வராஹபுராணம்

ருஜா து பீட்யமாநஃ ஸ தஶமீம் ச தஶாம் கதஃ

நோயால் மிகவும் வலியுற்று, அவன் பத்தாவது நிலையை அடைந்தான்.

உவாச புத்ரம் தர்மாத்மா மரணே ஸமுபஸ்திதே

மரணம் நெருங்கியபோது, தர்மமானவன் தனது மகனிடம் பேசினார்.

தேந புத்ரேண நீதோऽஸௌ கம்காதீரே மஹாமுநிஃ

அவன் மகனால், அந்த மகாமுனிவர் கங்கையின் கரைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

வேதாத்யயநஶீலஃ ஸ பித்ரு'பக்த்யா நியந்த்ரிதஃ

வேதங்களைப் படிப்பதில் விருப்பமுள்ளவன், தந்தை மீது பக்தியால் வழிநடத்தப்பட்டான்.

கல்பக்ராமே ததா ஸித்தஸ்தஸ்ய கந்யா ஸுமத்யமா

அந்த சமயம் கல்பகிராமத்தில், அந்த சித்தருக்கு ஒரு நளினமான இடுப்புள்ள மகள் இருந்தாள்.

கதாசித்தேவயோகேந காந்யகுப்ஜநிவாஸிநஃ

ஒரு நாள் தெய்வீக ஏற்பாட்டால், காண்யகுப்ஜ நகரைச் சேர்ந்த ஒருவர் வந்தார்.

ப்ரு'ஷ்டோऽஸௌ ப்ராஹ்மணோ பத்ரே க்வ பவாம்ஸ்த்வமிஹாகதஃ 162.

அந்த பிராமணர், 'அம்மை, நீங்கள் எங்கிருந்து இங்கே வந்தீர்கள்?' என்று கேட்டார்.

திவ்யஜ்ஞாநேந தம் ஜ்ஞாத்வா பூஜயாமாஸ தம் த்விஜஃ

தெய்வீக ஞானத்தால் அவரை அறிந்து, அந்த பிராமணர் அவரை மரியாதை செய்தார்.

ஶ்வஶுரஸ்ய க்ரு'ஹே நித்யம் போஜநம் குருதே த்விஜஃ

அந்த பிராமணர் எப்போதும் தன் மாமாவின் வீட்டில் உணவு உண்டார்.

காலே பகவதஸ்தஸ்ய அதிக்ஷீணஃ பிதா ததா

அந்த நேரத்தில், இறைவனை பக்தியுடன் வழிபட்ட அவன் தந்தை மிகவும் பலஹீனமாகி இருந்தார்.

ஸ்வாமிந்பிதுர்மே மரணம் பவிஷ்யதி வதஸ்வ மாம்

ஐயா, என் தந்தை எப்போது இறப்பார் என்று தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்.

ஶூத்ராந்நம் பக்ஷிதம் தேந நித்யகாலம் த்விஜோத்தம

அவன் எப்போதும் சுத்ரர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட உணவைத் தொடர்ந்து உண்டுள்ளார், உயர்ந்த பிராமணரே.

பாதயோர்வித்யதே தச்ச ஶூத்ராந்நம் ச பிதுஸ்தவ

அந்த சுத்ர உணவு உங்கள் தந்தையின் காலடியில் இருக்கிறது.

ஶூத்ராந்நேந விஹீநஸ்ய தஸ்ய ம்ரு'த்யுர்பவிஷ்யதி

சுத்ர உணவை இழந்தவனுக்கு மரணம் வரும்.

தஸ்ய புத்ரஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வாத்மாநம் விகர்ஹயத்

மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவர் தன்னைத் திட்டிக்கொண்டார்.

பிதுஃ ஸமீபாத்ஸ கதஃ ஶ்வஶுரஸ்ய நிவேஶநம்

தந்தையின் அருகிலிருந்து விலகி, அவர் மாமாவின் வீட்டுக்குச் சென்றார்.

துஃகேந பீடிதஃ க்ஷீணோ மர்த்துகாமோ த்விஜோத்தமஃ 162.

துயரத்தில் சிக்கி, பலகுறைவாகி, அந்த உயர்ந்த பிராமணர் மரணத்தை விரும்பினார்.

ஸந்நிதாவுபலம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஹீதம் தேந தத்பதா

அருகில் ஒரு கல்லை பார்த்து, அதை காலால் எடுத்தார்.

ததஃ ப்ராணாந்பரித்யஜ்ய கதோऽஸௌ காலவர்த்தநம்

பின்னர், உயிரை விட்டுவிட்டு, காலத்தின் உலகிற்குச் சென்றார்.

கதஸம்ஜ்ஞம் ச பிதரம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ ருருதே ப்ரு'ஶம்

தந்தை உணர்விழந்ததைப் பார்த்து, அவர் மிகவும் அழுதார்.

ஸம்ஸ்காரயோக்யதா நாஸ்தி இத்யேவம் புநரப்ரவீத்

'இவருக்கு சடங்கு செய்யத் தகுதி இல்லை' என்று மீண்டும் கூறினார்.

ஆத்மநஸ்த்யாகிநஶ்சைவ ஆபஸ்தம்போऽப்ரவீதிதம்

தன்னையே விட்டுவிடுகிறவரைப் பற்றி, ஆபஸ்தம்பர் இப்படிச் சொன்னார்.

ப்ராயஶ்சிதம் விதீயீத ந தத்யாச்சோதகக்ரியாம்

ஒரு பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்; நீர் அஞ்சலி செய்யக் கூடாது.

தஸ்ய புத்ரோ மஹாபாகே கதஃ ஶ்வஶுரமந்திரம்

அவன் மகன், பெரும் பாக்கியசாலி, மாமாவின் வீட்டுக்குச் சென்றான்.

ப்ரஹ்மஹத்யா து தே ஜாதா கச்ச த்வம் ச யதேப்ஸிதம்

உனக்கு பிராமணனை கொன்ற பாவம் ஏற்பட்டுள்ளது; நீ விரும்பும் இடத்திற்கு போ.

ந மயா ப்ராஹ்மணவதஃ கதாசிதபி காரிதஃ

நான் ஒருபோதும் பிராமணன் மரணத்திற்கு காரணமாக இருந்ததில்லை.

ஜாமாதுர்வசநம் ஶ்ருத்வா ஶ்வஶுரோ வாக்யமப்ரவீத் 162.

மருமகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், மாமா பேசத் தொடங்கினார்.

தேந தோஷேண விப்ரர்ஷே ப்ரஹ்மஹத்யாபலம் தவ

அந்த தவறினால், முனிவரே, உனக்கு பிராமணனை கொன்ற பாவத்தின் பலன் உண்டாகிவிட்டது.

ஸம்வத்ஸரேண பததி பதிதேந ஸஹாசரந்

ஒரு ஆண்டுக்குள், அந்த வீழ்ந்தவருடன் சேர்ந்து அந்தப் பாவமும் வீழும்.