வராஹபுராணம்

பரிப்ரமந்க்ஷுதாவிஷ்டோ மருதேஶம் கதோऽபி ஸஃ

அவன் அலைந்து, பசிக்காக வாடி, ஒரு பாலைவனத்துக்குள் சென்றான்.

கதாசித்தைவயோகேந தத்ர ஸார்த உபாகதஃ

ஒரு நாள், விதியின் ஏற்பாடாக, அங்கு ஒரு வணிகக் கூட்டம் வந்தது.

கதே ஸார்தே து ஸ வணிக் தம் வ்ரு'க்ஷம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ

அந்த கூட்டம் சென்ற பிறகு, அந்த வணிகன் ஒரு மரத்தின் கீழ் தங்கினான்.

தீர்கதம்ஷ்ட்ரஃ ஸுவிகடோ ஹ்ரஸ்வபாஹுர்விபீஷணஃ

அவன் நீண்ட பற்களும், மிகக் கோரமான தோற்றமும், குறுகிய கைகளும், பயங்கரமான உருவமும் கொண்டிருந்தான்.

அத காலேந பஹுநா தைவயோகேந பாமிநி

அப்பொழுது, நீண்ட நாட்கள் கழித்து, விதியின் காரணமாக, அழகியவளே,

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தூரதஃ ப்ரேதஶ்சாதிஹர்ஷேண ஸம்யுதஃ

அந்த வணிகனை தொலைவில் பார்த்த பேய் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஆனான்.

பக்ஷ்யபூதோ மமாத்யத்வம் க்வ பவாந்யாதுமிச்சதி

‘இன்று நீ எனக்கு உணவாக இருக்கிறாய்; நீ எங்கே போக விரும்புகிறாய்?’ என்று அவன் நினைத்தான்.

கச்சந்தம் தம் க்ரு'ஹீத்வா ஸ ப்ரேதோ வசநமப்ரவீத்

அந்த வணிகன் செல்ல முயன்றபோது, பேய் அவனைப் பிடித்து, இவ்வாறு சொன்னான்:

மாம்ஸம் தே பக்ஷயிஷ்யாமி பிபாமி தவ ஶோணிதம்

‘நான் உன் இறைச்சியையும் உன் இரத்தத்தையும் குடிப்பேன்.’

குடும்பபரணார்தாய ஸம்ப்ராப்தோ துர்கமாடவீம் 165.

என் குடும்பத்தைக் காப்பதற்காக இந்த கடினமான காடுக்குள் வந்துள்ளேன்.

மயி ஸம்பக்ஷிதே ரக்ஷஃ குடும்பம் ஹி மரிஷ்யதி

இந்த அரக்கன் என்னை விழுங்கினால், என் குடும்பம் நிச்சயம் அழிந்துவிடும்.

கஸ்மாத்ஸ்தாநாத்ஸமாயாதஃ ஸத்யம் ப்ரூஹி மஹாமதே

நீ எந்த இடத்திலிருந்து வந்தாய்? உண்மையைச் சொல், அறிவாளியே.

விபுருவாச தயோர்மத்யே புரீ ரம்யா மதுரா லோகவிஶ்ருதா

விபு சொன்னார்: அவை இரண்டிலும் உலகில் புகழ்பெற்ற அழகான நகரம் மதுரையே.

தஸ்யாம் வஸாம்யஹம் ப்ரேத பித்ரு'பைதாமஹே க்ரு'ஹே

அந்த நகரத்தில் என் முன்னோர்களின் வீடில் நான் வசிக்கிறேன்.

தத்ஸர்வம் தஸ்கரைர்நீதம் க்ஷீணவித்தோऽபவம் ததா

அந்த எல்லாவற்றையும் திருடர்கள் எடுத்துச் சென்றார்கள்; அப்போது நான் ஏழையாகிவிட்டேன்.

தவ த்ரு'ஷ்டிபதம் யாதோ யத்கார்யம் தத்குருஷ்வ மே

உன் பார்வைக்குள் வந்துள்ளேன்; என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்.

ப்ரேத உவாச ஸமயேந ஹி மோக்ஷ்யாமி குருஷ்வ வசநம் மம

பேய் சொன்னது: நேரம் வந்தபோது விடுவேன்; என் சொல்லை கேள்.

நிர்வ்ரு'த்ய கச்ச மதுராம் மம கார்யார்தஸாதகஃ

என் வேலை முடிந்தபின் மதுரைக்கு சென்று வருவாய்.

ஸ்நாநம் க்ரு'த்வா து விதிவத்கூபே சாதுஃஸாமுத்ரிகே

நான்கு நல்ல குறிகள் உள்ள கிணற்றில் முறையாகக் குளித்து,

ஸ்நாநஸ்ய ச பலம் தேஹி ததோ கச்ச யதாஸுகம் ।। ப்ரேதவாக்யம் ததஃ ஶ்ருத்வா விபுர்வசநமப்ரவீத்।165.

அந்தக் குளிப்பின் பலனை எனக்குக் கொடு; பிறகு விருப்பப்படி போய் விடு. பேயின் வார்த்தையை கேட்ட விபு பேசினார்:

நாஹம் யாஸ்யாமி மதுராம் த்ரவ்யாபாவே கதம்சந

எனக்கு செல்வம் இல்லையென்றால் மதுரைக்கு நான் போகமாட்டேன்.

ப்ரேத உவாச ஆஸ்தே தநமபர்யாப்தம் கச்ச த்வம் மா விலம்பய

பேய் சொன்னது: போதுமான செல்வம் இருக்கிறது; நீ போ, தாமதிக்காதே.

விபுருவாச க்ரு'ஹஶேஷம் மம தநம் ந சாந்யத்தத்ர வித்யதே

விபு சொன்னார்: என் வீட்டைத் தவிர வேறு எந்தச் செல்வமும் அங்கே இல்லை.

பித்ரு'பைதாமஹீ கீர்த்திரவிக்ரேயா ஹி ஸா மயா

என் முன்னோர்களின் கௌரவத்தை நான் விற்க முடியாது.

அஸ்தி சைவ தநம் ப்ரோக்தம் யந்மயா த்வத்க்ரு'ஹே விபோ

உன் வீட்டில் செல்வம் இருப்பதாக நான் சொன்னது உண்மைதான், விபுவே.

நிவர்த்த கச்ச ஸம்துஷ்டஃ ஸுஹ்ரு'தாம் ப்ரீதிவர்த்தநஃ

திரும்பிச் செல்; மனம் நிறைந்தவனாக இரு; நண்பர்களின் மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கவும் செய்.

ஸூத உவாச இமாமவஸ்தாம் ஸம்ப்ராப்ய கதம் ஜ்ஞாநஸமுத்பவஃ

சூதர் சொன்னார்: இப்படிப்பட்ட நிலைக்கு வந்தபின் அறிவு எவ்வாறு தோன்றியது?

ததஃ ஸ கதயாமாஸ யத்வ்ரு'த்தம் ஹி புராதநம்

அப்போது அவர் பழைய நிகழ்வுகளைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

ப்ரபாதஸமயே தத்ர விஷ்ணோராயதநே ஶுபே

அந்த நல்வாழ்வான விஷ்ணு கோவிலில் விடியற்காலையில்,