வராஹபுராணம்

ஏவம் ஸ ராஜா விவிதாநுபாயாந் வராஶ்ரமே ப்ரேக்ஷமாணோ விவேஶ । தஸ்மித் ப்ரவிஷ்டே து ஸ தீவ்ரதேஜா மஹாதபாஃ புண்யக்ரு'தாம் ப்ரதாநஃ । த்ரு'ஷ்டோ யதா பாநுரநந்தபாநுஃ கௌஶ்யாஸநே ப்ரஹ்மவிதாம் ப்ரதாநஃ ।। ௧௭.

அவ்வாறு அந்த அரசன் அந்த சிறந்த ஆசிரமத்தின் பல்வேறு அம்சங்களை பார்த்தபடி உள்ளே நுழைந்தான்; அப்போது, கடும் ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும், நல்லவர்களில் முதன்மை பெற்ற, பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன், பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மஹாதபஸை அவன் கண்டான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ராஜா விஜயீ ம்ரு'காணாம் மதிம் விஸஸ்மார முநேஃ ப்ரஸங்காத் । சகார தர்மம் ப்ரதி மாநஸம் ஸோ அநுத்தமம் ப்ராப்ய ந்ரு'போ முநிம் ஸஃ ।। ௧௭.

வெற்றிகொண்ட மான்களில் அரசனை பார்த்ததும், முனிவரின் அருகில் இருந்ததால் அவன் மனம் தன் நோக்கத்தை மறந்துவிட்டது. ஆனாலும் அந்த முனிவரை அடைந்தபின், அந்த அரசன் தன் மனதை தர்மத்திற்கே திருப்பினான்.

ஸ முநிஸ்தம் ந்ரு'பம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஜாபாலமகல்மஷம் । அப்யாகதக்ரியாம் சக்ரே ஆஸநஸ்வாகதாதிபிஃ ।। ௧௭.

அந்த முனிவர், பாவமில்லாத ஜனங்களை காக்கும் அரசனை பார்த்து, வரவேற்பு, ஆசனம், மரியாதை ஆகியவற்றால் வரவேற்பு செய்தார்.

ததஃ க்ரு'தாஸநோ ராஜா ப்ரணம்ய ரு'ஷிபுங்கவம் । பப்ரச்ச வஸுதே ப்ரஶ்நமிமம் பரமதுர்லபம் ।। ௧௭.

பின்னர், ஆசனத்தில் அமர்ந்த அரசன், அந்த பெரிய முனிவருக்கு வணங்கி, பூமியைப் பற்றிய இந்த மிக அரிய கேள்வியை கேட்டான்.

பகவந் துஃகஸம்ஸாரமக்நைஃ பும்பிஸ்திதீர்ஷுபிஃ । யத்கார்யம் தந்மமாசக்ஷ்வ ப்ரணதே ஶம்ஸிதவ்ரத ।। ௧௭.

பெரியவரே, புகழ்பெற்ற விரதம் கொண்டவரே, இந்த உலக வாழ்க்கை துன்பத்தில் மூழ்கி அதைத் தாண்ட விரும்பும் நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தயவுசெய்து எனக்கு கூறுங்கள்.

மஹாதபா உவாச । ஸம்ஸாரார்ணவமஜ்ஜமாநமநுஜைஃ போதஃ ஸ்திரோऽதித்ருவஃ கார்யஃ பூஜநதாநஹோமவிவிதைர்யஜ்ஞைஃ ஸமம் த்யாயநைஃ । கீலைஃ கீலிதமோக்ஷபிஃ ஸுரபடைரூர்த்வம் மஹாரஜ்ஜுபிஃ ப்ராணாத்யைரதுநா குருஷ்வ ந்ரு'பதே போதம் த்ரிலோகேஶ்வரம் ।। ௧௭.

