வராஹபுராணம்

ஏவமுக்தஸ்ததா தேந சக்ரம் ஜ்வலநஸந்நிபம் । (முமோச துர்ஜயபலே காலசக்ரம் ஸுதர்ஶநம்) ।। ௧௧.

அப்படி வேண்டியவுடன், அவர் தீப்போல் ஜ்வலிக்கும் சக்கரத்தை, அந்த வெல்ல முடியாத படையில், காலசக்கரமான சுதர்சனத்தை வீசினார்.

தேந சக்ரேண தத்ஸைந்யமாஸுரம் தௌர்ஜயம் க்ஷணாத் । நிமேஷாந்தரமாத்ரேண பஸ்மவத் பஹுதா க்ரு'தம் ।। ௧௧.

அந்த சக்கரத்தால், அசுரர்களின் அந்த வலிமையான படை, கண் இமைக்கும் நேரத்திலேயே, பலவகையாக சாம்பலாகி அழிந்தது.

ஏவம் க்ரு'த்வா ததோ தேவோ முநிம் கௌரமுகம் ததா । உவாச நிமிஷேணேதம் நிஹதம் தாநவம் பலம் ।। ௧௧.

அதை செய்து முடித்த பின், அந்த தேவன் கவுரமுக முனிவரை நோக்கி, 'இந்த தானவர்களின் படை கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அழிந்தது' என்று சொன்னார்.

அரண்யேऽஸ்மிம்ஸ்ததஸ்த்வேவம் நைமிஷாரண்யஸம்ஜ்ஞிதம் । பவிஷ்யதி யதார்தம் வை ப்ராஹ்மணாநாம் விஶேஷதஃ ।। ௧௧.

இதனால், இந்த காட்டுக்கு 'நைமிஷாரண்யம்' என்று பெயர் கிடைக்கும்; இது உண்மையாகவே, குறிப்பாக பிராமணர்களுக்காக, புகழ்பெறும் இடமாகும்.

அஹம் ச யஜ்ஞபுருஷ ஏதஸ்மிந் வநகோசரே । நாம்நா யாஜ்யா ஸதா சேமே தஶ பஞ்ச ச நாயகாஃ । க்ரு'தே யுகே பவிஷ்யந்தி ராஜாநோ மணிஜா முநே ।। ௧௧.

இந்த காட்டில், நான் யாகபுருஷராக எப்போதும் தங்கி இருப்பேன்; என் பெயரால் இங்கு எப்போதும் வழிபடப்படுவேன். இந்த பதினைந்து தலைவர்கள், மணிக்குரிய அரசர்கள், கிருதயுகத்தில் தோன்றுவார்கள், முனிவரே.

ஏவமுக்த்வா ததோ தேவோ கதோऽந்தர்தாநமீஶ்வரஃ । த்விஜோऽபி ஸ்வாஶ்ரமே தஸ்தௌ முதா பரமயா யுதஃ ।। ௧௧.

இவ்வாறு கூறிய பின், அந்த ஈஸ்வரன் கண் மறைந்தார். அந்த முனிவரும், மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் தன் ஆசிரமத்தில் தங்கி இருந்தார்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ததஃ புத்ரம் ரதாங்காக்நிதக்தம் ஶ்ருத்வா ந்ரு'போத்தமஃ । ஸுப்ரதீகஃ ப்ரதீதாத்மா சிந்தயாமாஸ பார்திவஃ । தஸ்ய சிந்தயதஸ்த்வேவம் ததா புத்திரஜாயத ।। ௧௨.

ஸ்ரீவராகன் கூறினார்: அதன் பிறகு, தன் மகன் சக்கரத்தின் தீயால் எரிந்துவிட்டான் என்று கேட்ட அரசர் சுப்ரதீகன், மனதை நிலைநிறுத்தி சிந்திக்கத் தொடங்கினார். அவ்வாறு சிந்தித்தபோது, ஒரு யோசனை அவனுக்குள் தோன்றியது.

சித்ரகூடே கிரௌ விஷ்ணுஃ ஸதா ராமேதி கீர்த்யதே । ததோऽஹம் ராமஸம்ஜ்ஞேந நாம்நா ஸ்தௌமி ஜகத்பதிம் ।। ௧௨.

சித்ரகூடம் மலையில், விஷ்ணு எப்போதும் 'ராமன்' என்ற பெயரில் புகழப்படுகிறது. அதனால், நான் உலகத்தின் ஆண்டவனை 'ராமன்' என்று புகழ்வேன்.

ஸுப்ரதீக உவாச । நமாமி ராமம் நரநாதமச்யுதம் கவிம் புராணம் த்ரிதஶாரிநாஶநம் । ஶிவஸ்வரூபம் ப்ரபவம் மஹேஶ்வரம் ஸதா ப்ரபந்நார்திஹரம் த்ரு'தஶ்ரியம் ।। ௧௨.

