வராஹபுராணம்

முநயோ வேததத்த்வஜ்ஞா ஜ்ஞாநிநஃ ஸம்ஶிதவ்ரதாஃ

அங்கு வேதத்தின் சாரத்தை அறிந்த, ஞானம் பெற்ற, உறுதியான விரதம் கொண்ட முனிவர்கள் உள்ளனர்.

வ்யாஸோऽபநோதயாமாஸ நாநாவாக்யைஃ ஸதாங்கதிஃ

வ்யாசர் பலவிதமான வார்த்தைகளால் அவர்களுக்கு உபதேசம் செய்து, நல்ல பாதைக்கு வழிகாட்டினார்.

காலஞ்ஜரே மஹாதேவம் தத்ர தீர்தபதிம் ஶிவம்

அங்கே காலஞ்சர மலையில், திருத்தலங்களின் தலைவனாகிய மகாதேவன் சிவன் இருக்கிறார்.

தத்ர ஸ்திதோ த்வாதஶாப்தவ்ரதீ ஸம்கவிவர்ஜிதஃ

அங்கே, பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் விரதம் இருந்து, பற்றுகளின்றி வாழ்பவர்,

கத்வா ஹிமாலயம் சாஸௌ பதரீமபிதோ கதஃ

அவர் இமயமலைக்கு சென்று, பதரிக்கு அருகே சென்றார்.

த்ரிகாலதர்ஶீ ஶுத்தாத்மா ஸித்தத்வம் ப்ராப்நுயாத்ப்ரபுஃ 175.

மூன்று காலங்களையும் காணும் தூய்மையான உள்ளம் கொண்ட அந்த இறைவன், சித்தி நிலையை அடைகிறார்.

ப்ரத்யக்ஷம் க்ரு'ஷ்ணதீர்தே து பாம்சால்யகுலதந்துநா। பாம்சால்யோऽத த்விஜஃ கஶ்சிந்நாம்நா வஸுரிதி ஶ்ருதஃ

கிருஷ்ண திருத்தலத்தில், பாஞ்சால வம்சத்தினர் முன்னிலையில், வசு என்ற பெயருடைய ஒரு பிராமணர் இருந்தார் என்று கேட்கப்படுகிறது.

துர்பிக்ஷபீடிதோऽத்யந்தம் ஸபார்யோ தக்ஷிணாம் கதஃ

கடுமையான பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, தனது மனைவியுடன் தெற்கே சென்றார்.

நிவாஸமகரோத்தத்ர ப்ராஹ்மணீம் வ்ரு'த்திமாஶ்ரிதஃ

அங்கே அவர் ஒரு பிராமணனாக வாழும் முறையை ஏற்று தங்கினார்.

ப்ராஹ்மணாய ச தத்தா ஸா தநதாந்யஸமந்விதா

அங்கே, செல்வமும் தானியமும் கொண்ட ஒரு பெண் அந்த பிராமணருக்கு கொடுக்கப்பட்டார்.

கந்யாऽஸ்தீநி து ஸம்க்ரு'ஹ்ய மதுராமாஜகாம ஹ

ஆனால் அந்த பெண்ணின் எலும்புகளை சேகரித்து, அவர் மதுரைக்கு சென்றார்.

நித்யம் ஸ்வர்கே வஸதி ஸ யஸ்யாஸ்தி ஹ்யர்த்தசந்த்ரகே

யாருடைய எலும்புகளில் அரைச்சந்திர வடிவம் இருக்கிறதோ, அவர் எப்போதும் சுவர்க்கத்தில் வாழ்கிறார்.

தேந ஸார்தேந ஸா கந்யா மதுராயாம் ஜகாம ச

அந்தக் கூட்டத்துடன், அந்தப் பெண் மதுரைக்கு சென்றாள்.

ஸுரூபா ஸுகுமாராங்கீ நீலகும்சிதமூர்த்தஜா

அவள் அழகானவள், மென்மையான உடலுடன், கருமையான சுருள்முடியுடன் இருந்தாள்.