நாராயணம் நரகஹரம் ஸுரேஶம் பக்த்யா நமஸ்குர்வதி யோ ந்ரு'பேஶ । ஸ வீதஶோகஃ பரமம் விஶோகம் ப்ராப்நோதி விஷ்ணோஃ பதமவ்யயம் தத் ।। ௧௭.

அரசர்களின் தலைவனே, நரகத்தை அழிப்பவரும் தேவர்களின் ஆண்டவருமான நாராயணனை பக்தியுடன் வணங்கும் ஒருவர், துயரமின்றி, அந்த உயர்ந்த, நிலையான, விஷ்ணுவின் துயரமற்ற இடத்தை அடைவான்.

ந்ரு'ப உவாச । பகவந் ஸர்வதர்மஜ்ஞ கதம் விஷ்ணுஃ ஸநாதநஃ । பூஜ்யதே மோக்ஷமிச்சத்பிஃ புருஷைர்வத தத்த்வதஃ ।। ௧௭.

அரசன் கேட்டான்: பெரியவரே, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, மோக்ஷத்தை விரும்பும் மனிதர்கள் எவ்வாறு அந்த சனாதன விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும் என்பதை உண்மையாகக் கூறுங்கள்.

மஹாதபா உவாச । ஶ்ர்ரு'ணு ராஜந் மஹாப்ராஜ்ஞ யதா விஷ்ணுஃ ப்ரஸீததி । புருஷாணாம் ததா ஸ்த்ரீணாம் ஸர்வயோகீஶ்வரோ ஹரிஃ ।। ௧௭.

அந்த பெரிய தவசு சொன்னார்: அரசே, பெரிய அறிவாளியே, விஷ்ணு எவ்வாறு திருப்தி அடைவார் என்பதை நீ கேள்; ஆண்கள், பெண்கள் அனைவருக்கும், யோகிகளின் தலைவரான ஹரியும் அதுபோலவே திருப்தி அடைவார்.

ஸர்வே தேவாஃ ஸபிதரோ ப்ரஹ்மாத்யாஶ்சாண்டமத்யகாஃ । விஷ்ணோஃ ஸகாஶாதுத்பந்நா இதீயம் வைதிகீ ஶ்ருதிஃ ।। ௧௭.

அனைத்து தேவர்கள், பித்ருக்கள், பிரம்மா மற்றும் அண்டத்தின் உள்ளோர் எல்லோரும் விஷ்ணுவிலிருந்து பிறந்தவர்கள் என்று வேதம் அறிவிக்கிறது.

அக்நிஸ்ததாஶ்விநௌ கௌரீ கஜவக்த்ரபுஜம்கமாஃ । கார்திகேயஸ்ததாதித்யோ மாதரோ துர்கயா ஸஹ ।। ௧௭.

அக்னி, அசுவினிகள், கௌரி, யானைமுகன், பாம்புகள், கார்த்திகேயன், சூரியன், மாதர்கள், துர்கையும் கூட—

திஶோ தநபதிர்விஷ்ணுர்யமோ ருத்ரஃ ஶஶீ ததா । பிதரஶ்சேதி ஸம்பூதாஃ ப்ராதாந்யேந ஜகத்பதேஃ ।। ௧௭.

திசைகள், செல்வத்தின் ஆண்டவர், விஷ்ணு, யமன், ருத்ரன், சந்திரன், பித்ருக்கள்—இவர்கள் அனைவரும் உலகத்தின் ஆண்டவரிலிருந்து முதன்மையாக தோன்றியவர்கள்.

ஹிரண்யகர்பஸ்ய தநௌ ஸர்வம் ஏவ ஸமுத்பவாஃ । ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ததோ கர்வம் வஹமாநாஃ ஸமந்ததஃ ।। ௧௭.

இவர்கள் எல்லோரும் ஹிரண்யகர்பனின் உடலில் இருந்து தோன்றினார்கள்; ஆனாலும், ஒவ்வொருவரும் தம்மை உயர்ந்தவர்கள் என எண்ணி, தத்தம் திசைகளில் பிரிந்து சென்றார்கள்.

