வராஹபுராணம்

தஸ்யாஶ்ச மருதோ தேவா தேவேந்த்ரேண நிரூபிதாஃ । கூடம் கச்சத ரக்ஷார்தம் தேவஶுந்யா மஹாபலாஃ ।। ௧௬.

இந்திரன் நியமித்த மருத்துகள், அந்த வலிமையான தெய்வ நாயுடன் ரகசியமாக பாதுகாப்புக்காக சென்றனர்.

இத்யுக்தாஸ்தேந ஸூக்ஷ்மேண வபுஷா ஜக்முரஞ்ஜஸா । தேऽப்யாகம்ய ஸுரேந்த்ராய நமஶ்ரக்ருர்தராதரே ।। ௧௬.

அப்படி இந்திரனால் உத்தரவிடப்பட்ட மருத்துகள், நுண்ணிய உருவத்தில் விரைவாகப் புறப்பட்டனர்; அவர்கள் மலையில் இந்திரனிடம் வந்து வணங்கினர்.

தாம் தேவராஜஃ பப்ரச்ச க்வ காவஃ ஸரமேऽபவந் । ஏவமுக்தா து ஸரமா ந ஜாநாமீதி சாப்ரவீத் ।। ௧௬.

தேவராஜன் அவளை, 'சரமே, பசுக்கள் எங்கே?' என்று கேட்டான். அப்போது சரமா, 'எனக்குத் தெரியாது,' என்று பதிலளித்தாள்.

தத இந்த்ரோ ருஷா யுக்தோ யஜ்ஞார்தமுபகல்பிதாஃ । காவஃ க்வ சேதி மருதஃ ப்ரோவாசேதம் ஶுநீ கதம் ।। ௧௬.

அதன்பின் இந்திரன் கோபத்துடன், 'யாகத்துக்காகத் தயாராக்கப்பட்ட பசுக்கள் எங்கே?' என்று மருத்துகளை கேட்டான்; அந்த நாயையையும் கேட்டான்.

ஏவமுக்தாஸ்து மருதோ தேவேந்த்ரேண தராதரே । கதயாமாஸுரவ்யக்ராஃ கர்ம்ம தத் ஸரமாக்ரு'தம் ।। ௧௬.

இந்திரன் மலையில் இப்படிச் சொன்னபோது, மருத்துகள் கவலையுடன் சரமா செய்த காரியங்களைச் சொன்னார்கள்.

தத இந்த்ரஃ ஸமுத்தாய பதா ஸம்தாடயச்சுநீம் । க்ரோதேந மஹதாவிஷ்டோ தேவேந்த்ரஃ பாகஶாஸநஃ ।। ௧௬.

அதன்பின் இந்திரன் எழுந்து, பெரும் கோபத்துடன் அந்த நாயை தனது காலால் அடித்தான்; அவன் தேவர்களின் தலைவனும், வஜ்ராயுதம் கொண்டவரும் ஆவான்.

க்ஷீரம் பீதம் த்வயா மூடே காவஸ்தாஶ்சாஸுரைர்ஹ்ரு'தாஃ । ஏவமுக்த்வா பதா தேந தாடிதா ஸரமா தரே ।। ௧௬.

'முட்டாளே, நீ பாலை குடித்துவிட்டாய்; பசுக்கள் அசுரர்களால் கொண்டு போய்விட்டன,' என்று கூறி, அந்த மலையில் சரமாவை காலால் அடித்தான்.

தஸ்யேந்த்ரபாதகாதேந க்ஷீரம் வக்த்ராத் ப்ரஸுஸ்த்ருவே । ஸ்த்ரவதா தேந பயஸா ஸா ஶுநீ யத்ர கா பவந் । ஜகாம தத்ர தேவேந்த்ரஃ ஸஹஸைந்யஸ்ததா தரே ।। ௧௬.

இந்திரன் காலால் அடித்ததால், சரமாவின் வாயிலிருந்து பால் பெருகி வந்தது; அந்த பாலை ஊற்றிக்கொண்டு அந்த நாய் பசுக்கள் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றது; பின்னர் இந்திரன் தனது படையுடன் அங்கே சென்றான்.