ஸுஶ்லிஷ்டாங்குலிபாதா து நகாஸ்தாம்ரோஜ்ஜ்வலாஃ ஶுபாஃ

அவளுடைய விரலும் பாதமும் நன்றாக அமைந்திருந்தது; அவளுடைய நகங்கள் செம்போல ஒளிவிட்டு, நல்லவை.

க்ஷாமோதரீ ஸமகுக்ஷிஃ பீநோந்நதபயோதரா 175.

அவளுக்கு மெல்லிய இடுப்பு, சமமான வயிறு, பூரணமாக உயர்ந்த மார்புகள் இருந்தன.

ஸுநகீ ஸ்வக்ஷிணீ ஸுப்ரூஃ ஸுப்ரமாணா ஸுபாஷிணீ

அவளுடைய நகங்கள் அழகாக, கண்கள் இனிமையாக, புருவங்கள் நன்றாக, உடல் ஒழுங்காக, பேச்சும் இனிமையாக இருந்தது.

யம் யம் பஶ்யதி சார்வங்கீ யஸ்தாம் சைவ ப்ரபஶ்யதி

அந்த அழகான உடலையுடைய பெண் யாரை பார்த்தாளோ, யார் அவளை பார்த்தாரோ,

ஏவம்விதா தத்ர தத்ர தீர்தஸ்நாநபராயணா

அப்படி இருந்த அவள் எங்கு சென்றாலும் தீர்த்தஸ்நானத்தில் ஈடுபட்டவளாக இருந்தாள்.

காந்யகுப்ஜாதிபோ ராஜா க்ஷத்ரதர்மே வ்யவஸ்திதஃ

கான்யகுப்ஜ நாட்டின் அரசன், க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

ப்ரவர்த்ததே ஸுவித்தாட்ய ப்ரேக்ஷணீயம் மநோரமம்

அவன் பெரும் செல்வத்துடன், பார்ப்பதற்கு அழகாக, மனதைக் கவரும் தன்மையுடன் இருந்தான்.

தஸ்ய தேவஸ்ய யா வேஶ்யாஸ்தாபிஃ ஸா ப்ரதிலோபிதா

அந்த அரசனின் வேஷ்யைகள் அவளை கவர்ந்தனர்.

கீதந்ரு'த்யாதிஷு ரதா தாஸாம் தர்மமுபாகதா

பாடல், நடனம் போன்றவற்றில் அவள் விருப்பம் கொண்டு, அவர்களின் வாழ்கையை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

ஏவம் வஸதி ஸா பாலா தேவஸ்யாஸ்ய பரிக்ரஹா

அவ்வாறு அந்தப் பெண் அந்த அரசனின் உடனிருந்தவர்களுடன் வாழ்ந்தாள்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே மதுராமாஹாத்ம்யே க்ரு'ஷ்ணகம்காகாலிஞ்ஜரப்ரபாவே பம்சஸப்தத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு ஸ்ரீவராகபுராணத்தில் மதுரையின் மகிமையும் கிருஷ்ணகங்கா, காலிஞ்சரத்தின் பெருமையும் கூறும் நூற்றியெழுபத்திஐந்தாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச வாணிஜ்யபாண்டமாதாய ஸமூஹஸ்ய ப்ரஸம்கதஃ

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: வணிகப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு அந்தக் கூட்டத்துடன் சேர்ந்தான்.

ஸார்தேந நிஷ்டிதஃ ஸோऽத தநவாந்ரூபவாம்ஸ்ததஃ

அந்தக் கூட்டத்துடன் சேர்ந்தவன், அப்போது செல்வமும் அழகும் கொண்டவனாக இருந்தான்.

ஆக்ரம்ய தத்ர ஸம்ப்ராப்தா யத்ர ஸா மதுரா புரீ

அவர்கள் அங்கு வந்து, மதுரா நகரை அடைந்தார்கள்.

தஸ்மிந்ஸ்தாநே ஸ பாம்சாலஃ ப்ராதஸ்து புருஷைஃ ஸஹ ஐஶ்வர்யமதபாவேந யாநேந மஹதா ததா

அந்த இடத்தில், பாஞ்சாலர் காலையில் தனது ஆட்களுடன், பெருமிதத்துடன் பெரிய வாகனத்தில் வந்தான்.