சுப்ரதீகன் கூறினான்: மனிதர்களின் தலைவனாகிய ராமனை, தவறில்லாதவனை, பழமையான ஞானியை, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனை, சிவரூபனாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியுமான பெரிய ஆண்டவனை, எப்போதும் சரணாகதர்களின் துயரை நீக்கி, மகிமையுடன் விளங்குபவனை வணங்குகிறேன்.

பவாந் ஸதா தேவ ஸமஸ்ததேஜஸாம் கரோஷி தேஜாம்ஸி ஸமஸ்தரூபத்ரு'க் । க்ஷிதௌ பவாந் பஞ்சகுணஸ்ததா ஜலே சதுஃப்ரகாரஸ்த்ரிவிதோऽத தேஜஸி । த்விதாऽத வாயௌ வியதி ப்ரதிஷ்டிதோ பவாந் ஹரே ஶப்தவபுஃ புமாநஸி ।। ௧௨.

நீ எப்போதும் எல்லா ஒளிகளின் சாரமாக இருக்கிறாய், எல்லா ஒளிகளையும் உருவாக்குகிறாய், எல்லா ரூபங்களையும் எடுத்துக்கொள்கிறாய். பூமியில் ஐந்து வகைகளாக, நீரில் நான்கு வகைகளாக, அக்னியில் மூன்று வகைகளாக, காற்றில் இரண்டு வகைகளாக, ஆகாயத்தில் ஒலி வடிவாக நீ நிலைபெற்றுள்ளாய், ஹரியே, நீ பரமபுருஷன்.

பவாந் ஶஶீ ஸூர்யஹுதாஶநோऽஸி த்வயி ப்ரலீநம் ஜகதேததுச்யதே । பவத்ப்ரதிஷ்டம் ரமதே ஜகத் யதஃ ஸ்துதோऽஸி ராமேதி ஜகத் ப்ரதிஷ்டிதம் ।। ௧௨.

நீ சந்திரனும், சூரியனும், அக்னியும் ஆக இருக்கிறாய். இந்த உலகம் அனைத்தும் உன்னில் லயிக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. உலகம் உன்னில் நிலைபெற்று மகிழ்கிறது. அதனால், நீ 'ராமன்' என்று புகழப்படுகிறாய், உலகத்தின் ஆதாரமாக.

பவார்ணவே துஃகதரோர்மிஸம்குலே ததாக்ஷமாநக்ரஹணேऽதிபீஷணே । ந மஜ்ஜதி த்வத்ஸ்மரணப்லவோ நரஃ ஸ்ம்ரு'தோऽஸி ராமேதி ததா தபோவநே ।। ௧௨.

இவ் உலக வாழ்க்கை எனும் கடலில், துயர موجங்களும், பொறுமையின்மை எனும் கொடிய முதலைகளும் இருப்பினும், உன்னை நினைக்கும் நினைவு எனும் தோணி உடையவன் மூழ்குவதில்லை. அதனால், தவவனத்திலும் நீ 'ராமன்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறாய்.

வேதேஷு நஷ்டேஷு பவாம்ஸ்ததா ஹரே கரோஷி மாத்ஸ்யம் வபுராத்மநஃ ஸதா । யுகக்ஷயே ரஞ்ஜிதஸர்வதிங்முகோ பவாம்ஸ்ததாக்நிர்பஹுரூபத்ரு'க் விபோ ।। ௧௨.

வேதங்கள் அழிந்தபோது, ஹரியே, நீ எப்போதும் மீன் வடிவம் எடுத்தாய். யுகம் முடிவில், எல்லா திசைகளும் சிவந்தபோது, வலிமைமிக்கவனே, நீ பல வடிவங்களில் அக்னியாக மாறினாய்.

கௌர்மம் ததா தே வபுராஸ்திதஃ ஸதா யுகே யுகே மாதவ தோயமந்தநே । ந சாந்யதஸ்தீதி பவத்ஸமம் க்வசி- ஜ்ஜநார்தநாத் யஃ ஸ்வயம் பூதமுத்தமம் ।। ௧௨.

மாதவனே, ஒவ்வொரு யுகத்திலும், சமுத்திரம் கடைந்தபோது நீ எப்போதும் ஆமை வடிவம் எடுத்தாய். ஜனார்த்தனனே, உன்னுக்கு சமமானவன் வேறு எங்கும் இல்லை; நீயே உன்னிலேயே உயர்ந்தவராய் தோன்றுகிறாய்.

