வராஹபுராணம்

தத்தேஜஸா வ்ரு'தம் ஸர்வம் ததா த்ரு'ஷ்ட்வா வஸுந்தரே 146.

அப்போது, அந்த ஒளி எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்திருப்பதை vasundhare பார்த்தார்.

ஸந்நிருத்தேந்த்ரியக்ராமா நாசக்ஷத பஹிஃஸ்திதம்

அவரது அறிவு எல்லாம் அடக்கப்பட்டதால், வெளியிலுள்ள எதையும் அவர் காணவில்லை.

ஸ்திதோऽஹம் வஸுதே தேவி அக்ஷ்ணோஃ ப்ரத்யக்ஷதாம் கதஃ

பூமி தேவி, நான் அங்கே, அவருடைய கண்களுக்கு நேரில் தோன்றி நின்றேன்.

ஹ்ரு'ஷீகேஶ இதி க்யாதோ நாம்நா தத்ரைவ ஸம்ஸ்திதஃ

அந்த இடத்திலேயே, நான் 'ஹ்ருஷீகேசன்' என்ற பெயரில் புகழ்பெற்றேன்.

பஹிஃ ஸ்திதம் ச மாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரணநாம க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ

வெளியில் நானை நின்றதை பார்த்து, அவர் கையைக் கூப்பி வணங்கினார்.

ரோமாம்சிததநுஶ்சாஸீத்கதம்பமுகுலாக்ரு'திஃ

அவளது உடல் களிப்பால், கடம்ப மரம் மொட்டுபோல் ஆனது.

அயி பாலே விஶாலாக்ஷி துஷ்டோऽஹம் தபஸஸ்தவ

அழகிய பெரிய கண்கள் கொண்ட இளமகளே, உன் தவத்திற்கு நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்.

அதேயமபி தே தத்மி யதந்யேஷாம் ஸுதுர்ல்லபம்

மற்றவர்களுக்கு மிகவும் அரிதாகவும், கொடுக்க இயலாததையும் உனக்குக் கொடுக்கிறேன்.

ஸ்துத்வா தம் தேவதேவேஶம் ப்ரபத்தகரஸம்புடா

அந்த தேவாதி தேவனைப் புகழ்ந்து, கையைக் கூப்பி வணங்கினாள்.

துர்லபம் தே வரம் தத்மி தபஸாஹம் ப்ரதோஷிதஃ 146.

உன் தவத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; பெற கடினமான வரத்தை உனக்குக் கொடுக்கிறேன்.

யதி ப்ரஸந்நோ தேவேஶ ததா மாம் குரு பாவநீம்

தேவாதி தேவனே, நீங்கள் திருப்தியடைந்தால், என்னைத் தூயவளாக ஆக்குங்கள்.

தாமஹம் தேவி ஸுபகே ப்ராவோசம் புநரேவ ஹி

அம்சமான தேவி, நான் அவளிடம் மறுபடியும் இப்படிச் சொன்னேன்.

தவ நாம்நாம் ச விக்யாதமேதத்க்ஷேத்ரம் பவிஷ்யதி

உன் பெயரால் இந்தத் தலம் புகழ் பெறும்.

விலோக்ய மாம் பவேத்பூதோ மம வாக்யாந்ந ஸம்ஶயஃ

என்னைப் பார்த்தால் புனிதம் கிடைக்கும்; என் வார்த்தையில் சந்தேகம் இல்லை.

யாஸ்யந்தி விலயம் க்ஷிப்ரமேவமேதந்ந ஸம்ஶயஃ

அவர்கள் விரைவில் அழிந்துவிடுவார்கள்; இதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஸாபி காலேந ஸஞ்ஜாதா தீர்தபூதா ததாऽபவத்

அவள் காலப்போக்கில் தீர்த்தமாக மாறினாள்.

ருருக்ஷேத்ரஸ்ய ப்ரபவமேதத்குஹ்யம் பரம் மம

இது ருரு க்ஷேத்திரத்தின் தோற்றத்தின் மிக ரகசியமான உண்மை.

இதி ஶ்ரீவராஹபுராணே பகவச்சாஸ்த்ரே ருருக்ஷேத்ரரு'ஷீகேஶயோர்மாஹாத்ம்யம் நாம ஷட்சத்வாரிம்ஶததிகஶததமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில் பகவான் உபதேசித்த இந்த நூலில், 'ருரு க்ஷேத்திரம் மற்றும் ரிஷிகேஷ் ஆகியவற்றின் மகிமை' எனும் நூற்றைம்பத்தாறுாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.

அத கோநிஷ்க்ரமணமாஹாத்ம்யம் அத்யாஶ்சர்யம் ஶ்ருதம் ஹ்யேதத்ருருக்ஷேத்ரஸமுத்பவம்

இப்போது, பசு வெளியேறியதின் பெருமை பற்றி கூறப்படுகிறது. இது மிகவும் அதிசயமான ஒரு நிகழ்வு; இது ருரு க்ஷேத்திரத்தில் நிகழ்ந்தது என்று கேட்டோம்.

அந்யச்ச யத்பரம் குஹ்யம் க்ஷேத்ரம் பரமபாவநம்

மேலும், இன்னொரு மிக ரகசியமானதும், மிகவும் புனிதமானதும் ஆன ஒரு நிலம் இருக்கிறது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச குஹ்யமஸ்த்யபரம் சைவ ஹிமஶ்ரு'ங்க ஶிலோச்சயே

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: 'இன்னும் ஒரு ரகசியம் உண்டு; அது பனிமலையிலும் பாறைமீதும் உள்ளது.'

கோநிஷ்க்ரமணகம் நாம காவோ யத்ர ப்ரதாரிதாஃ

அது 'பசு வெளியேறும் இடம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; அங்கு பசுக்கள் வெளியேற்றப்பட்டன.

ஸப்ததிர்யத்ர கல்பாநி ஔர்வோ யத்ர ப்ரஜாபதிஃ

அங்கே எழுபது கல்பங்கள் முழுவதும், ப்ரஜாபதி ஆன ஊர்வன் தங்கி இருந்தான்.

தஸ்யைவம் வர்த்தமாநஸ்ய யாதி காலே மஹத்தரே

அவ்வாறு அவன் தங்கி இருந்தபோது, மிக நீண்ட காலம் கடந்தது.

ந வரம் ப்ரார்தயத்யேஷ லாபாலாபஸமந்விதஃ

அவன் எதையும் விரும்பாமல், லாப நஷ்டங்களில் மனம் போகவில்லை; எந்த வரமும் கேட்டதில்லை.

அத தீர்கஸ்ய காலஸ்ய கஶ்சித்ப்ரஹ்மயதிஸ்ததா

பெரிய காலம் கடந்தபின், ஒரு பிரம்மயதி அங்கு வந்தான்.

ஈஶ்வரோऽபி மஹாபாகே தத்பார்ஶ்வம் ஸமுபாகதஃ

பெருமைமிக்கவனே, அப்போது இறைவனும் அந்த இடத்திற்கு வந்தான்.

தத்ர த்வௌர்வோ மஹாபாகே தப்யதே ஸமதர்ஶநஃ 147.

அங்கே, ஊர்வன் சமமான மனதுடன் தவம் செய்துகொண்டிருந்தான், மகானே.

தந்நிர்கதம் ததோ ஜ்ஞாத்வா ஔர்வம் ஸர்வே தபஸ்விநஃ

அப்போது ஊர்வன் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான் என்று அறிந்த பிறகு, எல்லா தவசிகளும்