வராஹபுராணம்

அவஶ்யம் ச கமிஷ்யேऽஹமநுஜ்ஞா து ப்ரதீயதாம்

நிச்சயமாக நான் செல்ல வேண்டும்; அனுமதி வழங்கப்பட வேண்டும்.

கச்ச த்வம் புத்ர மதுராமவஸ்தாம் மாமகீமிமாம்

பிள்ளையே, நீ மதுரைக்கு சென்று, என் தற்போதைய நிலையைப் பார்ப்பாயாக.

இத்யுக்தஃ ஸ ததேத்யுக்த்வா போதாரூடஃ ககோத்தமஃ

அப்படிச் சொல்லப்பட்டவுடன், 'அப்படியே செய்கிறேன்' என்று கூறி, அந்த சிறந்த பறவை படகில் ஏறியது.

ஶ்ருத்வா தௌ விஷமாவஸ்தம் ம்ரு'தம் ஹ்ரு'தி நிவேஶ்ய ச

அவர் மிகவும் கஷ்டமான நிலையில் இறந்தார் என்று கேட்டு, அவர்கள் அதை மனதில் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

அஸ்மாகம் ஜீவநார்தாய த்வயா கார்யம் விஹங்கம

எங்கள் உயிர் காக்க, நீ செயல் பட வேண்டும், பறவையே.

ஶுகேந பம்ஜரஸ்தேந கதாலாபேந வித்யயா

கூண்டில் இருக்கும் கிளியின் பேச்சும் அறிவும் மூலம்,

அத ஸார்தஃ ஸமாயாதோ ரத்நபூர்ணோ யதோததிஃ

பின்னர், ரத்தினங்கள் நிறைந்த கடலைப் போல அந்த வணிகக் குழு வந்தது.

ஸர்வைஸ்தைர்விம்ஶதிஃ ஸம்க்யா ஏகைகேந ஸமுத்ரகைஃ 171.

அவர்கள் எல்லாம் இருபது பேர், ஒவ்வொருவரும் கடலில் இருந்து வந்தவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார்கள்.

ப்ரஸாத்ய ஸர்வே ஸம்பூஜ்ய ப்ரேஷிதாஸ்தே க்ரு'ஹம் யயுஃ

அனைவரையும் மகிழ்வாக வரவேற்று, மரியாதை செய்து, அனுப்பி வைத்தார்கள்; அவர்கள் வீடு சென்றார்கள்.

ஶுஶ்ரூஷமாணாஸ்தம் வைஶ்யம் யதா ஸ்வபிதரம் ததா

அவர்கள் அந்த வணிகரை தங்கள் தந்தையைப் போல் சேவை செய்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே கோகர்ணமாஹாத்ம்யே ஏகஸப்தத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமபவித்திரமான வராக புராணத்தில், பகவான் உபதேசமான கோகர்ண மகிமையில், நூற்றிருபத்தி ஒன்றாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச ப்ரதமேऽஹ்நி யதா க்ரு'த்யமேவமேவ த்ரயோதஶ

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: முதல் நாளில் எப்படி கடமையை செய்தார்களோ, அதுபோல் பதின்மூன்றாம் நாளிலும் செய்தார்கள்.

தா தேவ்யோ ந்ரு'த்யகீதேஷு குஶலாஶ்சாகமேऽபவந்

அந்த தேவிகள் நடனத்திலும் பாடலிலும் திறமை பெற்றார்கள்.

கோகர்ணஃ ஸர்வபாவேந க்ரு'ஹம் விஸ்ம்ரு'தவாநஸௌ

கோகர்ணன் முழு மனதுடன் தன் வீட்டை மறந்துவிட்டான்.

விவர்ணம் வதநா தீநா பக்நாலம்காரவாஸஸஃ

அவர்களின் முகங்கள் வாடைபட்டு, துக்கமாக, ஆபரணங்களும் உடைகளும் சிதைந்திருந்தன.

த்ரு'ஶ்யந்தே விக்ரு'தாகாராஃ ஸவ்ரணா ருதிரஸ்ரவாஃ

அவர்கள் உருவம் வித்தியாசமாக, காயங்களும் இரத்தமும் சொரியப்பட்டு காணப்பட்டார்கள்.

அபுத்ரஸ்ய கதிர்நாஸ்தி ஸ்வர்கோ நைவ ச நைவ ச

மகன் இல்லாதவருக்கு எந்த வழியும் இல்லை; சொர்க்கமும் இல்லை, வேறெதுவும் இல்லை.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஸ பப்ரச்ச தாஸாம் ரூபவிபர்யயம்

இதை அறிந்து, அவர் அவர்களிடம் உருவம் ஏன் மாறியது என்று கேட்டார்.

தேவ்ய ஊசுஃ காலாத்மகஃ ஸ பகவாந்புஜ்யதே ஸுக்ரு'தம் யதஃ

தேவிகள் கூறினார்கள்: அந்த ஆண்டவன் காலம் தான்; நல்ல செயல்களின் பலனை அவர் தான் கொடுக்கிறார்.

ஸ ஏவ நித்யகாலம் ச ப்ரு'ச்சதி ஸ்ம ததுத்தரம்

அவர் என்றும் காலமாக இருந்து, அந்த கேள்வியும் பதிலும் தொடர்ந்து கேட்டார்.

நிஶ்சயார்தம் புநஃ ஸோऽத கோகர்ணஸ்தாஃ ப்ரணம்ய ச 172.

உண்மை தெரிந்துகொள்ள, கோகர்ணன் மீண்டும் அவர்களுக்கு வணங்கி கேட்டான்.

யதி கோப்யம் மமார்த்தஸ்ய வைரூப்யம் கதயிஷ்யத

என் துயரத்தின் குறைபாடுகளை, இரகசியமாக வைத்திருக்க வேண்டியது என்பதை அறிந்தும், நீங்கள் வெளிப்படுத்தினால்—

ஏவமுக்தே ததா தாஸாம் மத்யே ஏகாऽப்ரவீதிதம்

அப்படிச் சொன்னபோது, அவர்களுக்குள் ஒருவர் இவ்வாறு பேசினாள்:

ஶ்ரு'ணு வத்ஸ வதிஷ்யேऽஹம் விரூபகரணம் யதா

கேள் மகனே, அந்த குறைபாடு எப்படி ஏற்பட்டது என்பதை நான் சொல்கிறேன்.

ஆஸ்தே மதுபுரீ ரம்யா ந்ரு'ணாம் முக்திப்ரதாயிநீ

மதுபுரி என்ற அழகிய நகரம் உள்ளது; அது மனிதர்களுக்கு விடுதலை அளிக்கிறது.

சாதுர்மாஸ்யம் தீர்தஸேவீ ஸ கதோ பக்திபூர்வகம்

அவர் அங்கு பக்தியுடன், நான்கு மாத புனித விரதங்களை அனுசரித்து சென்றார்.

ஆராமவாடிகாஃ ஶுப்ராஃ ப்ராகாரவரவேஷ்டிதாஃ

அங்கு அழகான தோட்டங்கள், சிறந்த சுவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தன.

பலவந்தோ த்ருமாஸ்தஸ்மிந்ஸர்வர்த்துஸுமநோஹராஃ

அந்த தோட்டங்களில் எல்லா பருவத்திலும் கனி தரும் மரங்கள் இருந்தன.

ஸேவகைர்நாஶிதஃ ஸர்வம் ஆராமஃ ஸபலத்ருமஃ

அந்த தோட்டங்களும் கனிமரங்களும் சேவகர்களால் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டன.