வராஹபுராணம்

ஸா கதிஸ்த்யஜதஃ ப்ராணாந்மதுராயாம் ந ஸம்ஶயஃ ந தீர்தம் மதுராயா ஹி ந தேவஃ கேஶவாத்பரஃ

மதுரையில் உயிரை விட்டவருக்கு அந்த விடுதலை நிச்சயம் கிடைக்கும்; மதுராவுக்கு இணையான தீர்த்தமில்லை, கேசவனுக்கு மேலான தெய்வமும் இல்லை.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே மதுராமாஹாத்ம்யே அபராதப்ராயஶ்சித்தமாஹாத்ம்யம் நாம ஊநாஶீத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராகபுராணத்தில் மதுரா மஹாத்ம்யத்தில், 'பாவங்களுக்கு பரிகாரம் செய்யும் மகிமை' என்ற நூற்றெழுபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச த்ருவதீர்தே புராவ்ரு'த்தம் தச்ச்ரு'ணுஷ்வ வஸுந்தரே

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: வஸுந்தரே, த்ருவ தீர்த்தத்தில் நடந்த பழைய நிகழ்வை நீ கேள்.

அஸ்யாம் புர்யாம் து ராஜாஸீத்தார்மிகஃ ஸத்யவிக்ரமஃ

இந்த நகரத்தில் ஒருகாலத்தில் ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் தர்மத்திலும், சத்தியத்திலும் நிலைத்தவன்.

தஸ்ய நார்யஃ ஶதே த்வே து குலஶீலவயோயுதே

அவனுக்கு இருநூறு மனைவிகள் இருந்தனர்; அவர்கள் எல்லாரும் நல்ல குடும்பம், நல்ல பழக்கம், சரியான வயது கொண்டவர்கள்.

நாம்நா சந்த்ரப்ரபா சைவ வீரஸூர்வீரபுத்ரகா

அவர்களில் ஒருத்தி சந்திரப்ரபா என அழைக்கப்பட்டாள்; அவள் வீரம் கொண்டவள், வீரமான மகன்களை பெற்றவள்.

தஸ்யாஃ பரிக்ரஹாஸ்த்வேகோத்திஷ்டாசாரவிஹீநகாஃ

அவளது தோழிகள், மனைவிகளுக்கான நெறிகளைப் பின்பற்றாதவர்கள்.

ஸ்வதோஷைஃ பதிதாஃ ஸர்வே நரகம் ப்ரதி பாமிநி

அழகியவளே, எல்லோரும் தங்களது தவறுகளால் நரகத்திற்கே வீழ்ந்துவிட்டார்கள்.

கதாசிதபி தஸ்யாதோ ப்ரஷ்டஃ ப்ராணிஜநோ மஹாந்

ஒரு நேரத்தில், உயிரினங்களில் ஒருவன், பெரியவன், அங்கிருந்து வீழ்ந்தான்.

க்ரு'ஷ்ணரூபாஶ்சம்க்ரமந்தோ மஶகாகாரஸந்நிபாஃ

கருப்பு நிறம் கொண்ட, கொசுவைப் போல உருவம் எடுத்துக் கொண்டு அவர்கள் அங்கும் இங்கும் சஞ்சரிக்கின்றார்கள்.

தஸ்மிந்க்ஷணே ந ச க்ரு'தம் வ்ரதம் ஜப்யம் விமோஹநாத் 180.

அந்தக் கணத்தில், மயக்கத்தால் எந்த விரதமோ ஜபமோ செய்யப்படவில்லை.

சதுர்தாம்ஶாவஶேஷஶ்ச திவஸஃ பர்யவர்த்தத

அந்த நாளில் நான்கில் ஒரு பகுதி மட்டும் மீதமிருந்தது.

அந்யே பூர்வோத்தராத்தேஶாத்தக்ஷிணாத்பஶ்சிமாத்ததா

மற்றவர்கள் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு ஆகிய திசைகளிலிருந்தும் வந்தார்கள்.

ஹ்ரு'ஷ்டாஸ்துஷ்டா ஸுபுஷ்டாம்கா கச்சந்தோ திவி ஸங்கஶஃ

மகிழ்ச்சியுடன், திருப்தியுடன், நல்ல உடலுடன், குழுக்களாகச் சென்று விண்ணுலகை அடைகின்றார்கள்.

