வராஹபுராணம்

ஆஸீத் ராஜா மஹாபாஹுராதௌ க்ரு'தயுகே புரா । ஶ்ருதகீர்திரிதி க்யாதஸ்த்ரைலோக்யே பலவத்தரஃ ।। ௧௭.

கிருத யுகத்தின் தொடக்கத்தில், மூன்று உலகிலும் புகழ்பெற்ற, வலிமை மிகுந்த, 'ஸ்ருதகீர்த்தி' என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு வீர அரசன் இருந்தான்.

தஸ்ய புத்ரத்வமாபேதே ஸுப்ரபோ மணிஜோ தரே । ப்ரஜாபாலேதி வை நாம்நா ஶ்ருதகீர்திர்மஹாபலஃ ।। ௧௭.

பூமியே, அந்த ஸ்ருதகீர்த்திக்கு மாணிக்கத்தில் பிறந்த சுப்ரபன் என்பவன் மகனாகப் பிறந்தான்; அந்த வலிமை மிகுந்த ஸ்ருதகீர்த்தி 'பிரஜாபாலன்' என்றும் அழைக்கப்பட்டான்.

ஸைகஸ்மிம்ஶ்சித் திநே ப்ராயாத் விபிநம் ஶ்வாபதாகும் । தத்ராபஶ்யத்ரு'ஷேர்தந்யம் மஹதாஶ்ரமமண்டலம் ।। ௧௭.

ஒரு நாள், அவர் காட்டில் காட்டுமிராண்டிகளை வேட்டையாடச் சென்றார்; அங்கு ஒரு புனித முனிவரின் பெரிய ஆசிரமத்தை அவர் கண்டார்.

தஸ்மிந் மஹாதபா நாம ரு'ஷிஃ பரதார்மிகஃ । தபஸ்தேபே நிராஹாரோ ஜபந் ப்ரஹ்ம ஸநாதநம் ।। ௧௭.

அந்த இடத்தில் 'மஹாதபஸ்' என்ற முனிவர் இருந்தார்; அவர் உயர்ந்த தர்மத்தில் நிலைத்து, உணவு இன்றி கடும் தவம் செய்து, சனாதன பிரம்மத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

தத்ராஸௌ பார்திவஃ ஶ்ரீமாந் ப்ரவேஶாய மதிம் ததா । சகார சாவிஶத் ராஜா ப்ரஜாபாலோ மஹாதபாஃ ।। ௧௭.

அங்கு அந்த புகழ்பெற்ற பிரஜாபாலன் என்ற அரசன் உள்ளே செல்ல எண்ணி, அந்த மஹாதபஸின் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தான்.

தஸ்மிந் வராஶ்ரமபதே வநவ்ரு'க்ஷஜாத்யா தராப்ரஸூதோர்ஜிதமார்கஜுஷ்டாஃ । லதாக்ரு'ஹா இந்துரவிப்ரகாஶிநோ நாயாஸிதஜ்ஞாஃ குலப்ரு'ங்கராஜாஃ ।। ௧௭.

அந்த சிறந்த ஆசிரமத்தில், பூமியில் வளர்ந்த பலவகை மரங்கள் இருந்தன; நடைபாதைகள் நன்கு பதிக்கப்பட்டிருந்தன; கொடிகளால் ஆன வீடுகள் சந்திர ஒளியில் பிரகாசித்தன; தேனீக்கள் எளிதாகச் சுழன்றாடின.

ஸுரக்தபத்மோதரகோமலாக்ர- நகாங்குலீபிஃ ப்ரஸ்ரு'தைஃ ஸுராணாம் । வராங்கநாபிஃ பதபங்க்திமுச்சை- விம்ஹாய பூமிம் த்வபி வ்ரு'த்ரஶத்ரோஃ ।। ௧௭.

மென்மையான, சிவந்த தாமரை போன்ற விரல்கள், நகங்கள் கொண்ட தேவ கன்னியர்கள், நிலத்தைத் தொடாமல், மரங்களுக்கடியில் வரிசையாக நடந்தார்கள்; அவர்கள் இந்திரனைவிட அழகில் மேலோங்கினர்.