கத்வா சாபஶ்யத் தேவேந்த்ரஸ்தா கா தைத்யைருபாஹ்ரு'தாஃ । பாலநாம் சக்ருர்யே தைத்யா பலிநோ ப்ரு'ஶம் । தே ஸைந்யைர்நிஹதாஃ ஸத்யஸ்தத்யஜுர்காஃ ஸ்வமூர்த்திபிஃ ।। ௧௬.

அங்கே சென்று இந்திரன், அசுரர்கள் கொண்டு வந்த பசுக்களைப் பார்த்தான்; வலிமைமிக்க அசுரர்கள் அவற்றை கடுமையாகக் காப்பாற்றினார்கள்; ஆனால் அந்த அசுரர்கள் உடனே தேவர்களின் படையால் அழிக்கப்பட்டு, தங்கள் இயல்பான உருவத்தை எடுத்துக்கொண்டு பசுக்களை விட்டுவிட்டனர்.

ஸாமந்தைஶ்ச ஸுரேந்த்ரோऽத வ்ரு'தஃ பரமஹர்ஷிதைஃ । தாஶ்ச லப்த்வா மஹேந்த்ரஸ்து முதா பரமயா யுதஃ ।। ௧௬.

பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய தனது நண்பர்களால் சூழப்பட்ட இந்திரன், அந்த பசுக்களை மீட்டுக் கொண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

சகார யஜ்ஞாந் விவிதாந் ஸஹஸ்த்ராநபி ஸ ப்ரபுஃ । க்ரியமாணைஸ்ததோ யஜ்ஞைர்வவ்ரு'தேந்த்ரஸ்ய தத் பலம் ।। ௧௬.

அந்த பிரபு ஆயிரக்கணக்கான பல்வேறு யாகங்களை நடத்தினான்; அவை நடைபெறும் போதெல்லாம் இந்திரனின் வலிமை அதிகரித்தது.

வர்த்திதேந பலேநேந்த்ரோ தேவஸைந்யமுவாச ஹ । ஸந்நஹ்யந்தாம் ஸுராஃ ஶீக்ரம் தைத்யாநாம் வதகர்மணி ।। ௧௬.

வலிமை அதிகரித்த இந்திரன், தேவர்களின் படையை நோக்கி, 'அசுரர்களை அழிக்க விரைவாக ஆயுதம் எடுக்கட்டும்,' என்று உத்தரவிட்டான்.

ஏவமுக்தாஸ்ததோ தேவாஃ ஸந்நத்தாஸ்தத்க்ஷணேऽபவந் । அஸுராணாமபாவாய ஜக்முர்தேவாஃ ஸவாஸவாஃ ।। ௧௬.

அவ்வாறு உத்தரவிடப்பட்ட தேவர்கள் உடனே ஆயுதம் எடுத்தனர்; இந்திரனுடன் சேர்ந்து, அவர்கள் அசுரர்களை அழிக்கச் சென்றனர்.

கத்வா து யுயுதுஸ்தூர்ணம் விஜிக்யுஸ்த்வாஸுரீம் சமூம் । ஜிதாஶ்ச தேவைரஸுரா ஹதஶேஷா தராதரே । மமஜ்ஜுஃ ஸாகரஜலே பயத்ரஸ்தா விசேதஸஃ ।। ௧௬.

அவர்கள் விரைவாகச் சென்று, அசுரர்களின் படையை எதிர்த்து போரிட்டார்கள்; தேவர்கள் அசுரர்களை வென்று, உயிர் தப்பிய அசுரர்கள் பயத்தில் கலங்கி, கடல் நீரில் மூழ்கினர்.

தேவராஜோऽபி த்ரிதிவம் லோகபாலைஃ ஸமம் தரே । ஆருஹ்ய புபுஜே ப்ராக்வத் ஸ தேவோ தேவராட் ப்ரபுஃ ।। ௧௬.

பின்னர் தேவர்களின் அரசன், உலகங்களை காக்கும் தேவர்களுடன் சேர்ந்து சுவர்க்கத்தில் ஏறி, முன்புபோல் தனது ஆட்சி மகிழ்ந்தார்.

