வராஹபுராணம்

ஹா கஷ்டம் ஹி கதம் கிஞ்ச குத்ர கச்சாமஹே வயம் ஆக்ஷிபத்வாக்பிருக்ராபிரந்யோந்யம் ஶங்க்ய மூர்ச்சிதாஃ

அவர்கள், 'அய்யோ, இது என்ன துயரம்? எங்கே போகிறோம்?' என்று ஒருவரை ஒருவர் சந்தேகித்து, மனம் குழம்பி, வலியாய் கூவி அழைத்தனர்.

ஜல்பந்தி கோऽத்ர பாபிஷ்டஃ ஸமாரூடோ நிராக்ரு'தஃ

'இங்கே யார் பாவி ஏறி, இந்த இடரைக் கொண்டுவந்தான்?' என்று அவர்கள் பேசினர்.

ஏவம் விலபதாம் தேஷாம் சத்வாரோऽபி ஸமப்யயுஃ

இவ்வாறு அவர்கள் புலம்பிக் கொண்டிருக்க, நால்வர் ஒன்றாக அருகில் வந்தார்கள்.

நிர்பர்த்ஸநம் ததஸ்தேஷாமந்யோந்யமபிஜல்பநம்

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் குற்றம் கூறி, பழிப்பும் சண்டையும் ஏற்பட்டது.

அபுத்ரஸ்ய கதிர்நாஸ்தி இதி ஸர்வஸ்ய நிஶ்சிதம்

'மகன் இல்லாதவனுக்கு வாழ்வில் வழி இல்லை' என்று அனைவரும் உறுதியாக முடிவு செய்தார்கள்.

யதத்ர யுக்தம் காலேऽஸ்மிந்விஷமே ஸமுபஸ்திதே

'இந்த கடினமான நேரத்தில் என்ன செய்வது சரியானது?' என்று கேட்டார்கள்.

ஶுக உவாச அஹம் கரிஷ்யே தத்ஸர்வம் மா விஷாதே மநஃ க்ரு'தாஃ

சுகன் சொன்னான்: 'அவை எல்லாம் நான் செய்வேன்; நீங்கள் மனதில் கவலை கொள்ள வேண்டாம்.'

ஏவமாஶ்வாஸ்ய பிதரம் ஸமுட்டீய ததோ த்ருதம் 171.

அப்பனை ஆறுதல் கூறி, அவனை விரைவாக எழுப்பினான்.

நீசகத்யா ரக்ஷயந்வை ஸுதரம் துஸ்தரம் ஜலம்

தாழ்ந்தபடி நகர்ந்து, கடினமான கடல்நீரில் அவனை பாதுகாத்தான்.

ரோமாம்சிததநுர்ஜாதஃ ஶுகோ வீக்ஷ்ய மஹாகிரிம்

அந்த சிறகு, உடலில் புல் கூர்மையுடன், பெரிய மலைக்குப் பார்த்தான்.

த்ரு'ஷ்டம் ச விஷ்ண்வாயதநம் தேஜஸா சோபஶோபிதம்

விஷ்ணுவின் இல்லம் ஒளியுடன் பிரகாசித்ததை அவன் கண்டான்.

வத்ஸாऽயம் கோऽத்ர ஸம்சாரீ கதா கிம் து பிதா மம

இங்கு சுற்றும் இந்தக் கன்றுக்குட்டி யார்? எப்போது, ஏன்? ஆனாலும், அவர் என் தந்தைதான்.

க்ஷணமேகம் ததா சைநம் தஸ்ய சிந்தாந்விதஸ்ய ஹி

அவனைப் பற்றி சிந்தனையில் மூழ்கி, ஒரு கணம் அவ்வாறு இருந்தான்.

நமோ நாராயணாயோக்த்வா நிஷஸாத வராஸநே அஸம்க்யாதாஃ ஸமாயாதா யதா தேவீ ததைவ தாஃ

நாராயணாய்க்கு வணக்கம் என்று கூறி, சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்; எண்ணிக்கையற்ற தேவியர் அங்கே வந்தனர், அவள்போலவே.