க்வசித் ஸமீபே தமதீவ ஹ்ரு'ஷ்டை- ர்நாநாத்விஜைஃ ஷட்ச்ரு'ரணைஶ்ச மத்தைஃ । வாஸத்பிருச்சைர்விவிதப்ரமாணாஃ ஶாகாஃ ஸுபுஷ்பாஃ ஸமயோகயுக்தாஃ ।। ௧௭.

அருகில், பலவகை இனிய பறவைகளும், ஆறு கால்கள் கொண்ட மதமான உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தன; பல அளவுகளில், நிறைய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிளைகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன.

கதம்பநீபார்ஜ்ஜுநஶீலஶால- லதாக்ரு'ஹஸ்தைர்மதுரஸ்வரேண । ஜுஷ்டம் விஹங்கைஃ ஸுஜநப்ரயோகா நிராகுலா கார்யத்ரு'திர்யதாஸ்தைஃ ।। ௧௭.

கடம்பு, நீபம், அர்ஜுனம், சாலம் ஆகிய மரங்களால் ஆன கொடி வீடுகளில் இனிமையான குரல் கொண்ட பறவைகள் இருந்தன; நல்லவர்களுடன் நட்பாக, அமைதியுடன், தங்கள் கடமையில் நிலைத்திருந்தன.

மகாக்நிதூமைருதிதாக்நிஹோமை- ஸ்ததஃ ஸமந்தாத் க்ரு'ஹமேதிபிர்த்விஜைஃ । ஸிம்ஹைரிவாதர்ம்மகரீ விதாரிதஃ ஸ தீக்ஷ்ணதம்ஷ்ட்ரைர்வரமத்தகேஸரைஃ ।। ௧௭.

அங்கெல்லாம், க்ருஹஸ்தர்களும், இருமுறை பிறந்த முனிவர்களும் வேள்வி தீயை ஏற்றி, புகை எழுந்தது; அது, சிங்கம் ஒரு தவறான யானையைத் துளைத்து வீழ்த்தும் போல், சிறந்தவர்கள் கூரிய பற்களும், அழகிய மயிரும் கொண்டு இருந்தார்கள்.

ஏவம் ஸ ராஜா விவிதாநுபாயாந் வராஶ்ரமே ப்ரேக்ஷமாணோ விவேஶ । தஸ்மித் ப்ரவிஷ்டே து ஸ தீவ்ரதேஜா மஹாதபாஃ புண்யக்ரு'தாம் ப்ரதாநஃ । த்ரு'ஷ்டோ யதா பாநுரநந்தபாநுஃ கௌஶ்யாஸநே ப்ரஹ்மவிதாம் ப்ரதாநஃ ।। ௧௭.

அவ்வாறு அந்த அரசன் அந்த சிறந்த ஆசிரமத்தின் பல்வேறு அம்சங்களை பார்த்தபடி உள்ளே நுழைந்தான்; அப்போது, கடும் ஒளியுடன் பிரகாசிக்கும், நல்லவர்களில் முதன்மை பெற்ற, பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன், பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த மஹாதபஸை அவன் கண்டான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ராஜா விஜயீ ம்ரு'காணாம் மதிம் விஸஸ்மார முநேஃ ப்ரஸங்காத் । சகார தர்மம் ப்ரதி மாநஸம் ஸோ அநுத்தமம் ப்ராப்ய ந்ரு'போ முநிம் ஸஃ ।। ௧௭.

வெற்றிகொண்ட மான்களில் அரசனை பார்த்ததும், முனிவரின் அருகில் இருந்ததால் அவன் மனம் தன் நோக்கத்தை மறந்துவிட்டது. ஆனாலும் அந்த முனிவரை அடைந்தபின், அந்த அரசன் தன் மனதை தர்மத்திற்கே திருப்பினான்.

ஸ முநிஸ்தம் ந்ரு'பம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஜாபாலமகல்மஷம் । அப்யாகதக்ரியாம் சக்ரே ஆஸநஸ்வாகதாதிபிஃ ।। ௧௭.

அந்த முனிவர், பாவமில்லாத ஜனங்களை காக்கும் அரசனை பார்த்து, வரவேற்பு, ஆசனம், மரியாதை ஆகியவற்றால் வரவேற்பு செய்தார்.

ததஃ க்ரு'தாஸநோ ராஜா ப்ரணம்ய ரு'ஷிபுங்கவம் । பப்ரச்ச வஸுதே ப்ரஶ்நமிமம் பரமதுர்லபம் ।। ௧௭.

