வராஹபுராணம்

ஶுகேந கோபாச்சாபோ மே தத்தோऽயம் ஜல்பகோ படுஃ

கோபத்தில் சுகன் எனக்கு சாபம் கூறினார்: 'இந்தப் பையன் வெறும் பேசுபவன்.'

இத்யுக்தமாத்ரே வசநே தத்ரைவாஹம் ஶுகோதரஃ 170.

அந்த வார்த்தைகள் கூறப்பட்டவுடன், அங்கேயே நான் சுகனின் தம்பியாக ஆனேன்.

முநயஸ்தம் மஹாத்மாநம் ஶுகம் தத்த்வார்தவித்தமம்

முனிவர்கள் அந்த மகானாகிய சுகனை உண்மை அர்த்தத்தை அறிந்தவராக மதித்தார்கள்.

ஆகாமிகாலே தாஸ்யாமி வரமஸ்மை ஶுகாய போ

எதிர்காலத்தில், நல்லவரே, இந்த சுகனுக்கு நான் ஒரு வரம் அளிப்பேன்.

அயம் பவிஷ்யதி ஸதா ஸத்பாவஹிதபாவநஃ

அவர் எப்போதும் நல்லோருக்காக நன்மை நினைப்பவராக இருப்பார்.

மதுராயாம் ம்ரு'தஃ பஶ்சாத்ப்ரஹ்மலோகம் கமிஷ்யதி

மதுரையில் இறந்தபின், அவர் பிரம்மாவின் உலகத்திற்குச் செல்வார்.

மதுராமதுரோச்சாரம் குர்வந்நித்யமதந்த்ரிதஃ

மதுரா, மதுரா என்று எப்போதும் சோர்வில்லாமல் உரக்கச் சொல்வார்.

ப்ராப்தோऽஹம் ஶபரேணைவ யேநாஹம் பஞ்ஜரே த்ரு'தஃ

ஒரு சபரனால் நான் பிடிக்கபட்டு, அவனால் கூண்டில் வைக்கப்பட்டேன்.

முநேஃ ப்ரஸாதாந்மே ஜ்ஞாநம் ந ஜஹாதி கதாசந

அந்த முனிவரின் அருளால், ஞானம் எந்த நேரமும் என்னை விட்டு விலகவில்லை.

ஸ்வஸ்தோ பவ மஹாபாக மா ஸ்ம ஶோகே மநஃ க்ரு'தாஃ

மகாபாக்கியசாலி, மனதைத் துக்கத்தில் விடாதே; அமைதியாக இரு.

தஸ்ய தத்வசநம் ஹ்ரு'த்யம் ஶுகமோக்ஷப்ரதாயகம்

அந்த இனிய வார்த்தைகள் சுகனுக்கு விடுதலை அளித்தன.

தஸ்யாம் வஸாம்யஹம் பத்ர வாணிஜ்யார்தமிஹாகதஃ ।। புநரிச்சாமஹே தத்ர பாண்டம் க்ரு'ஹ்ய யதாஸுகம் ।170.

அங்கே நான் தங்கியிருக்கிறேன், நல்லவரே, வியாபாரம் செய்ய இங்கே வந்தேன்; பிறகு, நாங்கள் விரும்பும்போது, எங்கள் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு அங்கே திரும்பச் செல்ல நினைக்கிறோம்.

மதுராவாஸிநம் ஶ்ருத்வா கோகர்ணம் ஸ ஶுகஸ்ததா

மதுரையில் வசிக்கும் கோகர்ணன் என்று கேட்டதும், அந்தக் கிளி அப்போது—

ஏவம் ச வததஸ்தஸ்ய ஶபரீ ஶயநோத்திதா

இவ்வாறு அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், ஷபரி படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாள்.

ப்ரு'த்யைஃ பரிவ்ரு'தம் சாருதர்ஶநீயஸ்வரூபகம்

அவள் தன் பணியாளர்களால் சூழப்பட்டு, அழகும் ஈர்க்கும் உருவத்துடன் இருந்தாள்.

ப்ரியாதிதிம் ச ஸம்ப்ராப்தம் மாதஃ பூஜ்யதமம் ஶுசிம்

அவள், அன்பான விருந்தாளியை, அம்மா, மிகவும் மதிக்கத் தகுந்தவராகவும் தூயவராகவும் வரவேற்றாள்.

ஶுகஸ்ய வசநாத்யாவத்பூஜார்தமுபகல்பிதம்

கிளியின் வார்த்தைபடி, அவனுக்காக விருந்தோம்பல் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன.

தஸ்யாக்ரே து புநஸ்தேந ஶுகேநாதிதிபூஜநம்

அவளின் முன்னிலையில், அந்தக் கிளி மீண்டும் விருந்தாளி மரியாதையை செய்தது.

பலாநி மாம்ஸயுக்தாநி மதூநி ஸுரபீணி ச

மாமிசம் கலந்த பழங்கள், வாசனைமிக்க தேன் ஆகியவை—

இத்யுக்தஃ ஶபரேணாத கோகர்ணோ வாக்யமப்ரவீத்

இவ்வாறு ஷபரி கூறியபோது, கோகர்ணன் இவ்வாறு சொன்னான்:

ஶுகோऽயம் பஞ்ஜரஸ்ஶ்சஶ்ச புத்ரார்தம் மே ப்ரதீயதாம்

இந்தக் கிளியும் அதன் கூண்டும் என் மகனுக்காக எனக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்.

இத்யுக்தமாத்ரே வசநே ஶபரோ வாக்யமப்ரவீத் 170.

இவ்வாறு சொன்னவுடன், ஷபரி பதிலளித்தாள்:

ஸரஸ்வத்யாஃ பலே சைவ தத்தே தாஸ்யாமி தே ஶுகம்

சரஸ்வதியின் பழம் கொடுக்கப்பட்டபின், நான் உனக்குக் கிளியை அளிப்பேன்.

ஸரஸ்வத்யாஃ ஸங்கமே ச யத்பலம் லபதே நரஃ

சரஸ்வதி நதியின் சங்கமத்தில் மனிதன் பெறும் பலன்—

யத்பலம் ஸங்கமஸ்யோக்தம் ஶ்ரு'ணுயாத்த்வாதஶீவ்ரதம்

அந்தச் சங்கமத்தின் பலன் எது என்று கேட்டால், அது த்வாதசி விரதத்தின் பலனாகும்.

யமுத்திஶ்ய வ்ரதம் குர்யாத்ஸ கச்சேத்பரமாம் கதிம்

யாருக்காக அந்த விரதம் செய்யப்படுகிறதோ, அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

நாஸௌ யமபுரம் யாதி விஷ்ணுலோகம் ச கச்சதி

அவர் எமனின் நகரத்திற்குப் போகவில்லை; விஷ்ணுவின் உலகிற்குச் செல்கிறார்.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே கோகர்ணஸரஸ்வதீமாஹாத்ம்யே ஸப்தத்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில், கோகர்ணன் மற்றும் சரஸ்வதியின் மகிமை கூறும் நூற்றெழுபதாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச ப்ரவிஶ்ய க்ரு'ஹ்ய தத்புண்யம் மாதாபித்ரோஸ்ததர்பிதம்

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: உள்ளே சென்று, அந்தப் புண்ணியத்தை பெற்றுக்கொண்டு, அதை தாயும் தந்தைக்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.