கீதம் வாத்யம் ச ந்ரு'த்யம் ச யதாஸௌக்யம் விஹ்ரு'த்ய ச

பாடலும், இசைக்கருவி இசைப்பதும், நடனமும் நடந்தது; அவர்கள் மனமுவந்து மகிழ்ந்தனர்.

தேவதாதக்ஷிணே பாகே பக்ஷிணாம் ச ஜடாயுஷாம்

தேவியின் வலப்பக்கத்தில் தேவர்கள் மற்றும் கழுகுகள் இருந்தனர்.

ஶுகோ லேக்யஸமஸ்தேஷாம் மத்யே க்ரு'த்வா து ஸம்விதம்

அந்தச் சிறகு, தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தி, அனைவருக்குள்ளும் இடம் பெற்றான்.

தே ஸமாஶ்வாஸ்ய தம் ப்ராஹுஃ கதமஸ்மிந்பவாந்கதஃ 171.

அவர்கள் அவனை ஆறுதல் கூறி, 'நீ இங்கு எப்படி வந்தாய்?' என்று கேட்டனர்.

ஶுகஸ்தாந்ப்ரத்யுவாசாத பிதா மே போதஸம்ஸ்திதஃ

அப்போது அந்தச் சிறகு, 'என் தந்தை தோணியில் இருக்கிறார்' என்று பதிலளித்தான்.

தஸ்ய த்ராணமபீப்ஸந்வை ஹ்யாகதோऽத்ர வரம் கிரிம்

அவரை காப்பாற்ற விரும்பி, இந்தச் சிறந்த மலைக்கு வந்தேன்.

பக்ஷிண ஊசுஃ போதாப்யாஶகதிம் யாஸி பிதுஸ்தவ கதிம் ப்ரதி

பறவைகள் கூறின: 'நீ தந்தையின் பாதையைப் பின்பற்றி, தோணிக்கருகே செல்.'

மமைவ பாதவிந்யாஸே க்ரமயிஷ்யே யதா ஜலம்

'நீ காலடி வைக்கும் இடத்தில் நானும் தண்ணீரில் அடியிடுவேன்.'

மம சம்ச்வாவகாஹேந நங்க்ஷ்யந்தி ஜலஜந்தவஃ

'நான் என் மூக்கை நீரில் மூழ்கும் போது, நீரின்படிகள் அழிந்துபோவார்கள்.'

தாரயாமாஸ வேகேந கத்வா ப்ரு'ஷ்டம் ஜடாயுஷஃ

அவன் வேகமாக கடந்து, ஜடாயுவின் முதுகில் சென்றடைந்தான்.

ஹ்ரு'த்கண்டம் சைவ கம்பீரம் ஸுகேந ஸுக்ரு'தீ யதா

மனமும் குரலும் ஆழமாக, நல்லவன் போல் மென்மையாகப் பேசினான்.

ஸரோவரம் ச பத்மாட்யம் மணிரத்நவிபூஷிதம்

படுமலர்களால் நிரம்பிய ஒரு ஏரி, மாணிக்கங்களும் விலைமதிப்புள்ள ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

புஷ்பாண்யாதாய தேவம் ச பூஜயித்வா ஸ கேஶவம் த்ரு'ஷ்ட்வா நிலில்யே சைகாந்தே ஶுகஸ்யாநுமதே ஸ்திதஃ

அவன் மலர்களை எடுத்து, கேசவன் எனும் தேவனை வழிபட்டு, அவனை பார்த்தவுடன், கிளியின் அனுமதியுடன் தனிமையான இடத்தில் ஒளிந்து கொண்டான்.

க்ஷணேந தா யதாபூர்வம் தேவதாஶ்சாகதாஃ புநஃ 171.

ஒரு கணத்தில், அந்த தேவதைகள் மீண்டும் முன்புபோல வந்தார்கள்.

ஸ்வாகதஸ்ய க்ஷுதார்த்தஸ்ய ப்ரஹ்மிஷ்டஸ்ய மஹாத்மநஃ

பெரும் ஆன்மாவும், பிரம்மத்தில் நிலைத்திருப்பவனும், பசிக்காக வாடும் கோகர்ணனை வரவேற்கும் பொருட்டு—