பின்னர், ஆசனத்தில் அமர்ந்த அரசன், அந்த பெரிய முனிவருக்கு வணங்கி, பூமியைப் பற்றிய இந்த மிக அரிய கேள்வியை கேட்டான்.

பகவந் துஃகஸம்ஸாரமக்நைஃ பும்பிஸ்திதீர்ஷுபிஃ । யத்கார்யம் தந்மமாசக்ஷ்வ ப்ரணதே ஶம்ஸிதவ்ரத ।। ௧௭.

பெரியவரே, புகழ்பெற்ற விரதம் கொண்டவரே, இந்த உலக வாழ்க்கை துன்பத்தில் மூழ்கி அதைத் தாண்ட விரும்பும் நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தயவுசெய்து எனக்கு கூறுங்கள்.

மஹாதபா உவாச । ஸம்ஸாரார்ணவமஜ்ஜமாநமநுஜைஃ போதஃ ஸ்திரோऽதித்ருவஃ கார்யஃ பூஜநதாநஹோமவிவிதைர்யஜ்ஞைஃ ஸமம் த்யாயநைஃ । கீலைஃ கீலிதமோக்ஷபிஃ ஸுரபடைரூர்த்வம் மஹாரஜ்ஜுபிஃ ப்ராணாத்யைரதுநா குருஷ்வ ந்ரு'பதே போதம் த்ரிலோகேஶ்வரம் ।। ௧௭.

நாராயணம் நரகஹரம் ஸுரேஶம் பக்த்யா நமஸ்குர்வதி யோ ந்ரு'பேஶ । ஸ வீதஶோகஃ பரமம் விஶோகம் ப்ராப்நோதி விஷ்ணோஃ பதமவ்யயம் தத் ।। ௧௭.

அரசர்களின் தலைவனே, நரகத்தை அழிப்பவரும் தேவர்களின் ஆண்டவருமான நாராயணனை பக்தியுடன் வணங்கும் ஒருவர், துயரமின்றி, அந்த உயர்ந்த, நிலையான, விஷ்ணுவின் துயரமற்ற இடத்தை அடைவான்.

ந்ரு'ப உவாச । பகவந் ஸர்வதர்மஜ்ஞ கதம் விஷ்ணுஃ ஸநாதநஃ । பூஜ்யதே மோக்ஷமிச்சத்பிஃ புருஷைர்வத தத்த்வதஃ ।। ௧௭.

அரசன் கேட்டான்: பெரியவரே, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, மோக்ஷத்தை விரும்பும் மனிதர்கள் எவ்வாறு அந்த சனாதன விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும் என்பதை உண்மையாகக் கூறுங்கள்.

மஹாதபா உவாச । ஶ்ர்ரு'ணு ராஜந் மஹாப்ராஜ்ஞ யதா விஷ்ணுஃ ப்ரஸீததி । புருஷாணாம் ததா ஸ்த்ரீணாம் ஸர்வயோகீஶ்வரோ ஹரிஃ ।। ௧௭.

அந்த பெரிய தவசு சொன்னார்: அரசே, பெரிய அறிவாளியே, விஷ்ணு எவ்வாறு திருப்தி அடைவார் என்பதை நீ கேள்; ஆண்கள், பெண்கள் அனைவருக்கும், யோகிகளின் தலைவரான ஹரியும் அதுபோலவே திருப்தி அடைவார்.

ஸர்வே தேவாஃ ஸபிதரோ ப்ரஹ்மாத்யாஶ்சாண்டமத்யகாஃ । விஷ்ணோஃ ஸகாஶாதுத்பந்நா இதீயம் வைதிகீ ஶ்ருதிஃ ।। ௧௭.

அனைத்து தேவர்கள், பித்ருக்கள், பிரம்மா மற்றும் அண்டத்தின் உள்ளோர் எல்லோரும் விஷ்ணுவிலிருந்து பிறந்தவர்கள் என்று வேதம் அறிவிக்கிறது.

அக்நிஸ்ததாஶ்விநௌ கௌரீ கஜவக்த்ரபுஜம்கமாஃ । கார்திகேயஸ்ததாதித்யோ மாதரோ துர்கயா ஸஹ ।। ௧௭.

