வராஹபுராணம்

தத்ராஸௌ வாஸமகரோத்புண்யஸேவீ ஜிதேந்த்ரியஃ

அங்கு, அவன் நற்காரியங்களில் ஈடுபட்டு, மனத்தை அடக்கி வாழ்ந்தான்.

தத்ர ஸித்தேந ஸம்வாஸோ ப்ராஹ்மணஸ்யாபவத்ததா

அந்த நேரத்தில் அந்த பிராமணர், சாதனையை அடைந்த முனிவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தார்.

கச்சேத்ஸ ஸர்வகாலம் து ஶாலிக்ராமே வஸுந்தரே

அவன் எப்போதும் சாலிகிராமத்தில் சென்று தங்க வேண்டும், பூமி தேவியே.

கல்பக்ராம விபூதிம் ச நித்யகாலமவர்ணயத்

அவன் எப்போதும் கல்பகிராமத்தின் மகிமையை விவரித்தான்.

கமநே புத்திருத்பந்நா ததஃ ஸித்தமயாசத

பின்னர் போக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்ற, அவன் அந்த சித்தரை கேட்டான்.

ப்ராஹ்மணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸித்தோ வசநமப்ரவீத்

அந்த பிராமணரின் வார்த்தைகளை கேட்ட சித்தர் பதில் கூறினார்.

ப்ரார்தநா துஃகலாபம் து ஶ்ரு'ணு வை ப்ராஹ்மணோத்தம 162.

பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, துக்கம் தரும் வேண்டுகோளை நீ கேள்.

தக்ஷிணே து கரே க்ரு'ஹ்ய ப்ராஹ்மணம் வேதபாரகம்

வலது கையைப் பிடித்து, வேதங்களை அறிந்த பிராமணரை எடுத்துச் சென்றான்.

உத்பபாத ததா ஸித்தோ க்ரு'ஹீத்வா ப்ராஹ்மணோத்தமௌ

அப்போது அந்த சித்தர், இரு சிறந்த பிராமணர்களையும் பிடித்து மேலே பறந்தார்.

தத்ர தௌ வஸதோ நித்யம் கல்பக்ராமே த்விஜோத்தமௌ

அங்கே அந்த இரு சிறந்த பிராமணர்களும் எப்போதும் கல்பகிராமத்தில் வாழ்ந்தார்கள்.

ருஜா து பீட்யமாநஃ ஸ தஶமீம் ச தஶாம் கதஃ

நோயால் மிகவும் வலியுற்று, அவன் பத்தாவது நிலையை அடைந்தான்.

உவாச புத்ரம் தர்மாத்மா மரணே ஸமுபஸ்திதே

மரணம் நெருங்கியபோது, தர்மமானவன் தனது மகனிடம் பேசினார்.

தேந புத்ரேண நீதோऽஸௌ கம்காதீரே மஹாமுநிஃ

அவன் மகனால், அந்த மகாமுனிவர் கங்கையின் கரைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

வேதாத்யயநஶீலஃ ஸ பித்ரு'பக்த்யா நியந்த்ரிதஃ

வேதங்களைப் படிப்பதில் விருப்பமுள்ளவன், தந்தை மீது பக்தியால் வழிநடத்தப்பட்டான்.

கல்பக்ராமே ததா ஸித்தஸ்தஸ்ய கந்யா ஸுமத்யமா

அந்த சமயம் கல்பகிராமத்தில், அந்த சித்தருக்கு ஒரு நளினமான இடுப்புள்ள மகள் இருந்தாள்.

கதாசித்தேவயோகேந காந்யகுப்ஜநிவாஸிநஃ

ஒரு நாள் தெய்வீக ஏற்பாட்டால், காண்யகுப்ஜ நகரைச் சேர்ந்த ஒருவர் வந்தார்.

ப்ரு'ஷ்டோऽஸௌ ப்ராஹ்மணோ பத்ரே க்வ பவாம்ஸ்த்வமிஹாகதஃ 162.

அந்த பிராமணர், 'அம்மை, நீங்கள் எங்கிருந்து இங்கே வந்தீர்கள்?' என்று கேட்டார்.

திவ்யஜ்ஞாநேந தம் ஜ்ஞாத்வா பூஜயாமாஸ தம் த்விஜஃ

தெய்வீக ஞானத்தால் அவரை அறிந்து, அந்த பிராமணர் அவரை மரியாதை செய்தார்.

ஶ்வஶுரஸ்ய க்ரு'ஹே நித்யம் போஜநம் குருதே த்விஜஃ

அந்த பிராமணர் எப்போதும் தன் மாமாவின் வீட்டில் உணவு உண்டார்.

காலே பகவதஸ்தஸ்ய அதிக்ஷீணஃ பிதா ததா

அந்த நேரத்தில், இறைவனை பக்தியுடன் வழிபட்ட அவன் தந்தை மிகவும் பலஹீனமாகி இருந்தார்.

ஸ்வாமிந்பிதுர்மே மரணம் பவிஷ்யதி வதஸ்வ மாம்

ஐயா, என் தந்தை எப்போது இறப்பார் என்று தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்.

ஶூத்ராந்நம் பக்ஷிதம் தேந நித்யகாலம் த்விஜோத்தம

அவன் எப்போதும் சுத்ரர்களால் தயாரிக்கப்பட்ட உணவைத் தொடர்ந்து உண்டுள்ளார், உயர்ந்த பிராமணரே.

பாதயோர்வித்யதே தச்ச ஶூத்ராந்நம் ச பிதுஸ்தவ

அந்த சுத்ர உணவு உங்கள் தந்தையின் காலடியில் இருக்கிறது.

ஶூத்ராந்நேந விஹீநஸ்ய தஸ்ய ம்ரு'த்யுர்பவிஷ்யதி

சுத்ர உணவை இழந்தவனுக்கு மரணம் வரும்.

தஸ்ய புத்ரஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வாத்மாநம் விகர்ஹயத்

மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவர் தன்னைத் திட்டிக்கொண்டார்.

பிதுஃ ஸமீபாத்ஸ கதஃ ஶ்வஶுரஸ்ய நிவேஶநம்

தந்தையின் அருகிலிருந்து விலகி, அவர் மாமாவின் வீட்டுக்குச் சென்றார்.

துஃகேந பீடிதஃ க்ஷீணோ மர்த்துகாமோ த்விஜோத்தமஃ 162.

துயரத்தில் சிக்கி, பலகுறைவாகி, அந்த உயர்ந்த பிராமணர் மரணத்தை விரும்பினார்.

ஸந்நிதாவுபலம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஹீதம் தேந தத்பதா

அருகில் ஒரு கல்லை பார்த்து, அதை காலால் எடுத்தார்.

ததஃ ப்ராணாந்பரித்யஜ்ய கதோऽஸௌ காலவர்த்தநம்

பின்னர், உயிரை விட்டுவிட்டு, காலத்தின் உலகிற்குச் சென்றார்.