த்வயா ததம் விஶ்வமிதம் மஹாத்மந் ஸ்வகாகிலாந் வேத திஶஶ்ச ஸர்வாஃ । கதம் த்வமாத்யம் பரமம் து தாம விஹாய சாந்யம் ஶரணம் வ்ரஜாமி ।। ௧௨.

மகாத்மனே, இந்த உலகம் முழுவதும் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது; எல்லா திசைகளையும் நீ முழுமையாக அறிவாய். ஆதியாய், உயர்ந்த தங்கும் இடமான உன்னை விட்டுவிட்டு வேறு யாரிடம் நான் அடைக்கலம் புகவேன்?

பவாநேகஃ பூர்வமாஸீத் ததஶ்ச த்வத்தோ மஹீ ஸலிலம் வஹ்நிருச்சைஃ । வாயுஸ்ததா கம் ச மநோऽபி புத்தி- ஶ்சேதோகுணாஸ்தத்ப்ரபவம் ச ஸர்வம் ।। ௧௨.

முன்னர் நீ ஒருவனாக இருந்தாய்; பிறகு உன்னிலிருந்து பூமி, நீர், மிகுந்த தீ, காற்று, ஆகாயம், மனம், புத்தி, சிந்தனையின் பண்புகள்—இவை எல்லாம் உன்னிலிருந்து தோன்றின.

த்வயா ததம் விஶ்வமிதம் ஸமஸ்தம் ஸநாதநஸ்த்வம் புருஷோ மதோ மே । ஸமஸ்தவிஶ்வேஶ்வர விஶ்வமூர்தே ஸஹஸ்த்ரபாஹோ ஜய தேவ தேவ । நமோऽஸ்து ராமாய மஹாநுபாவ ।। ௧௨.

இந்த உலகம் முழுவதும் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது; நீ எப்போதும் நிலைத்திருப்பவன், உன்னையே நான் பரமபுருஷனாக கருதுகிறேன். எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனே, உலகமே உருவாக கொண்டவனே, ஆயிரம் கரங்கள் உடையவனே, தேவாதி தேவனே, உனக்கு வெற்றி! பெருமைமிக்க இராமனுக்கு என் வணக்கம்.

இதி ஸ்துதோ தேவவரஃ ப்ரஸந்நஃ ததா ராஜ்ஞஃ ஸுப்ரதீகஸ்ய மூர்திம் । ஸம்தர்ஶயாமாஸ ததோऽப்யுவாச வரம் வ்ரு'ணீஷ்வேதி ச ஸுப்ரதீகம் ।। ௧௨.

இவ்வாறு புகழப்பட்ட தேவன்கள் எல்லாரிலும் சிறந்தவன் மகிழ்ந்து, அரசன் சுப்ரதீகருக்கு தன் உருவத்தை காட்டினான்; பின்னர், "ஏ சுப்ரதீகா, வேண்டிய வரத்தை தேர்ந்தெடு" என்று சொன்னான்.

ஏவம் ஶ்ருத்வா வசநம் தஸ்ய ராஜா ஸஸம்ப்ரமம் தேவதேவம் ப்ரணம்ய । உவாச தேவேஶ்வர மே ப்ரயச்ச லயம் யதாஸ்தே பரமம் வபுஸ்தே ।। ௧௨.

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், மிகுந்த பக்தியுடன் தேவாதி தேவனுக்கு வணங்கி, "ஓ ஆண்டவனே, உலகம் அழியும் போது உன் பரம உருவுடன் ஒன்றாகும் அருள் எனக்கு தாரும்" என்று கேட்டான்.

இதீரிதே ராஜவரஃ க்ஷணேந லயம் ததாऽகாதஸுரக்நமூர்தௌ । ஸ்திதஸ்தஸ்மிந்நாத்மபூதோ விமுக்தஃ ஸ பூமிபஃ கர்மகாண்டைரநேகைஃ ।। ௧௨.

அரசன் இவ்வாறு கேட்டவுடன், ஒரு கணத்தில் அசுரர்களை அழிப்பவனின் உருவில் ஒன்றாகி, அந்த நிலையில் நிலைபெற்று, பல யாகங்கள் செய்ததால் பந்தங்களில் இருந்து விடுதலை பெற்றான்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । இதீரிதம் தே து மயா புராணம் ஸ்வாயம்புவே சாதிக்ரு'தைகதேஶம் । ஶக்யம் ந சாஸ்யைர்பஹுபிஃ ஸஹஸ்த்ரை- ரபீஹ கேநாபி முகேந வக்தும் ।। ௧௨.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னான்: இவ்வாறு, ஸ்வாயம்புவனுக்கு சொன்ன பழமையான கதையை உனக்கு நான் கூறினேன். ஆயிரக்கணக்கானவர்களும் கூட இதை முழுமையாக சொல்ல இயலாது.