அக்னி, அசுவினிகள், கௌரி, யானைமுகன், பாம்புகள், கார்த்திகேயன், சூரியன், மாதர்கள், துர்கையும் கூட—

திஶோ தநபதிர்விஷ்ணுர்யமோ ருத்ரஃ ஶஶீ ததா । பிதரஶ்சேதி ஸம்பூதாஃ ப்ராதாந்யேந ஜகத்பதேஃ ।। ௧௭.

திசைகள், செல்வத்தின் ஆண்டவர், விஷ்ணு, யமன், ருத்ரன், சந்திரன், பித்ருக்கள்—இவர்கள் அனைவரும் உலகத்தின் ஆண்டவரிலிருந்து முதன்மையாக தோன்றியவர்கள்.

ஹிரண்யகர்பஸ்ய தநௌ ஸர்வம் ஏவ ஸமுத்பவாஃ । ப்ரு'தக்ப்ரு'தக் ததோ கர்வம் வஹமாநாஃ ஸமந்ததஃ ।। ௧௭.

இவர்கள் எல்லோரும் ஹிரண்யகர்பனின் உடலில் இருந்து தோன்றினார்கள்; ஆனாலும், ஒவ்வொருவரும் தம்மை உயர்ந்தவர்கள் என எண்ணி, தத்தம் திசைகளில் பிரிந்து சென்றார்கள்.

அஹம் யோக்யஸ்த்வஹம் யாஜ்ய இதி தேஷாம் ஸ்வநோ மஹாந் । ஶ்ரூயதே தேவஸமிதௌ ஸாகரக்ஷுப்தஸந்நிபஃ ।। ௧௭.

அவர்களிடையே, தேவர்களின் சபையில், கடல் ஓசை போல் ஒரு பெரும் சத்தம் எழுந்தது: 'நான் தான் தகுதியானவன், நான் தான் வழிபடப்பட வேண்டியவன்' என்று.

தேஷாம் விவதமாநாநாம் வஹ்நிருத்தாய பார்திவ । உவாச மாம் யஜஸ்வேதி த்யாயத்வம் மாமிதி ப்ருவந் ।। ௧௭.

அவர்கள் வாதாடிக் கொண்டிருக்கும் போது, அரசே, அக்னி எழுந்து, 'என்னை யாகம் செய், என்னைத் தியானி' என்று அவர்களிடம் கூறினான்.

ப்ராஜாபத்யமிதம் நூநம் ஶரீரம் மத்விநாக்ரு'தம் । விநாஶமுபபத்யேத யதோ நாஹம் மஹாநஹம் ।। ௧௭.

'இவ்வுடல் பிரஜாபதிக்குச் சொந்தமானது; என்னை இல்லாமல் இது அழிந்துவிடும், ஏனென்றால் நான் தான் பெரியவன்' என்று அவன் கூறினான்.

ஏவமுக்த்வா ஶரீரம் து த்யக்த்வா வஹ்நிர்விநிர்யயௌ । நிர்கதேऽபி ததஸ்தஸ்மிம்ஸ்தச்சரீரம் ந ஶீர்யதே ।। ௧௭.

இவ்வாறு கூறி, அக்னி அந்த உடலை விட்டு வெளியேறினான்; அவன் சென்ற பிறகும் அந்த உடல் அழியவில்லை.

ததோऽஶ்விநௌ மூர்திமந்தௌ ப்ராணாபாநௌ ஶரீரகௌ । ஆவாம் ப்ரதாநாவித்யேவமூசதுர்யாஜ்யஸத்தமௌ ।। ௧௭.

பின்னர், உயிரும் மூச்சும் வடிவம் கொண்ட அசுவினிகள், உடலில் இருந்து, 'நாங்கள் தான் முதன்மை, நாங்கள் தான் சிறந்த வழிபாட்டுக்குரியவர்கள்' என்று கூறினார்கள்.

ஏவமுக்த்வா ஶரீரம் து விஹாய க்வசிதாஸ்திதௌ । தயோரபி க்ஷயம் க்ரு'த்வா க்ஷேத்ரீ தத்புரமாஸ்திதஃ ।। ௧௭.

இவ்வாறு கூறி, அவர்கள் இருவரும் உடலை விட்டு வேறு இடத்திற்கு சென்றார்கள்; அவர்களும் பிரிந்த பிறகும், அந்த உடல், உள்ளிருக்கும் ஆதாரனால் நிலைத்திருந்தது.