அஹம் யோக்யஸ்த்வஹம் யாஜ்ய இதி தேஷாம் ஸ்வநோ மஹாந் । ஶ்ரூயதே தேவஸமிதௌ ஸாகரக்ஷுப்தஸந்நிபஃ ।। ௧௭.

அவர்களிடையே, தேவர்களின் சபையில், கடல் ஓசை போல் ஒரு பெரும் சத்தம் எழுந்தது: 'நான் தான் தகுதியானவன், நான் தான் வழிபடப்பட வேண்டியவன்' என்று.

தேஷாம் விவதமாநாநாம் வஹ்நிருத்தாய பார்திவ । உவாச மாம் யஜஸ்வேதி த்யாயத்வம் மாமிதி ப்ருவந் ।। ௧௭.

அவர்கள் வாதாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, அரசே, அக்னி எழுந்து, 'என்னை யாகம் செய், என்னைத் தியானி' என்று அவர்களிடம் கூறினான்.

ப்ராஜாபத்யமிதம் நூநம் ஶரீரம் மத்விநாக்ரு'தம் । விநாஶமுபபத்யேத யதோ நாஹம் மஹாநஹம் ।। ௧௭.

'இவ்வுடல் பிரஜாபதிக்குச் சொந்தமானது; என்னை இல்லாமல் இது அழிந்துவிடும், ஏனென்றால் நான் தான் பெரியவன்' என்று அவன் கூறினான்.

ஏவமுக்த்வா ஶரீரம் து த்யக்த்வா வஹ்நிர்விநிர்யயௌ । நிர்கதேऽபி ததஸ்தஸ்மிம்ஸ்தச்சரீரம் ந ஶீர்யதே ।। ௧௭.

இவ்வாறு கூறி, அக்னி அந்த உடலை விட்டு வெளியேறினான்; அவன் சென்ற பிறகும் அந்த உடல் அழியவில்லை.

ததோऽஶ்விநௌ மூர்திமந்தௌ ப்ராணாபாநௌ ஶரீரகௌ । ஆவாம் ப்ரதாநாவித்யேவமூசதுர்யாஜ்யஸத்தமௌ ।। ௧௭.

பின்னர், உயிரும் மூச்சும் வடிவம் கொண்ட அசுவினிகள், உடலில் இருந்து, 'நாங்கள் தான் முதன்மை, நாங்கள் தான் சிறந்த வழிபாட்டுக்குரியவர்கள்' என்று கூறினார்கள்.

ஏவமுக்த்வா ஶரீரம் து விஹாய க்வசிதாஸ்திதௌ । தயோரபி க்ஷயம் க்ரு'த்வா க்ஷேத்ரீ தத்புரமாஸ்திதஃ ।। ௧௭.

இவ்வாறு கூறி, அவர்கள் இருவரும் உடலை விட்டு வேறு இடத்திற்கு சென்றார்கள்; அவர்களும் பிரிந்த பிறகும், அந்த உடல், உள்ளிருக்கும் ஆதாரனால் நிலைத்திருந்தது.

ததோ வாகப்ரபீத் கௌரீ ப்ராதாந்யம் மயி ஸம்ஸ்திதம் । ஸாऽப்யேவமுக்த்வா க்ஷேத்ராத் து நிஶ்சக்ராம பஹிஃ ஶுபா ।। ௧௭.

அப்போது கௌரி பேசினாள்: 'முதன்மை எனக்கே உரியது.' என்று கூறி, மேலும் எதுவும் சொல்லாமல், அந்த நல்லவள் அந்த இடத்திலிருந்து வெளியேறினாள்.

தயா விநாபி தத்க்ஷேத்ரம் வாகூநம் வ்யவதிஷ்டத । ததோ கணபதிர்வாக்யமாகாஶாக்யோऽப்ரவீத் ததா ।। ௧௭.

அவள் இல்லையெனினும், அந்த இடம் வாக்கு தெய்வங்களால் பாதுகாக்கப்பட்டது. அப்போது ஆகாயம் என அழைக்கப்படும் கணபதி பேசினார்.