உத்தேஶதஃ ஸம்ஸ்ம்ரு'தமாத்ரமேத- ந்மயா பத்ரே கதிதம் தே புராணம் । ஸமுத்ரதோயாத் பரிமாணஸ்ரு'ஷ்டிஃ க்வசித் க்வசித் வ்ரு'த்தமதோ ஹ்யநர்த்யம் ।। ௧௨.

பாக்கியவளே, இந்த புராணத்தை நினைவில் வைத்தபடி சுருக்கமாக உனக்கு சொன்னேன். சமுத்திர நீரின் உருவாக்கமும், இடையிடையே நடந்த நிகழ்வுகளும் அளவிட முடியாதவை.

ஸ்வயம்புவா கதிதம் ப்ரஹ்மணாऽபி நாராயணேநாபி குதோ பவேऽந்யஃ । அஶக்யமஸ்மாபிரிதீரிதம் தே தந்மூர்த்தித்வாத் ஸ்மரணேநேதமாத்யம் ।। ௧௨.

ஸ்வயம்புவனும் பிரம்மனும் நாராயணனும் கூட இதை கூறியுள்ளனர்; வேறு யார் சொல்ல முடியும்? அந்த உருவம் அளவிட முடியாதது என்பதால், ஆரம்பத்தை மட்டும் நினைவில் கொண்டு சொல்வதே சாத்தியம்.

ஸமுத்ரே பாலுகாஸம்க்யா வித்யதே ரஜஸஃ க்ஷிதௌ । ந து ஸ்ரு'ஷ்டேஃ புநஃ ஸம்க்யா க்ரீடதஃ பரமேஷ்டிநஃ ।। ௧௨.

பூமியில், கடல் மணல் கணக்கற்றது; ஆனால் பரம ஆண்டவன் செய்த படைப்புகளுக்கு எண்ணிக்கை இல்லை.

ஏஷ நாராயணஸ்யாம்ஶோ மயா ப்ரோக்தஃ ஶுசிஸ்மிதே । க்ரு'தே வ்ரு'த்தாந்த ஏஷஶ்ச கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி ।। ௧௨.

நாராயணனைக் குறித்த இந்த பகுதியை நான் உனக்கு சொன்னேன், அழகான புன்னகை உடையவளே. கிருதயுகத்தில் நடந்த நிகழ்வு இதுவே; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

தரண்யுவாச । ஏதத் தந்மஹதாஶ்சர்யம் த்ரு'ஷ்ட்வா கௌரமுகோ முநிஃ । தே சாபி மணிஜாஃ ப்ராப்தாஃ கிம் பலம் து வரம் குரோஃ ।। ௧௩.

பூமி கேட்டாள்: அந்த மகத்தான அதிசயத்தை பார்த்தபின், கவுரமுக முனிவரும் அந்த மணிகளை கொண்டவர்களும் ஆசானிடமிருந்து என்ன பலன் அல்லது வரம் பெற்றார்கள்?

கோऽஸௌ கௌரமுகஃ ஶ்ரீமாந் முநிஃ பரமதார்ம்மிகஃ । கிம் சகார ஹரேஃ கர்ம்ம த்ரு'ஷ்ட்வாऽஸௌ முநிபும்கவஃ ।। ௧௩.

அந்த புகழ்பெற்ற கவுரமுக முனிவர் யார்? மிக உயர்ந்த தர்மம் கொண்டவர். ஹரியின் செயலை பார்த்தபின், அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் என்ன செய்தார்?

ஶ்ரீவராஹ உவாச । நிமிஷேண க்ரு'தம் கர்ம த்ரு'ஷ்ட்வா பகவதோ முநிஃ । ஆரிராதயிஷுர்தேவம் தமேவ ப்ரயயௌ வநம் । ப்ரபாஸம் நாம ஸோமஸ்ய தீர்தம் பரமதுர்லபம் ।। ௧௩.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னான்: பகவான் ஒரு கணத்தில் செய்த காரியத்தை பார்த்து, அந்த முனிவர் தேவனை வழிபட விரும்பி, சோமனுக்கு சொந்தமான, அடைய மிகவும் கடினமான ப்ரபாஸம் என்ற வனத்திற்குச் சென்றார்.

தத்ர தைத்யாந்தக்ரு'த் தேவஃ ப்ரோச்யதே தீர்தசிந்தகைஃ । ஆராதயாமாஸ ஹரிம் தைத்யஸூதநஸம்ஜ்ஞிதம் ।। ௧௩.

அங்கே, அசுரர்களை அழிப்பவனாகிய தேவனை தீர்த்தங்களை நினைக்கும் முனிவர்கள் புகழ்கிறார்கள்; அவர் அசுரசூதனாக அறியப்பட்ட ஹரியை ஆராதனை செய்தார்.