்த்வம் ஜிஷ்ணுஸ்த்வம் பராஜிதஃ । அக்ஷரார்தஸ்வரூபேண பரமேஶ்வரஸம்ஜ்ஞிதஃ ।। ௧௭.

நீயே விஷ்ணு, நீயே தருமம், நீயே வெற்றியாளர், நீயே வெல்ல முடியாதவன்; அழியாததின் அர்த்தமாக, பரமேஸ்வரன் என்று அறியப்படுகிறாய்.

அஸ்மாபிரபயாதைஸ்து கதமேதத்பவிஷ்யதி । ஏவமத்ர ஶரீரம் து த்யக்தமஸ்மாபிரேவ ச ।। ௧௭.

நாங்கள் இங்கிருந்து சென்ற பிறகு, இது எப்படி இருக்கும்? இப்படியே இந்த உடலை நாங்கள் விட்டு விட்டோம்.

தத் பரம் பவதா தேவ ததவஸ்தம் ப்ரபால்யதே । ஸ்தாநபங்கோ ந நஃ கார்யஃ ஸ்வயம் ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஜாபதே ।। ௧௭.

ஓ தேவனே, அந்த உயர்ந்த நிலையை நீயே காக்கிறாய்; நாங்கள் அந்த இடத்தை மாற்றக்கூடாது, ஏனெனில் நீயே படைத்தவன், அதை ஏற்படுத்தியிருக்கிறாய்.

ஏவம் ஸ்துதஸ்ததோ தேவஸ்தேஷாம் தோஷம் பரம் யயௌ । உவாச சைதாந் க்ரீடார்தம் பவந்தோத்பாதிதா மயா ।। ௧௭.

இவ்வாறு புகழப்பட்டபோது, அந்த தேவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; 'விளையாட்டிற்காகவே நான் உங்களை உருவாக்கினேன்' என்று சொன்னான்.