வராஹபுராணம்

கதாசிச்சிவராத்ர்யாம் து பக்தைஃ பூஜாமஹோத்ஸவே

சில சமயம், சிவராத்திரியில் பக்தர்கள் நடத்தும் பெரிய பூஜை விழாவில்,

தத்ர காகாஃ ஸமுத்பேதுரந்நே தஸ்மிந்புபுக்ஷிதாஃ

அங்கு, அந்த அன்னம் மீது பசிக்காக காகங்கள் பறந்து வந்தன.

தாவுபௌ யுத்யமாநௌ து குண்டே தஸ்மிந்நிபேததுஃ

அவர்கள் இருவரும் சண்டையிடும் போது அந்த குழியில் விழுந்தார்கள்.

தத்ர ஹம்ஸௌ ததோ பூத்வா நிர்கதௌ சந்த்ரவர்சஸௌ

அங்கே அவர்கள் இருவரும் சந்திரன் போன்ற ஒளியுடன் இரு அன்னங்களாக மாறி வெளியே வந்தார்கள்.

ஹம்ஸதீர்தமிதி ப்ரோசுஸ்ததஃப்ரப்ரு'தி ஸத்தமே

அந்த நாளிலிருந்து, அருமையுள்ளவரே, அது 'அன்ன தீர்த்தம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பூர்வம் யக்ஷக்ரு'தம் தத்து யக்ஷதீர்தமிதி ஸ்ம்ரு'தம்

முன்பு அது யக்ஷனால் உருவாக்கப்பட்டதால் 'யக்ஷ தீர்த்தம்' என்று அறியப்பட்டது.

தத்ராऽத மும்சதே ப்ராணாஞ்சிவபக்திபராயணஃ ௧௪௪.

அங்கே, சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்ட ஒருவர் உயிரை விட்டார்.

ஏவம் ப்ரபாவம் தத்தீர்தம் மஹாயோகிப்ரபாவதஃ

அந்த தீர்த்தத்தின் மகிமை, அந்த மகா யோகியின் பெருமையால் இப்படிப்பட்டது.

ஏதத்தே ஸர்வமாக்யாதம் க்ஷேத்ரம் குஹ்யம் வஸுந்தரே

இந்த ரகசியமான புனித நிலத்தை, பூமி தாயே, நான் உமக்கு எல்லாம் கூறினேன்.

குஹ்யாநாம் பரமம் குஹ்யம் கிமந்யச்ச்ரோதுமிச்சஸி

அனைத்து ரகசியங்களிலும் இதுவே மிக உயர்ந்தது; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

அத ஸாலக்ராமக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யம் பகவந்தேவதேவேஶ ஸாலம்காயநகோ முநிஃ

இப்போது சாளகிராமக் க்ஷேத்திரத்தின் பெருமை: தேவதேவரின் தலைவரே, சாளங்காயன முனிவர்—

ஶ்ரீவராஹ உவாச தப்யமாநோ யதாந்யாயம் பஶ்யந்வை ஸாலமுத்தமம்

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: விதிப்படி தவம் செய்து, அவர் அந்த சிறந்த சாள மரத்தை கண்டார்.

அபிந்நமதுலச்சாயம் விஶாலம் புஷ்பிதம் ததா

அது முற்றிலும் அழகாக, பெரிதும் விரிந்தும், மலர்ந்தும் இருந்தது.

ரு'ஷிர்ஜ்ஞாநபரிஶ்ராந்தஃ ஸாலம்காயநகோऽத்புதம்

அந்த சாளங்காயன முனிவர், அறிவில் சோர்வுற்று, அந்த அதிசயமான மரத்தை பார்த்தார்.

ததோ த்ரு'ஷ்ட்வா மஹாஸாலம் பரிஶ்ராந்தோ மஹாமுநிஃ

பெரும் சாள மரத்தை பார்த்ததும், அந்த மகா முனிவர் சோர்வுடன் நின்றார்.

ஸாலஸ்ய தஸ்ய பூர்வேண ஸ்திதஃ பஶ்சாந்முகோ முநிஃ

அந்த சாள மரத்தின் கிழக்கில், மேற்கே முகம் வைத்து முனிவர் நின்றார்.

ததஃ பூர்வேண பார்ஶ்வேந தஸ்ய ஸாலஸ்ய ஸுந்தரி

அந்த சாள மரத்தின் கிழக்குப் பக்கத்தில், அழகியவளே—

த்ரு'ஷ்ட்வா மாம் தத்ர ஸ முநிஸ்த பஸ்வீ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

அங்கே, என்னை பார்த்து, அந்த தவமுள்ள முனிவர் உறுதியுடன் நோக்கினார்.

மத்தேஜஸா தாடிதாக்ஷஃ ஶநைருந்மீல்ய லோசநே

என் ஒளியால் கண்ணில் தாக்கம் ஏற்பட்டு, மெதுவாக கண்களைத் திறந்தார்.

வ்ரு'க்ஷஸ்ய தக்ஷிணே பார்ஶ்வே கதஸ்தாவதஹம் தரே ௧௪௫.

அந்த மரத்தின் தெற்கு பக்கத்துக்கு நான் சென்றேன், பூமியே.

ஸ்தித்வா மத்ப்ரமுகே சைவ ஸ்துவந்நேவம் மம ப்ரியம்

அவன் என் முன்னிலையில் நின்று, எனக்கு இனிமையாக இருந்த புகழ்ச்சிகளைச் சொன்னான்.

ஸ்தோத்ரைஃ ஸம்பூஜ்யமாநோ ஹி கதோऽஹம் பஶ்சிமாம் திஶம்

பாடல்களால் போற்றப்பட்டு, நான் மேற்கு திசைக்கு சென்றேன்.

யஜுர்வேதோக்தமந்த்ரேண ஸம்ஸ்துதஃ பஶ்சிமாம் கதஃ

யஜுர்வேத மந்திரங்களால் புகழப்பட்டு, நான் மேற்கு பக்கம் சென்றேன்.

தத்ராபி ஸாமவேதோக்தைர்மந்த்ரைஸ்துஷ்டாவ மாம் முநிஃ

அங்கேயும், அந்த முனிவர் சாமவேத மந்திரங்களால் என்னை புகழ்ந்தார்.

ப்ராப்தஶ்ச பரமாம் ப்ரீதிம் தமவோசம்ரு'ஷிம் ததா

அதிக ஆனந்தம் அடைந்து, அப்போது அந்த முனிவரிடம் நான் பேசினேன்.

தபஸாநேந ஸந்துஷ்டஃ ஸ்துத்யா சைவாநயா தவ

உன் தவம் மற்றும் புகழ்ச்சியால் நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்.

ஏவமுக்தஃ ஸ து மயா ஸாலம்காயநகோ முநிஃ

இவ்வாறு நான் கூறியபோது, சாலங்காயன முனிவர்

ததோ மாம் பாஷதே தேவி ஸ ரு'ஷிஃ ஸம்ஶிதவ்ரதஃ

பின்னர், தேவியே, அந்த உறுதியான விரதம் கொண்ட முனிவர் என்னிடம் பேசினார்.

பர்யடாமி மஹீம் ஸர்வாம் ஸஶைலவநகாநநாம்

மலைகளும் காடுகளும் தோப்புகளும் உடைய இந்த பூமியெல்லாம் நான் சுற்றிப் பார்க்கிறேன்.