ந மயா ரஹிதம் கிஞ்சிச்சரீரம் ஸ்தாயி தூரதஃ । காலாந்தரேத்யேவமுக்த்வா ஸோऽபி நிஷ்க்ரம்ய தேஹதஃ ।। ௧௭.

என்னைத் தவிர, உடலில் எதுவும் நீங்கிப் போக முடியாது. இப்படிச் சொல்லி, சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, அவரும் உடலைவிட்டு வெளியேறினார்.

ப்ரு'தக்பூதஸ்ததாப்யேதச்சரீரம் நாப்யநீநஶத் । விநாகாஶாக்யதத்த்வேந ததாபி ந விஶீர்யதே ।। ௧௭.

அவ்வாறு பிரிந்தாலும், அந்த உடல் அழியவில்லை; ஆகாயம் எனப்படும் தத்துவம் இல்லையென்றாலும் அது சிதறவில்லை.

ஸுஷிரைஸ்து விஹீநம் து த்ரு'ஷ்ட்வா க்ஷேத்ரம் வ்யவஸ்திதம் । ஶரீரதாதவஃ ஸர்வே தே ப்ரூயுர்வாக்யமேவ ஹி ।। ௧௭.

வெற்றிடங்கள் இல்லாமல் அந்த இடம் இருப்பதைப் பார்த்து, உடலின் எல்லா கூறுகளும் இவ்வாறு பேசினார்கள்.

அஸ்மாபிர்வ்யதிரிக்தஸ்ய ந ஶரீரஸ்ய தாரணம் । பவதீத்யேவமுக்த்வா தே ஜஹுஃ ஸர்வே ஶரீரிணஃ ।। ௧௭.

'எங்களைத் தவிர உடலை நிலைநிறுத்த முடியாது.' என்று கூறி, எல்லா உடல் கூறுகளும் விலகின.

தைர்வ்யபேதமபி க்ஷேத்ரம் புருஷேண ப்ரபால்யதே । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா த்வப்ரவீத் ஸ்கந்தஃ ஸோऽஹம்காரஃ ப்ரகீர்திதஃ ।। ௧௭.

அவர்கள் எல்லாம் விலகினாலும், அந்த இடம் புருஷனால் பாதுகாக்கப்பட்டது. அவரை பார்த்து, அஹங்காரம் என அழைக்கப்படும் ஸ்கந்தன் பேசினான்.

மயா விநா ஶரீரஸ்ய ஸம்பூதிரபி நேஷ்யதே । ஏவமுக்த்வா ஶரீராத் து ஸோऽப்யபேதஃ ப்ரு'தக் ஸ்திதஃ ।। ௧௭.

'என்னைத் தவிர உடல் தோன்றவே முடியாது.' என்று கூறி, அவரும் உடலைவிட்டு விலகி நின்றார்.

தேநாக்ஷதேந தத்க்ஷேத்ரம் விநா முக்தவதாஸ்திதம் । தம் த்ரு'ஷ்ட்வா குபிதோ பாநுஃ ஸ ஆதித்யஃ ப்ரகீர்திதஃ ।। ௧௭.

அவரும் இல்லாமல், அந்த இடம் விடுதலை பெற்றதுபோல் அமைந்தது. இதைக் கண்ட பானு, ஆதித்யன் என்று அழைக்கப்படுபவர், கோபமடைந்தார்.

மயா விநா கதம் க்ஷேத்ரமிமம் க்ஷணமபீஷ்யதே । ஏவமுக்த்வா ப்ரயாதஃ ஸ தச்சரீரம் ந ஶீர்யதே ।। ௧௭.

'என்னை இல்லாமல் இந்த இடம் ஒரு கணம் கூட நிலைத்திருக்க முடியுமா?' என்று கூறி, அவர் விலகினார். ஆனாலும் உடல் சிதையவில்லை.