வராஹபுராணம்

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே கோகர்ணமாஹாத்ம்யே ஏகஸப்தத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமபவித்திரமான வராக புராணத்தில், பகவான் உபதேசமான கோகர்ண மகிமையில், நூற்றிருபத்தி ஒன்றாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச ப்ரதமேऽஹ்நி யதா க்ரு'த்யமேவமேவ த்ரயோதஶ

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: முதல் நாளில் எப்படி கடமையை செய்தார்களோ, அதுபோல் பதின்மூன்றாம் நாளிலும் செய்தார்கள்.

தா தேவ்யோ ந்ரு'த்யகீதேஷு குஶலாஶ்சாகமேऽபவந்

அந்த தேவிகள் நடனத்திலும் பாடலிலும் திறமை பெற்றார்கள்.

கோகர்ணஃ ஸர்வபாவேந க்ரு'ஹம் விஸ்ம்ரு'தவாநஸௌ

கோகர்ணன் முழு மனதுடன் தன் வீட்டை மறந்துவிட்டான்.

விவர்ணம் வதநா தீநா பக்நாலம்காரவாஸஸஃ

அவர்களின் முகங்கள் வாடைபட்டு, துக்கமாக, ஆபரணங்களும் உடைகளும் சிதைந்திருந்தன.

த்ரு'ஶ்யந்தே விக்ரு'தாகாராஃ ஸவ்ரணா ருதிரஸ்ரவாஃ

அவர்கள் உருவம் வித்தியாசமாக, காயங்களும் இரத்தமும் சொரியப்பட்டு காணப்பட்டார்கள்.

அபுத்ரஸ்ய கதிர்நாஸ்தி ஸ்வர்கோ நைவ ச நைவ ச

மகன் இல்லாதவருக்கு எந்த வழியும் இல்லை; சொர்க்கமும் இல்லை, வேறெதுவும் இல்லை.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஸ பப்ரச்ச தாஸாம் ரூபவிபர்யயம்

இதை அறிந்து, அவர் அவர்களிடம் உருவம் ஏன் மாறியது என்று கேட்டார்.

தேவ்ய ஊசுஃ காலாத்மகஃ ஸ பகவாந்புஜ்யதே ஸுக்ரு'தம் யதஃ

தேவிகள் கூறினார்கள்: அந்த ஆண்டவன் காலம் தான்; நல்ல செயல்களின் பலனை அவர் தான் கொடுக்கிறார்.

ஸ ஏவ நித்யகாலம் ச ப்ரு'ச்சதி ஸ்ம ததுத்தரம்

அவர் என்றும் காலமாக இருந்து, அந்த கேள்வியும் பதிலும் தொடர்ந்து கேட்டார்.

நிஶ்சயார்தம் புநஃ ஸோऽத கோகர்ணஸ்தாஃ ப்ரணம்ய ச 172.

உண்மை தெரிந்துகொள்ள, கோகர்ணன் மீண்டும் அவர்களுக்கு வணங்கி கேட்டான்.

யதி கோப்யம் மமார்த்தஸ்ய வைரூப்யம் கதயிஷ்யத

என் துயரத்தின் குறைபாடுகளை, இரகசியமாக வைத்திருக்க வேண்டியது என்பதை அறிந்தும், நீங்கள் வெளிப்படுத்தினால்—

ஏவமுக்தே ததா தாஸாம் மத்யே ஏகாऽப்ரவீதிதம்

அப்படிச் சொன்னபோது, அவர்களுக்குள் ஒருவர் இவ்வாறு பேசினாள்:

ஶ்ரு'ணு வத்ஸ வதிஷ்யேऽஹம் விரூபகரணம் யதா

கேள் மகனே, அந்த குறைபாடு எப்படி ஏற்பட்டது என்பதை நான் சொல்கிறேன்.

ஆஸ்தே மதுபுரீ ரம்யா ந்ரு'ணாம் முக்திப்ரதாயிநீ

மதுபுரி என்ற அழகிய நகரம் உள்ளது; அது மனிதர்களுக்கு விடுதலை அளிக்கிறது.

