வராஹபுராணம்

ததா க்ரு'த்வா தமூசுஸ்தா அபயம் தேऽஸ்து மா ஶுசஃ

அவர்கள் அப்படியே செய்து, 'உனக்கு பயம் வேண்டாம்; கவலைப்படாதே' என்று கூறினார்கள்.

கதாஸ்தாஃ புநரேவம் ச நித்யமேவ திநே திநே

அந்த தேவதைகள் அங்கிருந்து சென்றார்கள்; இப்படியே, தினமும் அவர்கள் மீண்டும் வந்தார்கள்.

போதாத்தஸ்மாதுத்ததார ஸுவாதேநோபவாஹிதஃ

அப்போது, நல்ல காற்றில் அந்த படகு மேலே எழுந்து சென்றது.

ரத்நாநி பஹு மௌல்யாநி ஆஹ்ரு'தாநி பஹூந்யத

மிக உயர்ந்த மதிப்புள்ள பல ரத்தினங்கள் மற்றும் பல பொருட்கள் கொண்டுவரப்பட்டன.

நிரீக்ஷ்யதேऽஸ்ய ஸம்வாஸோ ந த்ரு'ஷ்டஶ்சுக்ருஶுஸ்ததஃ

அவனது இருப்பிடம் தேடப்பட்டது; ஆனால் காணவில்லை; பிறகு அவர்கள் அழுதார்கள்.

வ்ரீடாயுதோ நிமக்நோऽயம் நிஶ்சிதம் மகராலயே

வெட்கத்தில் மூழ்கி, அவன் நிச்சயம் மகரங்களின் இல்லத்தில் அடைந்து விட்டான்.

யதாபாகம் ச ரத்நாநாம் பாகம் தாஸ்யாமஹே பரம்

நாம் ஒவ்வொருவருக்கும் உரியபடி, அந்த ரத்தினங்களில் சிறந்த பங்கை வழங்குவோம்.

ஏவம் வஸந்ஸ கோகர்ணோ த்வீபஸ்தஃ ஶோகவிஹ்வலஃ 171.

இவ்வாறு, கோகர்ணன் தீவில் தங்கி, துக்கத்தில் மூழ்கினான்.

ஶுகேந மந்த்ரமூடத்வாத்பிதுரேவம் நிவேதிதம்

மந்திரம் குறித்து குழப்பம் ஏற்பட்டதால், கிளி இதைத் தன் தந்தைக்கு தெரிவித்தது.

யாதா ऽஸ்மி மதுராம் மார்கே ஸமுத்ரே ஜலமாலிநி

நான் மதுரைக்கு சென்றேன்; வழியில், நீரால் சூழப்பட்ட கடலில்—

அவஶ்யம் ச கமிஷ்யேऽஹமநுஜ்ஞா து ப்ரதீயதாம்

நிச்சயமாக நான் செல்ல வேண்டும்; அனுமதி வழங்கப்பட வேண்டும்.

கச்ச த்வம் புத்ர மதுராமவஸ்தாம் மாமகீமிமாம்

பிள்ளையே, நீ மதுரைக்கு சென்று, என் தற்போதைய நிலையைப் பார்ப்பாயாக.

இத்யுக்தஃ ஸ ததேத்யுக்த்வா போதாரூடஃ ககோத்தமஃ

அப்படிச் சொல்லப்பட்டவுடன், 'அப்படியே செய்கிறேன்' என்று கூறி, அந்த சிறந்த பறவை படகில் ஏறியது.

ஶ்ருத்வா தௌ விஷமாவஸ்தம் ம்ரு'தம் ஹ்ரு'தி நிவேஶ்ய ச

அவர் மிகவும் கஷ்டமான நிலையில் இறந்தார் என்று கேட்டு, அவர்கள் அதை மனதில் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

அஸ்மாகம் ஜீவநார்தாய த்வயா கார்யம் விஹங்கம

எங்கள் உயிர் காக்க, நீ செயல் பட வேண்டும், பறவையே.

