வராஹபுராணம்

யதி ப்ரஸந்நோ தேவேஶ ததா மாம் குரு பாவநீம்

தேவாதி தேவனே, நீங்கள் திருப்தியடைந்தால், என்னைத் தூயவளாக ஆக்குங்கள்.

தாமஹம் தேவி ஸுபகே ப்ராவோசம் புநரேவ ஹி

அம்சமான தேவி, நான் அவளிடம் மறுபடியும் இப்படிச் சொன்னேன்.

தவ நாம்நாம் ச விக்யாதமேதத்க்ஷேத்ரம் பவிஷ்யதி

உன் பெயரால் இந்தத் தலம் புகழ் பெறும்.

விலோக்ய மாம் பவேத்பூதோ மம வாக்யாந்ந ஸம்ஶயஃ

என்னைப் பார்த்தால் புனிதம் கிடைக்கும்; என் வார்த்தையில் சந்தேகம் இல்லை.

யாஸ்யந்தி விலயம் க்ஷிப்ரமேவமேதந்ந ஸம்ஶயஃ

அவர்கள் விரைவில் அழிந்துவிடுவார்கள்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஸாபி காலேந ஸஞ்ஜாதா தீர்தபூதா ததாऽபவத்

அவள் காலப்போக்கில் தீர்த்தமாக மாறினாள்.

ருருக்ஷேத்ரஸ்ய ப்ரபவமேதத்குஹ்யம் பரம் மம

இது ருரு க்ஷேத்திரத்தின் தோற்றத்தின் மிக ரகசியமான உண்மை.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே ருருக்ஷேத்ரரு'ஷீகேஶயோர்மாஹாத்ம்யம் நாம ஷட்சத்வாரிம்ஶததிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில் பகவான் உபதேசித்த இந்த நூலில், 'ருரு க்ஷேத்திரம் மற்றும் ரிஷிகேஷ் ஆகியவற்றின் மகிமை' எனும் நூற்றைம்பத்தாறுாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அத கோநிஷ்க்ரமணமாஹாத்ம்யம் அத்யாஶ்சர்யம் ஶ்ருதம் ஹ்யேதத்ருருக்ஷேத்ரஸமுத்பவம்

இப்போது, பசு வெளியேறியதின் பெருமை பற்றி கூறப்படுகிறது. இது மிகவும் அதிசயமான ஒரு நிகழ்வு; இது ருரு க்ஷேத்திரத்தில் நிகழ்ந்தது என்று கேட்டோம்.

அந்யச்ச யத்பரம் குஹ்யம் க்ஷேத்ரம் பரமபாவநம்

மேலும், இன்னொரு மிக ரகசியமானதும், மிகவும் புனிதமானதும் ஆன ஒரு நிலம் இருக்கிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச குஹ்யமஸ்த்யபரம் சைவ ஹிமஶ்ரு'ங்க ஶிலோச்சயே

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: 'இன்னும் ஒரு ரகசியம் உண்டு; அது பனிமலையிலும் பாறைமீதும் உள்ளது.'

கோநிஷ்க்ரமணகம் நாம காவோ யத்ர ப்ரதாரிதாஃ

அது 'பசு வெளியேறும் இடம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு பசுக்கள் வெளியேற்றப்பட்டன.

ஸப்ததிர்யத்ர கல்பாநி ஔர்வோ யத்ர ப்ரஜாபதிஃ

அங்கே எழுபது கல்பங்கள் முழுவதும், ப்ரஜாபதி ஆன ஊர்வன் தங்கி இருந்தான்.

தஸ்யைவம் வர்த்தமாநஸ்ய யாதி காலே மஹத்தரே

அவ்வாறு அவன் தங்கி இருந்தபோது, மிக நீண்ட காலம் கடந்தது.

ந வரம் ப்ரார்தயத்யேஷ லாபாலாபஸமந்விதஃ

அவன் எதையும் விரும்பாமல், லாப நஷ்டங்களில் மனம் போகவில்லை; எந்த வரமும் கேட்டதில்லை.

அத தீர்கஸ்ய காலஸ்ய கஶ்சித்ப்ரஹ்மயதிஸ்ததா

பெரிய காலம் கடந்தபின், ஒரு பிரம்மயதி அங்கு வந்தான்.

ஈஶ்வரோऽபி மஹாபாகே தத்பார்ஶ்வம் ஸமுபாகதஃ

பெருமைமிக்கவனே, அப்போது இறைவனும் அந்த இடத்திற்கு வந்தான்.

தத்ர த்வௌர்வோ மஹாபாகே தப்யதே ஸமதர்ஶநஃ 147.

அங்கே, ஊர்வன் சமமான மனதுடன் தவம் செய்துகொண்டிருந்தான், மகானே.

தந்நிர்கதம் ததோ ஜ்ஞாத்வா ஔர்வம் ஸர்வே தபஸ்விநஃ

அப்போது ஊர்வன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான் என்று அறிந்த பிறகு, எல்லா தவசிகளும்

பலபுஷ்பஸமாகீர்ணா லக்ஷ்மீஶ்சைவோபஜாயதே

அந்த இடம் பழமும் பூவும் நிறைந்தது; செல்வமும் பெருகியது.

தச்ச வை பஸ்மஸாத்பூதம் மஹாருத்ரஸ்ய தேஜஸா

அந்த இடம், மகா ருத்ரனின் சக்தியால் சாம்பலாகி மாறியது.

ஈஶ்வரோऽபி ததஃ ப்ராப்தஃ ஶீக்ரமேவ ஹிமாலயம்

பின்னர் இறைவன் விரைவாக ஹிமாலயத்தை அடைந்தான்.

ஆஶ்ரமம் ஸமநுப்ராப்த ஔர்வோऽபி முநிபும்கவஃ

முனிவர்களில் சிறந்த ஊர்வனும், அந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்வமாஶ்ரமம் தக்தம் பஹுபுஷ்பபலோதகம்

அவன், பல பூக்கள், பழங்கள், நீர் இருந்த தனது ஆசிரமம் எரிந்துவிட்டதைப் பார்த்தான்.

உவாச க்ரோதரக்தாக்ஷோ வசநம் நிர்தஹந்நிவ

கோபத்தில் கண்கள் சிவந்தவனாக, அவன் சொற்கள் தீயைப் போல எரியச் சொன்னான்.

ஸோऽபி துஃகேந ஸந்தப்தஃ ஸர்வலோகாந்ப்ரமிஷ்யதி

அவனும் துன்பத்தில் சிக்கி, எல்லா உலகங்களிலும் அலைந்தான்.

மஹாபயாத்து லோகாநாம் ந கஶ்சித்பர்யவாரயத்

பெரும் பயத்தால் அந்த உலகங்களில் யாராலும் அவனைத் தடுக்க முடியவில்லை.

மஹாதாஹேந ஸந்தப்தஃ ஶம்புர்தேவீமுவாச ஹ 147.

பெரும் எரிச்சலால் சுடப்பட்ட சிவபெருமான், தேவியை நோக்கி பேசினார்.

தஹ்யதே ஸ்ம ஜகத்ஸர்வம் ஸ து கிஞ்சிந்ந சேச்சதி

உலகமெங்கும் தீயால் சுடப்பட்டது; ஆனால் அவன் எதையும் விரும்பவில்லை.