வராஹபுராணம்

ஆதௌ மதுவநம் நாம த்விதீயம் தாலமேவ ச

முதலில் மதுவனம் எனும் வனம், இரண்டாவது தாலம் எனும் வனம்.

சதுர்தம் காம்யகவநம் வநாநாம் வநமுத்தமம்

நான்காவது காம்யகவனம், வனங்களில் சிறந்தது.

ஸப்தமம் து வநம் பூமே காதிரம் லோகவிஶ்ருதம்

ஏ பூமி, ஏழாவது வனம் காதிரம், உலகில் புகழ்பெற்றது.

லோஹார்கலவநம் நாம நவமம் பாதகாபஹம்

ஒன்பதாவது லோஹார்களவனம், பாவங்களை நீக்கும் வனம்.

ஏகாதஶம் து பாண்டீரம் த்வாதஶம் வ்ரு'ந்தகா வநம் 161.

பதினொன்றாவது பாண்டீரம், பன்னிரண்டாவது வனமாக விருந்தகம்.

யதாக்ரமேண யே யாத்ராம் வநாநாம் ச ஜிதேந்த்ரியாஃ

இந்த வனங்களை ஒழுங்காக யாத்திரை செய்து, மனத்தை அடக்கியவர்கள்—

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே மதுராமாஹாத்ம்யே தேவவநப்ரபாவோ நாமைகஷஷ்ட்யதிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமபுனிதமான வராக புராணத்தில், மத்துரா மஹாத்ம்யத்தில், தேவவனத்தின் மகிமை எனும் நூற்ற அறுபதொன்றாவது அதிகாரம் முடிகிறது.

அத சக்ரதீர்தப்ரபாவஃ புநரந்யத்ப்ரவக்ஷ்யாமி தச்ச்ரு'ணுஷ்வ வஸுந்தரே

இப்போது சக்கர தீர்த்தத்தின் மகிமை: மற்றொன்றை நான் கூறுகிறேன், அதை கேள், பூமியே.

மஹாக்ரு'ஹோதயம் நாம ஜம்பூத்வீபஸ்ய பூஷணம்

மகாகிரோதயம் எனும் பெயருடையது, ஜம்பூத்வீபத்தின் அலங்காரம்.

ஸ கந்யாம் புத்ரமாதாய ப்ராஹ்மணோ வேதபாரகஃ

வேதங்களில் தேர்ந்த ஒரு பிராமணன், தனது மகளையும் மகனையும் அழைத்து சென்றான்.

தத்ராஸௌ வாஸமகரோத்புண்யஸேவீ ஜிதேந்த்ரியஃ

அங்கு, அவன் நற்காரியங்களில் ஈடுபட்டு, மனத்தை அடக்கி வாழ்ந்தான்.

தத்ர ஸித்தேந ஸம்வாஸோ ப்ராஹ்மணஸ்யாபவத்ததா

அந்த நேரத்தில் அந்த பிராமணர், சாதனையை அடைந்த முனிவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தார்.

கச்சேத்ஸ ஸர்வகாலம் து ஶாலிக்ராமே வஸுந்தரே

அவன் எப்போதும் சாலிகிராமத்தில் சென்று தங்க வேண்டும், பூமி தேவியே.

கல்பக்ராம விபூதிம் ச நித்யகாலமவர்ணயத்

அவன் எப்போதும் கல்பகிராமத்தின் மகிமையை விவரித்தான்.

கமநே புத்திருத்பந்நா ததஃ ஸித்தமயாசத

பின்னர் போக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்ற, அவன் அந்த சித்தரை கேட்டான்.

ப்ராஹ்மணஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா ஸித்தோ வசநமப்ரவீத்

அந்த பிராமணரின் வார்த்தைகளை கேட்ட சித்தர் பதில் கூறினார்.

ப்ரார்தநா துஃகலாபம் து ஶ்ரு'ணு வை ப்ராஹ்மணோத்தம 162.

பிராமணர்களில் சிறந்தவரே, துக்கம் தரும் வேண்டுகோளை நீ கேள்.

தக்ஷிணே து கரே க்ரு'ஹ்ய ப்ராஹ்மணம் வேதபாரகம்

வலது கையைப் பிடித்து, வேதங்களை அறிந்த பிராமணரை எடுத்துச் சென்றான்.

உத்பபாத ததா ஸித்தோ க்ரு'ஹீத்வா ப்ராஹ்மணோத்தமௌ

அப்போது அந்த சித்தர், இரு சிறந்த பிராமணர்களையும் பிடித்து மேலே பறந்தார்.

தத்ர தௌ வஸதோ நித்யம் கல்பக்ராமே த்விஜோத்தமௌ

அங்கே அந்த இரு சிறந்த பிராமணர்களும் எப்போதும் கல்பகிராமத்தில் வாழ்ந்தார்கள்.

ருஜா து பீட்யமாநஃ ஸ தஶமீம் ச தஶாம் கதஃ

நோயால் மிகவும் வலியுற்று, அவன் பத்தாவது நிலையை அடைந்தான்.

உவாச புத்ரம் தர்மாத்மா மரணே ஸமுபஸ்திதே

மரணம் நெருங்கியபோது, தர்மமானவன் தனது மகனிடம் பேசினார்.

தேந புத்ரேண நீதோऽஸௌ கம்காதீரே மஹாமுநிஃ

அவன் மகனால், அந்த மகாமுனிவர் கங்கையின் கரைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

வேதாத்யயநஶீலஃ ஸ பித்ரு'பக்த்யா நியந்த்ரிதஃ

வேதங்களைப் படிப்பதில் விருப்பமுள்ளவன், தந்தை மீது பக்தியால் வழிநடத்தப்பட்டான்.

கல்பக்ராமே ததா ஸித்தஸ்தஸ்ய கந்யா ஸுமத்யமா

அந்த சமயம் கல்பகிராமத்தில், அந்த சித்தருக்கு ஒரு நளினமான இடுப்புள்ள மகள் இருந்தாள்.

கதாசித்தேவயோகேந காந்யகுப்ஜநிவாஸிநஃ

ஒரு நாள் தெய்வீக ஏற்பாட்டால், காண்யகுப்ஜ நகரைச் சேர்ந்த ஒருவர் வந்தார்.

ப்ரு'ஷ்டோऽஸௌ ப்ராஹ்மணோ பத்ரே க்வ பவாம்ஸ்த்வமிஹாகதஃ 162.

அந்த பிராமணர், 'அம்மை, நீங்கள் எங்கிருந்து இங்கே வந்தீர்கள்?' என்று கேட்டார்.

திவ்யஜ்ஞாநேந தம் ஜ்ஞாத்வா பூஜயாமாஸ தம் த்விஜஃ

தெய்வீக ஞானத்தால் அவரை அறிந்து, அந்த பிராமணர் அவரை மரியாதை செய்தார்.

ஶ்வஶுரஸ்ய க்ரு'ஹே நித்யம் போஜநம் குருதே த்விஜஃ

அந்த பிராமணர் எப்போதும் தன் மாமாவின் வீட்டில் உணவு உண்டார்.