ஶுகேந பம்ஜரஸ்தேந கதாலாபேந வித்யயா

கூண்டில் இருக்கும் கிளியின் பேச்சும் அறிவும் மூலம்,

அத ஸார்தஃ ஸமாயாதோ ரத்நபூர்ணோ யதோததிஃ

பின்னர், ரத்தினங்கள் நிறைந்த கடலைப் போல அந்த வணிகக் குழு வந்தது.

ஸர்வைஸ்தைர்விம்ஶதிஃ ஸம்க்யா ஏகைகேந ஸமுத்ரகைஃ 171.

அவர்கள் எல்லாம் இருபது பேர், ஒவ்வொருவரும் கடலில் இருந்து வந்தவர்களுடன் சேர்ந்திருந்தார்கள்.

ப்ரஸாத்ய ஸர்வே ஸம்பூஜ்ய ப்ரேஷிதாஸ்தே க்ரு'ஹம் யயுஃ

அனைவரையும் மகிழ்வாக வரவேற்று, மரியாதை செய்து, அனுப்பி வைத்தார்கள்; அவர்கள் வீடு சென்றார்கள்.

ஶுஶ்ரூஷமாணாஸ்தம் வைஶ்யம் யதா ஸ்வபிதரம் ததா

அவர்கள் அந்த வணிகரை தங்கள் தந்தையைப் போல் சேவை செய்தார்கள்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே கோகர்ணமாஹாத்ம்யே ஏகஸப்தத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமபவித்திரமான வராக புராணத்தில், பகவான் உபதேசமான கோகர்ண மகிமையில், நூற்றிருபத்தி ஒன்றாம் அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச ப்ரதமேऽஹ்நி யதா க்ரு'த்யமேவமேவ த்ரயோதஶ

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: முதல் நாளில் எப்படி கடமையை செய்தார்களோ, அதுபோல் பதின்மூன்றாம் நாளிலும் செய்தார்கள்.

தா தேவ்யோ ந்ரு'த்யகீதேஷு குஶலாஶ்சாகமேऽபவந்

அந்த தேவிகள் நடனத்திலும் பாடலிலும் திறமை பெற்றார்கள்.

கோகர்ணஃ ஸர்வபாவேந க்ரு'ஹம் விஸ்ம்ரு'தவாநஸௌ

கோகர்ணன் முழு மனதுடன் தன் வீட்டை மறந்துவிட்டான்.

விவர்ணம் வதநா தீநா பக்நாலம்காரவாஸஸஃ

அவர்களின் முகங்கள் வாடைபட்டு, துக்கமாக, ஆபரணங்களும் உடைகளும் சிதைந்திருந்தன.

த்ரு'ஶ்யந்தே விக்ரு'தாகாராஃ ஸவ்ரணா ருதிரஸ்ரவாஃ

அவர்கள் உருவம் வித்தியாசமாக, காயங்களும் இரத்தமும் சொரியப்பட்டு காணப்பட்டார்கள்.

அபுத்ரஸ்ய கதிர்நாஸ்தி ஸ்வர்கோ நைவ ச நைவ ச

மகன் இல்லாதவருக்கு எந்த வழியும் இல்லை; சொர்க்கமும் இல்லை, வேறெதுவும் இல்லை.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா ஸ பப்ரச்ச தாஸாம் ரூபவிபர்யயம்

இதை அறிந்து, அவர் அவர்களிடம் உருவம் ஏன் மாறியது என்று கேட்டார்.

தேவ்ய ஊசுஃ காலாத்மகஃ ஸ பகவாந்புஜ்யதே ஸுக்ரு'தம் யதஃ

தேவிகள் கூறினார்கள்: அந்த ஆண்டவன் காலம் தான்; நல்ல செயல்களின் பலனை அவர் தான் கொடுக்கிறார்.