வராஹபுராணம்

கச்ச ஸ்வஸ்திமதீ தேவி விஜயாய முநேர்புவி

அம்சமான தேவியே, நீ பூமியில் அந்த முனிவரை வெல்லச் செல்.

லலிதைஃ ஸ்வைர்விலாஸைஸ்தம் மோஹயித்வா வஶம் குரு 146.

உன் இனிமையான நடையாலும் சுதந்திரமான விளையாட்டுகளாலும் அவனை மயக்கி, உன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வா.

ததா குருஷ்வ பத்ரம் தே ஹ்ரு'ஷீகேஶஸமீபதஃ

அப்படியே செய்; ஹிருஷீகேசனின் அருகில் உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

ஸமீபோபவநே ரம்யே நாநாத்ருமலதாகுலே

அருகிலுள்ள அழகான தோப்பில், பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் அடர்ந்திருந்தன.

ரஸாலமஞ்ஜரீவ்யாப்தரஸாமோதாலிஸம்குலே

மாம்பழக் கொத்துகளின் மணமும் அமுதத்தின் வாசனையும் பரவியிருந்தது.

கந்தர்வகீதஸம்மிஶ்ரே மலயாநிலஶீதலே

கந்தர்வர்களின் பாடலோசையுடன் மலயமலையின் குளிர்ந்த காற்றும் கலந்து வீசியது.

முநிப்ரபாவஸந்த்யக்தக்ரௌர்யஸ்தலஜலாஶயே

அங்கு முனிவரின் தவத்தால், எல்லா நீர்நிலைகளிலும் கொடுமை ஒழிந்திருந்தது.

ப்ரவிஶ்ய ஸா வராரோஹா கீதம் ஸுமதுரம் ஜகௌ

அந்த இடத்தில் அழகான இடுப்புடையவள் சென்று, இனிமையான பாடலைப் பாடினாள்.

காந்தர்வம் ப்ராரபம்ஸ்தே து கந்தர்வாஃ ஸுரஸம்மதாஃ

அவள் கந்தர்வ பாடலைத் தொடங்க, தேவர்களால் மதிக்கப்படும் கந்தர்வர்களும் சேர்ந்து பாடினார்கள்.

விசகர்ஷ தநுஃ பௌஷ்பம் ஸாயகாந் ஸமயூயுஜத்

அவள் பூப்பூட்டிய வில்லைக் கையிலெடுத்து, அம்புகளை ஏற்றினாள்.

ஶ்ருத்வா தந்மதுரம் கீதம் பஞ்சமாலாபஸுந்தரம்

அந்த இனிய பாடலை, ஐந்து ராகங்களோடு கூடிய அழகாகக் கேட்டான்.

சகர்ஷ ச தநுஃ காமஃ புநஃபுநரதந்த்ரிதஃ 146.

காமதேவன், சோர்வில்லாமல், மீண்டும் மீண்டும் தன் வில்லைக் கயிற்றை இழுத்தான்.

விசசாராஶ்ரமபதம் பஶ்யந்ஸந்துஷ்டமாநஸஃ

அவன் ஆசிரமத்தைச் சுற்றி பார்த்து, மனம் மகிழ்ந்து அங்கு நடந்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வைவ தாம் து சார்வம்கீம் வித்தஃ காமேந பத்ரிணா

அழகான உடலமைப்புடைய அவளை பார்த்தவுடன், அவன் ஆசையின் அம்பால் குத்தப்பட்டான்.

ஸாபி த்ரு'ஷ்ட்வா தேவதத்தம் ஸஜ்ஜந்தீ ஹரிணேக்ஷணா

மான் போன்ற கண்கள் கொண்ட அவளும் தேவதத்தனை பார்த்தவுடன், அவனிடம் மனம் இழந்தாள்.

கரேண கந்துகம் க்நந்தீ சஞ்சலாக்ஷீ ஸுபேஶலா

கையில் பந்து அடித்துக்கொண்டு, அவள் அசைவான கண்களால் கவர்ச்சியாக, மிக அழகாக இருந்தாள்.

மநோ ஹரந்தீ தஸ்யர்ஷேஃ லலிதைர்விப்ரமோத்பவைஃ

அவளது இனிமையான நடையாலும், விளையாட்டு சலனங்களாலும், அந்த முனிவரின் மனதை ஈர்த்தாள்.

வாஸஃ ஸூக்ஷ்மம்கலந்நீவி காம்சீதாமகுணாந்விதம்

அவள் மென்மையான vasthram அணிந்து, பொன்னால் ஆன இடையணியும் அணிந்திருந்தாள்.

ஸம்மோஹிதஃ ஸ து முநிர்கத்வாந்திகமதாப்ரவீத்

மயக்கமடைந்த அந்த முனிவர் அவளிடம் சென்று பேசினார்.

மாத்ரு'ஶாந்கிம் ம்ரு'கயஸே பாஹுபாஶேந வா ம்ரு'காந்

"என்னைப் போன்றவர்களை நீ ஏன் தேடுகிறாய்? உன் கைப்பிடியால் மான்களை வேட்டையாடுகிறாயா?"

ஸர்வதாऽஸ்மாம்ஸ்தவாதீநாந் யத்யத்வா காரயிஷ்யதி

"எல்லாவற்றிலும் நாங்கள் உன் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கிறோம்; நீ விரும்புவது எதுவாக இருந்தாலும் அது நடக்கட்டும்."

அத தாம் ஹஸமாநாம் ச க்ரு'ஹீத்வா தக்ஷிணே கரே 146.

பின்னர், சிரித்தவளாக இருந்த அவளை வலது கையால் பிடித்தான்—

' ரமமாணஸ்தயா ஸார்த்தம் புஞ்ஜந்போகாந் மநோரமாந்

அவளுடன் சேர்ந்து, இனிமையான இன்பங்களை அனுபவித்தான்.

பஹூநஹர்கணாநேவம் ரமமாணோ யத்ரு'ச்சயா

இவ்வாறு, பல நாட்கள் அவளுடன் சந்தோஷமாக இருந்தான்.

நிர்வேதம் ப்ராப்தவாந்ஸத்யஸ்ததோவாச ப்ரு'ஶாதுரஃ

ஒரு நாள் திடீரென அவன் வெறுப்பு கொண்டு, மிகுந்த துயரத்தில் இப்படிச் சொன்னான்:

ஜாநந்நபி தபோப்ரம்ஶம் ப்ராப்தோ தைவபலாத்க்ரு'தஃ

அவன் தெரிந்திருந்தும், விதியின் வலிமையால் தவம் கெட்டுவிட்டான்.

இதி ப்ரவாதோ மூர்காணாம் விசாராந்மஹதந்தரம்

இது அறியாதவர்களின் பேச்சு; சிந்தித்தால் பெரிய வித்தியாசம் தெரியும்.

புமாம்ஸ்த்ரீதர்ஶநாதேவ த்ரவதே யத்விமோஹிதஃ

ஆண் ஒருவர், பெண்ணை பார்த்தவுடன், மயக்கத்தில் உருகிவிடுகிறான்.

இத்யுக்த்வாऽஸௌ நிவ்ரு'த்தாத்மா விஸஸர்ஜ ஸுராங்கநாம்

இவ்வாறு கூறி, மனதைத் திரும்பப் பெற்றவன், அந்த தேவகன்னியை அனுப்பிவைத்தான்.