ய ஏநம் ஶ்ர்ரு'ணுயாந்நித்யம் ஸரமாக்யாநமுத்தமம் । ஸ கோமேதஸ்ய யஜ்ஞஸ்ய பலம் ப்ராப்நோதி மாநவஃ ।। ௧௬.

இந்த சிறந்த கதையை யார் தினமும் முழுமையாகக் கேட்டால், அவர் கோமேத யாகத்தின் பலனை அடைவார்.

ப்ரஷ்டராஜ்யஶ்ச யோ ராஜா ஶ்ர்ரு'ணோதீதம் ஸமாஹிதஃ । ஸ தேவேந்த்ர இவ ஸ்வர்கம் ராஜ்யம் ஸ்வம் லபதே நரஃ ।। ௧௬.

ஒரு அரசன் தனது அரசை இழந்திருந்தாலும், இதை மனதை ஒருமைப்படுத்தி கேட்டால், அந்த நரன் தேவராஜன் போலவே தனது சுவர்க்கத்தையும், அரசையும் மீண்டும் பெறுவான்.

தரண்யுவாச । யே தே மணௌ ததா தேவ உத்பந்நா நரபும்கவாஃ । தேஷாம் வரோ பகவதா தத்தஸ்த்ரேதாயுகே கில ।। ௧௭.

பூமி கேட்டாள்: தேவனே, அந்த நேரத்தில் மாணிக்கத்தில் பிறந்த அந்த மகான்கள் யாருக்கு, த்ரேதா யுகத்தில் பகவான் எந்த வரத்தை அளித்தார்?

ராஜாநோ பவிதாரோ வை கதம் தேஷாம் ஸமுத்பவஃ । கிம் ச சக்ருர்ஹி தே கர்ம ப்ரு'தங் நாமாநி ஶம்ஸ மே ।। ௧௭.

அவர்கள் யார் அந்த அரசர்கள்? அவர்கள் எப்படி தோன்றுவார்கள்? அவர்கள் என்ன செயல்கள் செய்தார்கள்? அவரவர் பெயர்களையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஸுப்ரபோ மணிஜோ யஸ்து ராஜா நாம்நா மஹாமநாஃ । தஸ்யோத்பத்திம் வராரோஹே ஶ்ர்ரு'ணு த்வம் பூததாரிணி ।। ௧௭.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: உயிர்கள் எல்லாம் தாங்கும் அன்னையே, மாணிக்கத்தில் பிறந்த, உயர்ந்த மனம் கொண்ட சுப்ரபன் என்ற அரசனின் தோற்றத்தை நான் சொல்வதை நீ கேள்.

ஆஸீத் ராஜா மஹாபாஹுராதௌ க்ரு'தயுகே புரா । ஶ்ருதகீர்திரிதி க்யாதஸ்த்ரைலோக்யே பலவத்தரஃ ।। ௧௭.

கிருத யுகத்தின் தொடக்கத்தில், மூன்று உலகிலும் புகழ்பெற்ற, வலிமை மிகுந்த, 'ஸ்ருதகீர்த்தி' என்ற பெயர் கொண்ட ஒரு வீர அரசன் இருந்தான்.

தஸ்ய புத்ரத்வமாபேதே ஸுப்ரபோ மணிஜோ தரே । ப்ரஜாபாலேதி வை நாம்நா ஶ்ருதகீர்திர்மஹாபலஃ ।। ௧௭.

பூமியே, அந்த ஸ்ருதகீர்த்திக்கு மாணிக்கத்தில் பிறந்த சுப்ரபன் என்பவன் மகனாகப் பிறந்தான்; அந்த வலிமை மிகுந்த ஸ்ருதகீர்த்தி 'பிரஜாபாலன்' என்றும் அழைக்கப்பட்டான்.

ஸைகஸ்மிம்ஶ்சித் திநே ப்ராயாத் விபிநம் ஶ்வாபதாகும் । தத்ராபஶ்யத்ரு'ஷேர்தந்யம் மஹதாஶ்ரமமண்டலம் ।। ௧௭.