வஸ்த்ராலங்காரபுஷ்டாம்கா ஹ்ரு'ஷ்டா கச்சந்தி ஸம்கஶஃ

வஸ்திரம், ஆபரணம் அணிந்து, வலிமையான உடலுடன், மகிழ்ச்சியுடன், குழுக்களாகச் செல்கின்றார்கள்.

அந்யே யதாகதம் யாந்தி ஆயாந்தி புநரேவ ஹி

மற்றவர்கள் வந்தபடியே திரும்பிச் செல்கிறார்கள்; மறுபடியும் திரும்பி வருகிறார்கள்.

ஸமாகச்சந்தி கச்சந்தீரயந்தஶ்சாஶிஷோ முதா

அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து, பிரிந்து, வந்தும், சந்தோஷத்துடன் ஆசிகள் கூறுகின்றார்கள்.

நிர்கதோதரஸூக்ஷ்மாஶ்ச கச்சந்தி ஸுவிமாநிதாஃ

மெல்லிய உடலும், உள்ளிழைந்த வயிறும் உடையவர்கள், அழகான பல்லக்கில் மரியாதையுடன் செல்கின்றார்கள்.

மஹோத்ஸவமிவாலக்ஷ்ய விஸ்மிதோ முநிருத்திதஃ

அதை ஒரு பெரிய திருவிழாவாகக் கண்டு, அந்த முனிவர் ஆச்சரியத்தில் எழுந்தார்.

நிர்ஜநம் த்ருவதீர்தம் து வ்ரு'தவேலமிவாபவத்

அந்த வெறிச்சோடிய நிலையான தீர்த்தம், கரை சூழ்ந்ததுபோல் ஆனது.

வேபதுஃ கோடராக்ஷஶ்ச ப்ரு'ஷ்டலக்நலகூதரஃ 180.

அவன் நடுங்கியவனாகவும், குழிவிழிகள் உடையவனாகவும், மெலிந்த உடலும் உள்ளிழைந்த முதுகும் உடையவனாகவும் இருந்தான்.

ந வாக்ச ஶ்ரூயதே தஸ்ய க்ஷுத்ரபக்ஷிரவோ யதா

அவனது பேச்சு கேட்கவில்லை; அது சிறிய பறவையின் குரலைப் போல இருந்தது.

ந கச்சஸி யதாஸ்தாநமாகதஸ்து நிருத்யமஃ

நீ உன்னுடைய இடத்திற்குச் செல்லவில்லை; முயற்சி இல்லாமல் இங்கு வந்துவிட்டாய்.

மமாத்ய நைத்யகம் கர்ம தீர்தேऽஸ்மிந்நஶ்யதேऽநிஶம்

இன்று, இந்தத் தீர்த்தத்தில் என் தினசரி செயல் இரவு பகலாக அழிந்துவிட்டது.

த்வாம் த்ரு'ஷ்ட்வேத்ரு'க்ஸ்வரூபம் ச க்ரியா மே ஸா கதா த்வயி

உன்னை இவ்வாறு பார்த்தபோது, என் கிரியை உன்னிடமே சென்றுவிட்டது.

ஜந்துருவாச த்ருவதீர்தே ச யஃ ஶ்ராத்தம் புநஃ குர்யாத்திலோதகம்

ஒருவர் திடமான புனிதத் தளத்தில், எள் கலந்த நீரை அர்ப்பணித்து மறுபடியும் சராத்தைச் செய்தால்—

திலத்ரு'ப்தா திவம் யாந்தி பிதரஸ்தேந புத்ரிணஃ

அந்த எளால் திருப்தியடைந்த முன்னோர்கள், தங்கள் பிள்ளைகளால் சொர்க்கத்தை அடைகிறார்கள்.

யோநிஸம்கரதோஷேண நரகம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ

குலம் கலந்த குறைபாட்டால், ஒருவர் நரகத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

அகதிர்கமநே மே ஸ்யாத்தே த்ரிதாபைஃ ஸமாகதஃ

எனக்கு எங்கேயும் செல்லும் வழியும் இல்லை; மூன்று விதமான துன்பங்களால் நான் வாடுகிறேன்.