சாதுர்மாஸ்யம் தீர்தஸேவீ ஸ கதோ பக்திபூர்வகம்

அவர் அங்கு பக்தியுடன், நான்கு மாத புனித விரதங்களை அனுசரித்து சென்றார்.

ஆராமவாடிகாஃ ஶுப்ராஃ ப்ராகாரவரவேஷ்டிதாஃ

அங்கு அழகான தோட்டங்கள், சிறந்த சுவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தன.

பலவந்தோ த்ருமாஸ்தஸ்மிந்ஸர்வர்த்துஸுமநோஹராஃ

அந்த தோட்டங்களில் எல்லா பருவத்திலும் கனி தரும் மரங்கள் இருந்தன.

ஸேவகைர்நாஶிதஃ ஸர்வம் ஆராமஃ ஸபலத்ருமஃ

அந்த தோட்டங்களும் கனிமரங்களும் சேவகர்களால் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டன.

பஹுதா வார்யமாணைஸ்து பாபபுத்திஸமாஶ்ரிதைஃ

பலர் தடுத்தும், தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள் அதை நிறுத்தவில்லை.

பஞ்ஜரஸ்தோ யதா ஸிம்ஹஃ கோऽஸ்மாம்ஸ்த்ராதா பவேதிதி 172.

ஒரு சிங்கம் கூண்டில் சிக்கியதுபோல், 'யார் எங்களை காப்பாற்றுவார்?' என்று அவன் எண்ணினான்.

ருரோதோச்சைஃ ஸ்வரம் தீநா ஹா கஷ்டமிதி ஜல்பதீ

அவள் துயரத்துடன், 'ஐயோ, இது எவ்வளவு துயரம்!' என்று உரக்க அழுதாள்.

ஶ்ரூயதே பஹுதாகாரோ கோகர்ணோऽப்யதிதுஃகிதஃ

பல விதமாக, கோகர்ணனும் மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கியதாகக் கேட்கப்படுகிறது.

ப்ராஞ்ஜலிர்தீநயா வாசா ஸாந்த்வயாமாஸ தாஃ ஶநைஃ

அவன் கைகளைக் கூப்பி, துயரமான மென்மையான குரலில், அவர்களை மெதுவாக ஆறுதல் கூறினான்.

பவிதா யதி தத்ராஹம் ராஜாநம் தம் நிவாரயம்

நான் அங்கு இருந்தால், அந்த அரசனைத் தடுத்திருப்பேன்.

இத்யுக்தமாத்ரே வசநே தாஃ ஸர்வா லப்தசேதஸஃ கஸ்த்வம் கதய கஸ்மாச்ச ஸ்தாநாத்யத்த்வமிஹாகதஃ

இவ்வாறு சொன்னவுடன், அவர்கள் அனைவரும் தைரியம் பெற்றனர்: 'நீங்கள் யார்? எங்கே இருந்து இங்கு வந்தீர்கள்?' என்று கேட்டனர்.

கோகர்ண உவாச பூர்வம் த்ரு'ஷ்டா பவத்யோ வை சார்வம்க்யஶ்சாருலோசநாஃ

கோகர்ணன் சொன்னான்: முன்பு நான் உங்களை எல்லாம் அழகான உருவத்துடன், அழகிய கண்களுடன் பார்த்தேன்.

இதாநீம் மலிநா ஜாதா மம ஶோகவிவர்த்தநாஃ

இப்போது நீங்கள் மலிந்தவர்களாகி, என் துயரத்தை அதிகரிக்கச் செய்கிறீர்கள்.

ஜ்யேஷ்டா ஸோவாச தஸ்யாக்ரே புஷ்பஜாத்யா ஸ்வலம்க்ரு'தாஃ

அவர்முன்பு, மலரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மூத்தவள் பேசத் தொடங்கினாள்.