வராஹபுராணம்

கோநரப்ரஹ்மஹத்யாயாஃ பாபம் க்ஷிப்ரம் விநஶ்யதி

கோவினை அல்லது பிராமணனை கொன்ற பாவம் விரைவில் அழிகிறது.

யஸ்ய தர்ஶநமாத்ரேண ஸர்வபாபைஃ ப்ரமுச்யதே

அதை ஒரு பார்வை பார்த்தாலே எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

இந்த்ரத்வஜமிதி க்யாதம் தீர்த சைவாதிமுக்திதம் 164.

இந்தத் தலம் 'இந்திரத்வஜம்' என்று புகழ்பெற்றது; இது மிக உயர்ந்த முக்தியை வழங்கும்.

ததோ ஹரோ நிவேத்யாஶு யாத்ராபலமநுத்தமம்

அதன்பின் ஹரன் அந்த யாத்திரையின் மிக உயர்ந்த பலனை விரைவாக அறிவித்தான்.

ஸமாப்ய தீர்தயாத்ராம் ச ராத்ரௌ ஜாகரணம் ததா

புனிதத் தலங்களுக்கு யாத்திரை முடித்தபின், இரவில் விழிப்பாக இருக்க வேண்டும்.

ஏகாதஶ்யாம் ததா ராத்ரௌ க்ரு'த்வா ஜாகரணம் ஶுபம்

ஏகாதசி இரவில், அந்த நன்னாளில் விழிப்பாக இரவு முழுவதும் இருக்க வேண்டும்.

பித்ரூ'ணாம் முக்திதம் தேஷாம் ய ஏவம் குருதே நரஃ

இவ்வாறு செய்வோர் தம் முன்னோர்களுக்கு முக்தியை வழங்குவார்கள்.

ஏதத்தே கதிதம் பத்ரே அந்நகூடபரிக்ரமம்

பாக்கியவளே, அன்னகூடத்தைச் சுற்றி நடப்பதின் மகிமையை உனக்கு சொன்னேன்.

ய ஏதச்ச்ரு'ணுயாத்பக்த்யா தீர்தாநுகமணம் ஹரேஃ

யார் பக்தியுடன் ஹரியின் புனிதத் தல யாத்திரையைப் பற்றி கேட்பார்களோ—

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே மதுராமாஹாத்ம்யாந்தர்கதே கோவர்த்தநமாஹாத்ம்யேऽந்நகூடபரிக்ரமப்ரபாவோ நாம சதுஃஷஷ்ட்யஷிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில் மதுரா மகிமை பகுதியில், கோவர்த்தன மகிமையில் 'அன்னகூடத்தைச் சுற்றி நடப்பதின் பலம்' என்ற அறுபத்து நான்காவது அதிகாரம் முடிகிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச யதாவ்ரு'த்தம் ப்ரதிஷ்டாநே தக்ஷிணாபதமண்டலே

ஸ்ரீவராகன் கூறினான்: தெற்குப் பகுதியில் நடந்ததைப் போலவே—

ஸுஶீலோ நாம வைஶ்யஸ்து தஸ்மிந்வஸதி பத்தநே

அந்த நகரத்தில் சுசீலன் என்ற ஒரு வணிகன் வாழ்ந்தான்.

குடும்பபரணாஸக்தோ நித்யகாலம் ஹி திஷ்டதி

அவன் எப்போதும் தன் குடும்பத்தினை பேணுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தான்.

க்ரயவிக்ரயஸக்தஸ்ய காலோ தீர்கோ கதஸ்ததா

வாங்கும் விற்பனை செய்வதில் அவன் மூழ்கி, பல நாட்கள் கடந்துபோனது.

ந தேந தர்மஶ்ரவணம் கதாசிதபி ஸம்ஶ்ருதம்

அவனால் ஒருபோதும் தர்மம் பற்றிய போதனைகள் கேட்கப்படவில்லை.

ஆத்மோதரநிமித்தம் ஹி பாபம் ச குருதே ஸதா

தன் வயிற்றுக்காக அவன் எப்போதும் பாவமான செயல்களைச் செய்தான்.

ந தஸ்ய ஜாயதே புத்திர்தாநம் தாதும் கதாசந

தானம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு ஒருபோதும் தோன்றவில்லை.

தநயுக்தோऽபி பாபோऽஸௌ ந ததாதி கதாசந

பணம் இருந்தும், அந்த பாவி ஒருபோதும் எதையும் வழங்கவில்லை.

ஸ து காலேந மஹதா குடும்பாஸக்தமாநஸஃ

பல ஆண்டுகள் கழிந்தும், அவன் மனம் குடும்பத்தில் பற்றுடன் இருந்தது.

த்யக்த்வா ஜகாம நிதநம் ப்ரேதத்வம் ஸமுபாகதஃ 165.

இறுதியில், அவன் அவர்களை விட்டு விட்டு உயிர் நீங்கி, பேயாக மாறினான்.

பரிப்ரமந்க்ஷுதாவிஷ்டோ மருதேஶம் கதோऽபி ஸஃ

அவன் அலைந்து, பசிக்காக வாடி, ஒரு பாலைவனத்துக்குள் சென்றான்.

கதாசித்தைவயோகேந தத்ர ஸார்த உபாகதஃ

ஒரு நாள், விதியின் ஏற்பாடாக, அங்கு ஒரு வணிகக் கூட்டம் வந்தது.

கதே ஸார்தே து ஸ வணிக் தம் வ்ரு'க்ஷம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ

அந்த கூட்டம் சென்ற பிறகு, அந்த வணிகன் ஒரு மரத்தின் கீழ் தங்கினான்.

தீர்கதம்ஷ்ட்ரஃ ஸுவிகடோ ஹ்ரஸ்வபாஹுர்விபீஷணஃ

அவன் நீண்ட பற்களும், மிகக் கோரமான தோற்றமும், குறுகிய கைகளும், பயங்கரமான உருவமும் கொண்டிருந்தான்.

அத காலேந பஹுநா தைவயோகேந பாமிநி

அப்பொழுது, நீண்ட நாட்கள் கழித்து, விதியின் காரணமாக, அழகியவளே,

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தூரதஃ ப்ரேதஶ்சாதிஹர்ஷேண ஸம்யுதஃ

அந்த வணிகனை தொலைவில் பார்த்த பேய் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஆனான்.

பக்ஷ்யபூதோ மமாத்யத்வம் க்வ பவாந்யாதுமிச்சதி

‘இன்று நீ எனக்கு உணவாக இருக்கிறாய்; நீ எங்கே போக விரும்புகிறாய்?’ என்று அவன் நினைத்தான்.

கச்சந்தம் தம் க்ரு'ஹீத்வா ஸ ப்ரேதோ வசநமப்ரவீத்

அந்த வணிகன் செல்ல முயன்றபோது, பேய் அவனைப் பிடித்து, இவ்வாறு சொன்னான்:

மாம்ஸம் தே பக்ஷயிஷ்யாமி பிபாமி தவ ஶோணிதம்

‘நான் உன் இறைச்சியையும் உன் இரத்தத்தையும் குடிப்பேன்.’