வராஹபுராணம்

உவாச மதுரம் வாக்யம் க்ஷுப்தேந்த்ரியமநாஃ ப்ரபுஃ

அந்த ஆண்டவன், மனமும் இంద్రியங்களும் கலங்கியவனாக, இனிமையான வார்த்தைகளை பேசினான்—

தஸ்ய மே சிந்தயாநஸ்ய யூயமேவ பரா கதிஃ 146.

நான் சிந்தித்தபோது, நீங்கள் தான் எனக்கு உயர்ந்த வழி எனத் தெரிய வந்தது.

ததிந்த்ரஸ்ய வசஃ ஶ்ருத்வா தே காமமலயாநிலாஃ

இந்திரனின் வார்த்தைகளை கேட்டபோது, ஆசை நிறைந்த காற்றுகள்—

ஜிதேந்த்ரியஸ்யாபி மநஃ கஸ்ய ஸம்க்ஷோபயாமஹே

யார் மனதை, அவன் இந்திரியங்களை வென்றவராக இருந்தாலும், நாம் கலக்க முடியாதவர்கள் யார்?

ஆஜ்ஞாப்ரஸாதம் தே லப்த்வா வத ஶீக்ரம் ஸுகீ பவ

உன் அனுமதியை பெற்று, விரைவாக சொல்; மகிழ்ச்சியுடன் இரு.

ததைவ மே கதா சிந்தா பவதாம் தர்ஶநம் யதா

அந்த நேரத்தில் உங்களைப் பார்த்தவுடன் என் மனக்குழப்பம் நீங்கியது.

ஹிமஶைலே மஹாரம்யே ஹ்ரு'ஷீகேஶாஶ்ரிதோ முநிஃ

அருமையான பனிக்குன்றில், ஹிருஷீகேசனைத் துதிக்கும் முனிவர் தங்கியிருந்தார்.

ஜிக்ரு'க்ஷுர்மே பதம் நூநம் தத்தபோ விநிவர்த்யதாம்

நீங்கள் என் நிலையை அடைய விரும்புகிறீர்கள்; ஆகவே, இந்த தவத்தை விட்டுவிட்டு திரும்புங்கள்.

ப்ரஸ்தாநாய மதிம் சக்ருஃ காமதேவபுரஃஸராஃ

பிறகு, காமதேவன் தலைமையில் அவர்கள் புறப்பட முடிவு செய்தார்கள்.

ததஃ ஸுரபதிஃ ஶக்ரஃ ப்ரம்லோசாம் நாம நாமதஃ

அப்போது தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன், பிரம்லோசை என்ற பெண்ணை அழைத்தான்.

கச்ச ஸ்வஸ்திமதீ தேவி விஜயாய முநேர்புவி

அம்சமான தேவியே, நீ பூமியில் அந்த முனிவரை வெல்லச் செல்.

லலிதைஃ ஸ்வைர்விலாஸைஸ்தம் மோஹயித்வா வஶம் குரு 146.

உன் இனிமையான நடையாலும் சுதந்திரமான விளையாட்டுகளாலும் அவனை மயக்கி, உன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வா.

ததா குருஷ்வ பத்ரம் தே ஹ்ரு'ஷீகேஶஸமீபதஃ

அப்படியே செய்; ஹிருஷீகேசனின் அருகில் உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

ஸமீபோபவநே ரம்யே நாநாத்ருமலதாகுலே

அருகிலுள்ள அழகான தோப்பில், பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் அடர்ந்திருந்தன.

ரஸாலமஞ்ஜரீவ்யாப்தரஸாமோதாலிஸம்குலே

மாம்பழக் கொத்துகளின் மணமும் அமுதத்தின் வாசனையும் பரவியிருந்தது.

கந்தர்வகீதஸம்மிஶ்ரே மலயாநிலஶீதலே

கந்தர்வர்களின் பாடலோசையுடன் மலயமலையின் குளிர்ந்த காற்றும் கலந்து வீசியது.

முநிப்ரபாவஸந்த்யக்தக்ரௌர்யஸ்தலஜலாஶயே

அங்கு முனிவரின் தவத்தால், எல்லா நீர்நிலைகளிலும் கொடுமை ஒழிந்திருந்தது.

ப்ரவிஶ்ய ஸா வராரோஹா கீதம் ஸுமதுரம் ஜகௌ

அந்த இடத்தில் அழகான இடுப்புடையவள் சென்று, இனிமையான பாடலைப் பாடினாள்.

காந்தர்வம் ப்ராரபம்ஸ்தே து கந்தர்வாஃ ஸுரஸம்மதாஃ

அவள் கந்தர்வ பாடலைத் தொடங்க, தேவர்களால் மதிக்கப்படும் கந்தர்வர்களும் சேர்ந்து பாடினார்கள்.

விசகர்ஷ தநுஃ பௌஷ்பம் ஸாயகாந் ஸமயூயுஜத்

அவள் பூப்பூட்டிய வில்லைக் கையிலெடுத்து, அம்புகளை ஏற்றினாள்.

ஶ்ருத்வா தந்மதுரம் கீதம் பஞ்சமாலாபஸுந்தரம்

அந்த இனிய பாடலை, ஐந்து ராகங்களோடு கூடிய அழகாகக் கேட்டான்.

சகர்ஷ ச தநுஃ காமஃ புநஃபுநரதந்த்ரிதஃ 146.

காமதேவன், சோர்வில்லாமல், மீண்டும் மீண்டும் தன் வில்லைக் கயிற்றை இழுத்தான்.

விசசாராஶ்ரமபதம் பஶ்யந்ஸந்துஷ்டமாநஸஃ

அவன் ஆசிரமத்தைச் சுற்றி பார்த்து, மனம் மகிழ்ந்து அங்கு நடந்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வைவ தாம் து சார்வம்கீம் வித்தஃ காமேந பத்ரிணா

அழகான உடலமைப்புடைய அவளை பார்த்தவுடன், அவன் ஆசையின் அம்பால் குத்தப்பட்டான்.

ஸாபி த்ரு'ஷ்ட்வா தேவதத்தம் ஸஜ்ஜந்தீ ஹரிணேக்ஷணா

மான் போன்ற கண்கள் கொண்ட அவளும் தேவதத்தனை பார்த்தவுடன், அவனிடம் மனம் இழந்தாள்.

கரேண கந்துகம் க்நந்தீ சஞ்சலாக்ஷீ ஸுபேஶலா

கையில் பந்து அடித்துக்கொண்டு, அவள் அசைவான கண்களால் கவர்ச்சியாக, மிக அழகாக இருந்தாள்.

மநோ ஹரந்தீ தஸ்யர்ஷேஃ லலிதைர்விப்ரமோத்பவைஃ

அவளது இனிமையான நடையாலும், விளையாட்டு சலனங்களாலும், அந்த முனிவரின் மனதை ஈர்த்தாள்.

வாஸஃ ஸூக்ஷ்மம்கலந்நீவி காம்சீதாமகுணாந்விதம்

அவள் மென்மையான vasthram அணிந்து, பொன்னால் ஆன இடையணியும் அணிந்திருந்தாள்.

ஸம்மோஹிதஃ ஸ து முநிர்கத்வாந்திகமதாப்ரவீத்

மயக்கமடைந்த அந்த முனிவர் அவளிடம் சென்று பேசினார்.