ஒரு நாள், அவர் காட்டில் காட்டுமிராண்டிகளை வேட்டையாடச் சென்றார்; அங்கு ஒரு புனித முனிவரின் பெரிய ஆசிரமத்தை அவர் கண்டார்.

தஸ்மிந் மஹாதபா நாம ரு'ஷிஃ பரதார்மிகஃ । தபஸ்தேபே நிராஹாரோ ஜபந் ப்ரஹ்ம ஸநாதநம் ।। ௧௭.

அந்த இடத்தில் 'மஹாதபஸ்' என்ற முனிவர் இருந்தார்; அவர் உயர்ந்த தர்மத்தில் நிலைத்து, உணவு இன்றி கடும் தவம் செய்து, சனாதன பிரம்மத்தை ஜபித்துக் கொண்டிருந்தார்.

தத்ராஸௌ பார்திவஃ ஶ்ரீமாந் ப்ரவேஶாய மதிம் ததா । சகார சாவிஶத் ராஜா ப்ரஜாபாலோ மஹாதபாஃ ।। ௧௭.

அங்கு அந்த புகழ்பெற்ற பிரஜாபாலன் என்ற அரசன் உள்ளே செல்ல எண்ணி, அந்த மஹாதபஸின் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தான்.

தஸ்மிந் வராஶ்ரமபதே வநவ்ரு'க்ஷஜாத்யா தராப்ரஸூதோர்ஜிதமார்கஜுஷ்டாஃ । லதாக்ரு'ஹா இந்துரவிப்ரகாஶிநோ நாயாஸிதஜ்ஞாஃ குலப்ரு'ங்கராஜாஃ ।। ௧௭.

அந்த சிறந்த ஆசிரமத்தில், பூமியில் வளர்ந்த பலவகை மரங்கள் இருந்தன; நடைபாதைகள் நன்கு பதிக்கப்பட்டிருந்தன; கொடிகளால் ஆன வீடுகள் சந்திர ஒளியில் பிரகாசித்தன; தேனீக்கள் எளிதாகச் சுழன்றாடின.

ஸுரக்தபத்மோதரகோமலாக்ர- நகாங்குலீபிஃ ப்ரஸ்ரு'தைஃ ஸுராணாம் । வராங்கநாபிஃ பதபங்க்திமுச்சை- விம்ஹாய பூமிம் த்வபி வ்ரு'த்ரஶத்ரோஃ ।। ௧௭.

மென்மையான, சிவந்த தாமரை போன்ற விரல்கள், நகங்கள் கொண்ட தேவ கன்னியர்கள், நிலத்தைத் தொடாமல், மரங்களுக்கடியில் வரிசையாக நடந்தார்கள்; அவர்கள் இந்திரனைவிட அழகில் மேலோங்கினர்.

க்வசித் ஸமீபே தமதீவ ஹ்ரு'ஷ்டை- ர்நாநாத்விஜைஃ ஷட்ச்ரு'ரணைஶ்ச மத்தைஃ । வாஸத்பிருச்சைர்விவிதப்ரமாணாஃ ஶாகாஃ ஸுபுஷ்பாஃ ஸமயோகயுக்தாஃ ।। ௧௭.

அருகில், பலவகை இனிய பறவைகளும், ஆறு கால்கள் கொண்ட மதமான உயிரினங்களும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தன; பல அளவுகளில், நிறைய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கிளைகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன.

கதம்பநீபார்ஜ்ஜுநஶீலஶால- லதாக்ரு'ஹஸ்தைர்மதுரஸ்வரேண । ஜுஷ்டம் விஹங்கைஃ ஸுஜநப்ரயோகா நிராகுலா கார்யத்ரு'திர்யதாஸ்தைஃ ।। ௧௭.

கடம்பு, நீபம், அர்ஜுனம், சாலம் ஆகிய மரங்களால் ஆன கொடி வீடுகளில் இனிமையான குரல் கொண்ட பறவைகள் இருந்தன; நல்லவர்களுடன் நட்பாக, அமைதியுடன், தங்கள் கடமையில் நிலைத்திருந்தன.